บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 23 หน้า 11
ชบากับซ่อนกลิ่นเม้าท์มอยกันออกรสออกชาติ
ซ่อนกลิ่นเหน็บ “ต๊ายยยย ! แม่ยายกับลูกเขยจับไม้จับมือกันไม่อายผีสางเทวดา”
“น้าคำปองตกพุ่มม่ายมาตั้งหลายปี อยู่กับผู้ชายรูปหล่อสองต่อสอง ถูกเนื้อต้องตัวกัน มันก็ต้องวูบวาบหวั่นไหวกันมั่งละวะ” ชบาเม้าท์มันส์ปาก
“แก่คราวแม่ คุณทศพลจะเอาเหรอ ฉันยังสาวยังสวยกว่าตั้งเยอะ”
“โอ๊ยยย นังนี่พูดไม่ได้ดูสารรูปตัวเอง โบราณว่ากระดังงายิ่งลนไฟก็ยิ่งหอม น้าคำปองเคยมีผัวมาแล้ว ลีลาก็ต้องช่ำชองเป็นธรรมดา ไก่อ่อนสอนขันอย่างคุณทศพลจะประสีประสาอะไร”
“แม่กับลูกมีผัวคนเดียวกัน อัปรีย์สีกบาลแท้ๆ !”
กระถุ่งโผล่หน้าเข้ามา หน้าตาบ่งบอกว่าอยากรู้อยากเห็นมาก “มีเรื่องอะไรกันเหรอวะ นังชบา นังซ่อนกลิ่น”
ชบากับซ่อนกลิ่นใส่สีตีไข่เรื่องคำปองกับทศพลกันสนุกปาก กระถุ่งยิ้มร้าย สบโอกาสที่จะใส่ร้ายแก้แค้นคำปอง
สุภัทร อาจารย์ทัศนัย และลูกศิษย์ถูกขังรวมกันในหลุมดักสัตว์ค่อนข้างลึก จึงปีนขึ้นมาไม่ได้
“จับตัวพวกผมไว้ทำไม” สุภัทรตะโกนถามกำนันแย้ม
“ขืนปล่อย พวกคุณไปแจ้งอำเภอ ผมก็เดือดร้อนเท่านั้น อยู่ด้วยกันที่นี่แหละดีแล้ว”
“ถ้ามีคนพบศพป้าอิ่ม ตำรวจก็ต้องแห่มาจับกำนันเข้าคุกอยู่ดี” สมมาตรขู่
“ข้าเอาศพมันโยนทิ้งเหวให้แร้งกากินไปแล้ว กว่าจะมีคนมาเจอก็คงเหลือแต่กระดูก ใครจะเอาผิดข้าได้วะ” กำนันแย้มหัวเราะเยาะ
พวกเพื่อนๆ ของทศพลได้แต่เจ็บใจที่ทำอะไรกำนันแย้มไม่ได้
“กำนันจะกักขังพวกเราไว้อย่างนี้อีกนานแค่ไหน” อาจารย์ทัศนัยวิตก
“ก็จนกว่าข้าจะแน่ใจว่าพวกเอ็งจะไม่ปากโป้งคาบข่าวไปบอกใครต่อใคร” กำนันแย้มเอ่ยบอก
“ปล่อยพวกเราไปเถอะ เรื่องที่กำนันฆ่าป้าอิ่มตาย พวกเราไม่บอกใครก็ได้” วันชนะขอร้อง
“มีแต่คนตายเท่านั้น ที่จะเก็บความลับอยู่”
ประกิตอึ้ง “หมายความว่า...พวกเราต้องตายอยู่ในก้นหลุมนี่น่ะเหรอ”
กำนันแย้มหัวเราะหึๆ ไม่ตอบ บุ้ยหน้าให้สมุนเอาไม้ไผ่ขัดวางที่ปากหลุม กันหนีอีกชั้น
เมืองอินทร์ใช้ปูนตำทาประสานแผ่นศิลาจารึกทั้งสามชิ้นให้ติดเป็นเนื้อเดียวกัน
(หมายเหตุ : อีสานใช้ปูนตำมีส่วนผสมได้แก่ปูนขาว + ทราย + น้ำอ้อย + ยางบง + กล้วยตำให้เข้ากัน)
ลำเจียกเข้ามาลูบไล้เมืองอินทร์ ยั่วยวนสุดฤทธิ์ “เมื่อไหร่จะเสร็จเสียที ฉันเบื่อแล้วนะ”
“ข้าต้องสมาทานศีล 8 อย่างเคร่งครัด งดเว้นการร่วมประเวณีจนกว่าจะปราบนังงูผีได้สำเร็จ”