บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 23 หน้า 12
ลำเจียกไม่ลดละ “แล้วฉันล่ะ ฉันเป็นเมียพ่อหมอแล้วนะ จะปล่อยให้ฉันเป็นข้าวคอยเคียว แห้งเหี่ยวคารวงหรือไง หัดเอาอกเอาใจฉันบ้างสิ”
“สองยามคืนนี้ ข้าจะอ่านมนต์อาลัมพายน์เรียกบริวารนังเจ้าแม่นาคีมาสังหารถึงที่”
“ของดีอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ยังไม่สนใจ” ลำเจียกกลอกตาคิดหาแผนการมัดใจ ลำเจียกแสร้งทำมารยา ยั่วเมืองอินทร์ “ว้ายยยย !!! จิ้งจก ! จิ้งจกมันเข้าไปในเสื้อฉัน พ่อหมอช่วยฉันที”
“อย่าหลอกข้าเสียให้ยาก ลูกไม้ตื้นๆ ข้าไม่หลงกลเอ็งหรอกโว้ย” เมืองอินทร์ลุกหนีไปพร้อมกับแผ่นศิลาจารึก ไม่แยแสลำเจียกแม้แต่น้อย
“พ่อหมอ !! อย่าเพิ่งไปสิ กลับมา “ช่วย” ฉันก่อน” ลำเจียกสะบัดสะบิ้ง ขัดใจที่ยั่วเมืองอินทร์ไม่สำเร็จ
ทศพลนั่งดูรูปถ่ายปราสาทร้างท้ายหมู่บ้านที่ประกิตถ่ายไว้ เป็นภาพซากปรักหักพังของศิลาแลงที่เคยเป็นหอคำเมืองมรุกขนครมาก่อน ทศพลจ้องมองรูปถ่ายนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ได้ยินเสียงคลื่นน้ำและเสียงหวีดร้องดังขึ้นมาก่อน
ทศพลเห็นภาพความฝันในอดีตชาติ บ้านเมืองถูกน้ำพลัดพราย ต้นไม้ถอนรากถอนไหลลิ่วลงมา แผ่นดินเจิ่งนองด้วยน้ำ ทรุดพังทลายลง ชาวเมืองต่างหนีตายอพยพขึ้นที่ดอนอลหม่าน พายุโหมฮือ สายฟ้าแปลบปลาบ ฟาดเปรี้ยง ทั่วทั้งเมืองมรุกขนครกลายเป็นทะเลบ้า ผู้คนจมน้ำตาย แม่กอดลูกตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนกำแพงคลื่นใหญ่โหมซัดมาจมหายไปพร้อมกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก กำแพงคลื่นมหึมากระแทกหอคำจวนจะพังทลายลงในไม่ช้า หมู่ปราสาทราชมณเฑียรเอนครืนก่อนจมหายไปในกระแสน้ำเชี่ยว ทศพลเห็น “บางสิ่ง” พันอยู่บนเทวาลัยปราสาทหินบนยอดเขาเป็นเงาปลาบกำลังพ่นน้ำลงมา แสงฟ้าแลบสว่างวาบขาวโพลน ทศพลเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเต็มๆ ตา เป็นพญานาคสีขาวเลื่อมท่าทางดุร้าย
ทศพลที่นั่งสัปหงก หลับคากองรูปถ่าย ร้องละเมอลั่นด้วยความหวาดกลัว โบกไม้โบกมือไล่ “พญานาค ไป๊ !!! กลัวแล้ว !”
คำแก้วรีบเขย่าตัวทศพลให้ตื่นจากฝันร้าย “พี่ ! พี่ !”
ทศพลสะดุ้งเฮือก รู้สึกตัว มองไปรอบๆ ด้วยความหวาดกลัว เหงื่อแตกพลั่ก ปากคอสั่น “คำแก้ว!” ทศพลกอดร่างคำแก้วไว้แน่นอย่างกับเด็กๆ หลังจากฝันเห็นเมืองถล่มผู้คนจมหายกับน้ำตายเป็นเบือ “พี่ฝันร้าย... ฝันเห็นกระแสน้ำพัดเมืองถล่ม... ผู้คนจมหายไปกับสายน้ำ พี่เห็นพญานาคตัวใหญ่มหึมาตาแดงก่ำ มันพ่นน้ำออกมาอย่างบ้าคลั่ง น่ากลัวเหลือเกิน... ภาพของมันยังติดตาพี่อยู่เลย....”
“ก็แค่ฝันร้าย พี่คงคิดมากเรื่องเมืองมรุกขครจนเก็บเอามาฝัน” คำแก้วปลอบ