บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 23 หน้า 13
“แต่ความฝันของพี่คราวนี้มันชัดเจนเหลือเกิน เหมือนกับมันเกิดขึ้นจริงๆ พญานาคตัวนั้นมันน่ากลัวมาก คิดแล้วพี่ยังขนลุกไม่หาย”
“พี่กลัวพญานาคมากเลยเหรอ” คำแก้วถามหยั่งเชิง
“กลัวสิ ทั้งกลัวทั้งขยะแขยงเลยล่ะ ดีนะ ที่มันเป็นแค่ความฝัน ไม่ใช่ความจริง ไม่งั้นพี่คงช็อคตายไปแล้ว”
คำแก้วสะท้อนใจลึกๆ ที่ทศพลแสดงออกว่าทั้งเกลียดและกลัว คิดในใจว่า ถ้ารู้ว่าตนเป็นงูจะยังรักอยู่ไหม
เชษฐ์นั่งสวดพระอภิธรรมให้ป้าอิ่มที่ก้นหลุม มีเสียงหมาหอนดังมาไกลๆ “กุสะลาธัมมา อะกุสะลาธัมมา อัพยากะตา ธัมมา…”
“แกสวดอะไรของแกวะไอ้หลวงปู่” วันชนะสงสัย
“ฉันสวดพระอภิธรรมให้ดวงวิญญาณของป้าอิ่ม แกจะได้ไปสู่สัมปรายภพ” เชษฐ์สวดต่อ
“มิน่าล่ะ หมาถึงได้หอนไม่หยุดซะที แกสวดเรียกผีมารับส่วนบุญนี่เอง” ประกิตส่ายหัว
“ถ้าแกไม่หยุดสวด ฉันจะถีบแกเดี๋ยวนี้ คนยิ่งขวัญหนีดีฝ่ออยู่” สมมาตรง้างเท้า
เชษฐ์รีบหยุดสวด หดหู่ใจต่อการตายของป้าอิ่ม สุภัทรนั่งซึม เสียใจที่คนเก่าคนแก่ต้องมาตายต่อหน้าต่อตา
สุภัทรเปรย “ฉันไม่นึกเลยว่าศิลาจารึกแผ่นนั้นจะเป็นต้นเหตุทำให้แม่อิ่มต้องตาย”
อาจารยน์ทัศนัยเศร้าใจ “กำนันแย้มมันโหดเหี้ยมยิ่งกว่าสัตว์ ฆ่าได้กระทั่งคนแก่ จะต้องมีอีกสักกี่ศพที่ต้องตายเพื่อสังเวยความป่าเถื่อนของคนที่นี่”
“ฉันคงไม่มีโอกาสที่จะได้เผยแพร่สิ่งที่ฉันค้นพบให้ใครได้รู้อีกแล้ว”
“จารึกแผ่นสุดท้ายกล่าวถึงอะไรเหรอครับดอกเตอร์”
“ข้อความในจารึกบอกแต่เพียงว่าพระเจ้านิรุทธราชมีโองการให้พราหมณ์ชื่อเจ้าอินทร์ จับเอี่ยนด่อนตัวใหญ่เท่าลำตาลยาว 7 วาในลำน้ำโขง”
“เอี่ยนด่อน ? ปลาไหลเผือกน่ะเหรอครับ” อาจารย์ทัศนัยทำหน้าฉงน
“ใช่ พระเจ้านิรุทธราชฆ่าปลาไหลเผือกตัวนั้นจนตายแล้วก็รับสั่งให้แจกจ่ายเนื้อให้กินกันทั้งเมือง... จารึกบอกไว้แต่เพียงเท่านี้”
“ฟังดูเหมือนนิทานปรัมปรามากกว่าจะเป็นเรื่องจริง ปลาไหลเผือกตัวใหญ่เท่าลำตาล ยาวตั้ง 7 วามีที่ไหน”
“อาจเป็นสัตว์น้ำที่มีลักษณะคล้ายปลาไหลอย่างงูใหญ่หรือไม่ก็....”
“พญานาค ! บางทีมรุกขนครอาจล่มสลายเพราะพญานาคก็เป็นได้ !” อาจารย์ทัศนัยสันนิษฐาน เขาเริ่มเชื่อเรื่องพญานาค นับตั้งแต่เจองูเผือกมีหงอนตอนอยู่ในถ้ำใต้เทวาลัย
เมฆดำทะมึนเคลื่อนบดบังดวงจันทร์จนมืดสนิท ที่หน้าปัดนาฬิกาของบุญส่งบอกว่าเที่ยงคืน เมืองอินทร์ตั้งศิลาจารึกตรงหน้า จุดเทียนขาวทั้ง 8 ทิศ ขึงสายสิญจน์รอบ เตรียมอ่านมนต์อาลัมพายน์ เบื้องหน้ามีเทวรูปนาคีตั้งตระหง่าน เมืองอินทร์เอาหงอนศิลาที่แตกอยู่ทาด้วยปูนตำแล้วติดกลับคืนที่หน้าผาก เป่าพ้วงลงไป หงอนศิลานั้นผสานแน่นกับหน้าผากเทวรูปจนเป็นเนื้อเดียวกันอย่าน่าอัศจรรย์ ทั้งหมดนั่งอยู่ในวงสายสิญจน์ที่ล้อมรอบเป็นรูปแปดเหลี่ยม ขนาดใหญ่พอสมควร