บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 23 หน้า 14

เมืองอินทร์สั่ง “ข้าจะเริ่มอ่านมนต์อาลัมพายน์ เรียกนังงูผีออกมา จำเอาไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ห้ามออกจากวงสายสิญจน์นี้เด็ดขาด”

“แล้วถ้านังงูผีมันออกมาอาละวาดล่ะ” กอหวาดๆ

“ต่อให้มันยกโขยงมาเป็นกองทัพ ก็สู้มนต์อาลัมพายน์ของข้าไม่ได้หรอก” เมืองอินทร์มั่นใจ

“จะทำอะไรก็รีบๆ ทำเข้าเถอะ ของจริงหรือของเก๋ ประเดี๋ยวจะได้รู้กัน” หมออ่วมเย้ยในที

“ลงมือเถอะ พ่อหมอ” บุญส่งเร่ง

เมืองอินทร์ตั้งจิตมั่น แล้วเริ่มอ่านมนต์อาลัมพายน์ในทันที

ทศพลนอนกอดคำแก้วหลับสนิทอยู่ในห้อง เสียงมนต์อาลัมพายน์ลอยมาตามลมเข้ามา มีแต่คำแก้วเท่านั้นที่ได้ยิน

คำแก้วลืมตาโพลง ยกมืออุดหู ดิ้นทุรนทุราย ร้อนเหมือนมีเหล็ดติดไฟเผาอยู่ในแก้วหู “อ๊ายยยยยย....”

ทศพลได้ยินเสียงคำแก้วร้องโอดครวญ ดิ้นทุรนทุรายก็ตกใจตื่น “คำแก้ว น้องเป็นอะไร”

“เสียงสวดนั่น... มันจะฆ่าน้อง”

“เสียงอะไร พี่ไม่เห็นได้ยิน”

“อ๊ายยยยย... พี่พลช่วยคำแก้วด้วย หูคำแก้วจะแตกอยู่แล้ว”

“พี่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”

“นั่น ! มันดังมาจากทางนั้น อ๊ายยยยย !!!!” คำแก้วเอามืออุดหูแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง ไปยังต้นเสียงทันที

“คำแก้ว !” ทศพลวิ่งตามคำแก้วออกไป

คำแก้วเอามือปิดหูอย่างทรมาน ล้มลุกคลุกคลานเพื่อไปยังต้นเสียง เสียงมนต์อาลัมพายน์ลอยมาตามลมดังขึ้นเรื่อยๆ

ทศพลวิ่งตามคำแก้วมา “คำแก้ว ! รอพี่ด้วย!” แต่ทศพลเหยียบถูกหนามเข้าอย่างจัง ทศพลดึงหนามออกจากขา เลือดไหลโชก แล้ววิ่งกะโผลกกะเผลกตามคำแก้วไป

คำแก้ววิ่งตามเสียงสวดมนต์ลึกลับที่ดังมาจากบ้านกำนันแย้ม ร่างกายกะปลกกะเปลี้ย

ที่ถ้ำใต้เทวาลัยเจ้าแม่นาคี เสียงมนต์อาลัมพายน์ดังต่อเนื่อง เลื่อมประภัส วัชระปราการต่างอุดหู ทรมานจากเสียงสวดมนต์อาลัมพายน์ไม่ต่างกัน

“เสียงมนต์อาลัมพายน์....” เลื่อมประภัสตระหนก

“ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว ศิลาจารึกนั่นจะนำพาภัยมหันต์มาสู่เจ้าแม่