บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 20 หน้า 11
หมออ่วมร้อง “ไอ้กอ รอกูด้วย !!!“
บุญส่ง หมออ่วม กำนันแย้ม กอ รีบวิ่งหนีตายออกมาจากเทวาลัย งูวัชระปราการกลายร่างเป็นมนุษย์ยืนมองสายตาเหี้ยมเกรียม
ที่ถ้ำใต้เทวาลัย วัชระปราการเข้ามารายงานเจ้าแม่นาคี “พวกมันไปกันหมดแล้วเจ้าแม่ “
ฉัตรสุดาไม่พอใจ “เมื่อไรพวกมันจักเลิกตามจองล้างจองผลาญเจ้าแม่เสียที”
“ก็จนกว่าชีวิตของพวกมันจักฉิบหายเยี่ยงไรเล่า”
เจ้าแม่นาคีเศร้าใจ “ข้าไม่อยากก่อกรรมทำเข็ญอีกแล้ววัชระปราการ บาปบุญเป็นเช่นไร ข้าแจ้งแก่ใจแล้ว ที่ข้าต้องเป็นนางพญางูเผือกอยู่ทุกวันนี้ก็เป็นเพราะวิบากกรรมเมื่อพันปีก่อนที่ข้าเคยทำไว้”
เลื่อมประภัสปลอบ “อีกไม่นาน คำสาปสรรของท่านท้าวศรีสุทโธนาคก็จักเสื่อมคลาย เจ้าแม่จักได้เป็นมนุษย์สมดังปรารถนา”
วัชระปราการสายตาหม่นลงเล็กน้อย
ฉัตรสุดายังไม่สบายใจ “แต่ดาบเหล็กไหลยังอยู่ในมือคนชั่ว พวกมันคงไม่เลิกราแค่นี้แน่”
วัชระปราการหนักใจ “งูอย่างพวกเรามิอาจเข้าใกล้ดาบเหล็กไหลได้ จักมีก็แต่มนุษย์เท่านั้น”
“นางคำปองเคยเสี่ยงชีวิตเข้าไปขโมยดาบนั่นมาให้ข้า แต่ก็ไม่สำเร็จ ข้าไม่อยากให้ใครต้องมาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อข้าอีกแล้ว”
เลื่อมประภัสเปรย “จักมีผู้ใดเล่าที่หาญกล้าล้างอาถรรพณ์ดาบเล่มนั้นได้ “
เจ้าแม่นาคีได้ฟังด้วยดวงตาเปี่ยมด้วยความกังวล
พวกบุญส่งหนีกลับมาตั้งหลักที่บ้านกำนันแย้ม
บุญส่งหงุดหงิด “เจ็บใจนัก เกือบจะล่านังปีศาจงูได้อยู่แล้วเชียว”
กำนันแย้มฉุน “นังงูผีมันเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก คนของข้ากี่คนๆถูกมันฆ่าตายเรียบ”
กอต่อว่า “ไหนว่าดาบเอ็งศักดิ์สิทธิ์นักศักดิ์สิทธิ์หนาไงวะ ทำไมถึงสู้กับมันไม่ได้”
หมออ่วมเถียง “งูเป็นกองทัพแบบนี้ ดาบเหล็กไหลก็เอาไม่อยู่หรอกโว้ย”
กำนันแย้มคิดๆ “ตราบใดที่มันยังมุดหัวอยู่ในถ้ำใต้เทวาลัย เราก็ทำอะไรมันไม่ได้”
“ดาบเหล็กไหลอยู่ในมือเรา มันหนีได้ก็ให้มันหนีไป กลับมาเมื่อไหร่ มันก็ลงนรกเมื่อนั้น” บุญส่งพูดด้วยความแค้นจัด ขบกรามเป็นสันนูน
ทางด้านทศพลปรับทุกข์กับเพื่อนๆ “ฉันเป็นห่วงคำแก้วว่ะ ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้”
วันชนะเปรย “คำแก้วเป็นงูบริวารเจ้าแม่นาคี ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก”