บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 20 หน้า 13
เชษฐ์ยังเข้าข้างชาวบ้าน “ใครๆก็รักชีวิตตัวเองกันทั้งนั้น พวกชาวบ้านก็คงหาวิธีป้องกันตัวจากงูผีถึงได้ตีดาบเหล็กไหลนั่นขึ้นมา”
วันชนะสวน “แล้วคำแก้วล่ะวะ คำแก้วเป็นงู แต่ไม่มีอะไรป้องกันตัวเลยนะเว้ย”
สมมาตรกลุ้ม “ไอ้พลมันรักเมียจนแทบตายแทนได้ พวกเราเตือนเท่าไหร่มันก็ไม่ฟัง”
ประกิตเริ่มใจอ่อน “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ช่วยให้มันสมหวังเถอะว่ะ ก็แค่คนรักกับงู” เพื่อนอีกสามคนหันไปมองประกิตเป็นตาเดียวกัน..... เหรออออ ? ประกิตแย้ง “งูก็มีหัวใจนะเว้ย ฉันว่าคนบางคน ยังร้ายยิ่งกว่าอสรพิษเสียอีก”
เชษฐ์ยอมตาม “เอาไงก็เอากัน”
ทั้งสี่ร่วมมือกันหาทางช่วยเพื่อน
ทศพลจดๆจ้องๆอยู่ที่พุ่มไม้หน้าบ้านหมออ่วม เห็นหมออ่วมกำลังนั่งก๊งเหล้ากับพวกกำนันแย้ม ดาบเหล็กไหลวางอยู่ข้างๆตัว “ไอ้หมออ่วมเอาดาบเหล็กไหลติดตัวแจ เราจะขโมยมาได้ยังไง”
ประกิตทำลับๆล่อๆ แกล้งขโมยขนุนหลังบ้านหมออ่วมทางหลังบ้าน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
หมออ่วมเห็นเข้า “เฮ้ย !!! ใครลักขนุนข้าวะ “
ประกิตเผ่นแผล็วหายไป ทุกคนหันเหความสนใจไปที่หลังบ้าน ทศพลหันไปมอง เห็นวันชนะส่งสัญญาณมือว่าให้รีบขโมยดาบเร็วๆ ทศพลเห็นว่าเพื่อนมาช่วยก็มีแรงใจ รีบวิ่งเข้าไปชิงดาบ
หมออ่วมโวยวาย “อย่าให้รู้นะว่าใครที่มาแอบลักขนุนกู กำลังงอมได้ที่เชียว”
กอตัดบท “ขนุนแค่ลูก-สองลูก ถือว่าทำทานให้หมามันกินก็แล้วกัน”
หมออ่วม หันมา ตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าดาบเหล็กไหลหายไป “ดาบเหล็กไหล !!! หายไปไหนวะ“
กำนันแย้มตาไว หันมาเห็นทศพลซึ่งกำลังจะปีนรั้วหนีออกไปพอดี “เฮ้ย! ไอ้หัวขโมยมันอยู่นั่น!“
ไวเท่าความคิด กำนันแย้มประทับปืนยิงเปรี้ยงออกไปทันที ทศพลถูกสะเก็ดลูกปืนถากๆที่หัวไหล่ฉิวเฉียด
วันชนะซึ่งแอบดูอยู่ ตาเบิกโพลง “ฉิบหายแล้ว ไอ้พล!”
กำนันแย้มตวาดลั่น “ตามมันไป มันหนีไปได้ไม่ไกลนักหรอก”
หมออ่วม กอ บุญส่ง รีบตามทศพลไปทันที
ทศพลหนีการไล่ล่าของพวกกำนันแย้ม เลือดที่บ่าไหลไม่หยุด กำนันแย้มไล่ตามมาติดๆ
บุญส่งเห็นหลังไวๆ ก็จำได้ทันที “ไอ้ทศพล !!!”
กำนันแย้มตะโกน “มึงนั่นเอง ! คิดจะขโมยดาบช่วยนังงูผีเมียมึงเหรอ!” ทศพลใกล้จะจวนตัว ทันใดนั้น พวกเพื่อนๆก็เข้ามาขัดขวางพวกกำนันแย้มไว้ ไม่ให้ตามไป ประกิตกอดแข้งกอดขากำนันแย้ม ไม่ยอมให้ตามไป กำนันแย้มโมโห “มึงจะปล่อยหรือไม่ปล่อย ไอ้ลูกหมา !!”
“ปล่อยก็โง่สิ”