บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 20 หน้า 15
วันชนะถอนใจ “บุญแค่ไหนแล้วที่อาบุญส่งช่วยห้ามกำนันแย้มไม่ให้จับมันมัดหินถ่วงน้ำไม่งั้นไอ้พลมันคงเหลือแต่ชื่อ”
เชษฐ์เปรย “อย่างน้อยไอ้พลก็ทำอย่างที่มันตั้งใจไว้สำเร็จ คำแก้วรู้ คงจะดีใจ”
วันชนะซึ้ง “ความรักที่ไอ้พลมีต่อคำแก้วมันยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ”
เพื่อนทั้งสี่คนเห็นใจในความรักระหว่างทศพลกับคำแก้ว จากที่เคยกลัวก็เปลี่ยนไป ทันใดนั้น เสียงชาวบ้านก็เซ็งแซ่ดังไม่ได้สรรรพมาจากข้างนอก
สมมาตรเอ่ยขึ้น “พวกชาวบ้านเค้ามาทำอะไรกันข้างนอกวะ เสียงดังหนวกหูชะมัด”
ทุกคนมองออกไปทางต้นเสียง ด้วยความสงสัย
เพื่อนทั้งสี่ของทศพลวิ่งออกมาดูหน้าหน้ากระต๊อบเห็นชาวบ้านถือไต้จุดไฟเต็มไปหมด
ประกิตโพล่งขึ้น “ลุงป้าน้าอามาเยี่ยมไอ้ทศพลกันเหรอครับ ?”
วันชนะตบหัวประกิต “เยี่ยมบ้านป้าแกสิ ! ดูหน้าตาแต่ละคนอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ”
กำนันแย้ม กับกอ เดินฝ่าฝูงชนออกมา
กำนันแย้มประกาศ “ไอ้ทศพล! มึงพาอีคำแก้วเมียมึงโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้“
กอเสริม “เมียมันเป็นนังงูผี ! กาลีกาลีเมือง ปล่อยไว้พวกเราจะฉิบหายกันหมด”
ชาวบ้านเซ็งแซ่ “นังงูผี! ออกมาเดี๋ยวนี้! ออกมา!”
วันชนะปราม “ค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้ คำแก้วไม่ได้กลับมาที่นี่ ส่วนไอ้ทศพลก็ถูกกำนันกระทืบจนป่านนี้ยังสลบเหมือดไม่รู้สึกตัว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ละกัน”
กำนันแย้มไม่ฟัง “กูไม่เชื่อ ! ผัวมันอยู่นี่ นังคำแก้วมันต้องกลับมาหามัน”
เสียงพวกชาวบ้านต่างผสมโรง เห็นดีเห็นงามตามกำนันแย้ม
ประกิตพูดเบาๆกับวันชนะ “ทำไมชาวบ้านที่นี่ถึงได้พูดยากพูดเย็นกันนักวะ”
กำนันแย้มตะโกน “ไอ้ทศพล มึงได้ยินกูมั้ย กูบอกให้มึงพาเมียมึงออกมาเดี๋ยวนี้”
กอออกความเห็น “ถ้ามันไม่ยอมออกมาก็เผากระต๊อบมันเลย“
ชาวบ้านเซ็งแซ่ “เผามันเลย ! เผามัน !”
สมมาตรตกใจ “เฮ้ย! อย่านะ! จะวางเพลิงกันเลยเหรอ”
“เอาเว้ย ! เผามันให้ราบ!“ กำนันแย้มคว้าไต้จากลูกบ้านแล้วโยนใส่หลังคากระต๊อบทศพลทันที
ชาวบ้านคนอื่นๆโยนตาม หลังคาตับจากติดไฟลุกพรึ่บ ลามอย่างรวดเร็ว เป็นเชื้อเพลิงชั้นดี
เชษฐ์ตกใจ “ไอ้พล ! “
พวกเพื่อนๆจะเข้าไปช่วยทศพล แต่ไม่ทันเสียแล้ว ไฟลุกท่วมกระต๊อบ ทศพลติดอยู่ข้างใน
วันชนะต่อว่า “ไอ้พลยังอยู่ข้างใน กำนันกะจะเผามันทั้งเป็นเลยเหรอ !”