บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่10 หน้า 11
ทศพลวักน้ำในสระมรกตล้างหน้าล้างตา เอามือวักขึ้นมาดื่ม รู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด “สดชื่นเหลือเกิน น้ำในสระนี่เย็นดีแท้”
“ท่านชอบที่นี่หรือไม่”
“ชอบสิ ชอบมากๆ แทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่ในถ้ำใต้ปราสาทหินโบราณ”
“ของบางอย่างก็ “ละเอียด” เกินกว่าที่จะมองเห็นด้วยตาเนื้อได้”
“รวมถึง “คุณ” ด้วยหรือเปล่า ? คุณมีตัวตนจริงๆ น่ะเหรอ แม่นางไม้ ?”
“ข้าจักมีตัวตน หรือเป็นเพียงแค่ภาพมายา ก็แล้วแต่ท่านจะคิด” เจ้าแม่นาคีหันหลังกลับผละไปทันที
“แม่นางไม้ ? คำแก้ว ? หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ แต่กิริยาท่าทางต่างกันราวฟ้ากับเหว” ทศพลนิ่วหน้า มองตามหลังเจ้าแม่นาคีไปอย่างสงสัย
เจ้าแม่นาคีพาทศพลเข้ามาภายในเมืองเนรมิต มีแท่นบรรจถรณ์งดงาม
“ต้องเป็นห้องบรรทมนางพญาแน่ๆ ?” ทศพลเอ่ยคาดเดา
“ที่นี่เป็นที่ส่วนตัวของข้า ไม่เคยมีบุรุษผู้ใดเคยเข้ามา นอกจากท่าน”
“ถ้าอย่างนั้น ผมก็เป็นแขกคนสำคัญของคุณน่ะสิ”
เจ้าแม่นาคีส่งเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ทศพล “เครื่องแต่งกายของท่าน”
ทศพลรับชุดมาคลี่ดู ก่อนจะชะงักไป ภาพในหัวทศพลเป็นภาพไชยสิงห์ตอนใส่ชุดแม่ทัพ
เจ้าแม่นาคีมองปฏิกิริยาของทศพลที่นิ่งไป “ท่านยังจำชุดนี้ได้หรือไม่ไชยสิงห์”
ทศพลมองชุดนิ่ง เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว ก่อนจะหันมองเจ้าแม่นาคีอย่างช้าๆ “ชุดนักรบโบราณ ?”
“ใช่ ! ชุดแม่ทัพไชยสิงห์แห่งปัตตนคร”
“ผมสงสัยมานานแล้ว ทำไมคุณถึงเรียกผมว่า...ไชยสิงห์”
“เพราะไชยสิงห์คือนามของท่านเมื่อพันปีที่แล้ว”
“พันปีที่แล้ว ? คุณกำลังจะบอกว่าผมเคยเกิดเป็นไชยสิงห์มาก่อน ?” ทศพลอึ้ง มองเจ้าแม่นาคีที่สบตาเขาอย่างจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่น
“ถึงท่านจะจำเรื่องในอดีตไม่ได้ แม้กระทั่งชื่อของท่านเอง แต่เรื่องระหว่างเรา ข้าไม่เคยลืม ไม่ว่ากาลเวลาจะหมุนเวียนผ่านไปนานสักแค่ไหน ข้าก็ยังคงรอท่าน รอ....จนกระทั่งท่านกลับมาพบข้าอีกครั้ง”
ทศพลสบตาเจ้าแม่นาคีที่มองเขาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยรักและอาลัยอาวรณ์ “คุณรอผมอย่างนั้นเหรอ....หมายความว่า...ที่ผมเห็นคุณบ่อยๆ ไมใช่แค่เพราะคุณเป็นนางในฝันของผม แต่คุณคือคนรักของแม่ทัพไชยสิงห์ ซึ่งก็คือผมในชาติที่แล้ว”
“ไม่ว่าจะไชยสิงห์หรือทศพลก็คือคนๆ เดียวกัน”
ทศพลอึ้งไป “ผมไม่เข้าเข้าใจ”