บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่10 หน้า 14
ธารน้ำตกสวยงาม จุดนัดพบที่ไชยสิงห์พบกับนาคีครั้งแรก ไชยสิงห์ชะเง้อชะแง้มองหานาคีด้วยความร้อนใจ
“ไชยสิงห์”
ไชยสิงห์หันมองตามเสียงเรียก “แม่นางไม้ของข้า !” ไชยสิงห์เห็นนาคี หญิงคนที่ตนรักสุดหัวใจก็รีบโผเข้าไปกอดทันที นาคีได้สัมผัสกายชายหนุ่มแนบชิด รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง
ไชยสิงห์นอนหนุนตักนาคีที่โขดหินริมธารน้ำตก “ข้ามารอเจ้าที่ธารน้ำตกทุกวัน นึกว่าเจ้าจะไม่มาหาข้าเสียแล้ว”
“ข้าเองก็อยากมาหาท่าน ไชยสิงห์ แต่ข้าถูกห้ามไม่ให้ออกข้างนอก”
“ที่บ้านเจ้าคงหวงเจ้ามากสินะ” ไชยสิงห์เป็นกังวล
“หวงสิ โดยเฉพาะท่านปู่ข้า ดุยิ่งกว่าเสือ”
ไชยสิงห์หัวเราะเบาๆ ในท่าทีและน้ำเสียงของนาคี ก่อนเปลี่ยนโหมดอารมณ์กลายเป็นเศร้า “แม่นางไม้.... ข้าจะมาลา”
“ท่านจักไปไหน”
“ข้าต้องไปทำศึกกับพระเจ้านิรุทธราช”
นาคีได้ยินก็รู้สึกเป็นห่วงกังวล “ไม่ไปไม่ได้เหรอ”
“มันเป็นหน้าที่ของชายชาตินักรบ ไปทัพคราวนี้ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ บางทีข้าอาจจะตายในสมรภูมิรบก็เป็นได้”
นาคีรีบเอามือปิดปากไชยสิงห์ “อย่าพูดให้เป็นลาง”
“ข้ารักเจ้านะ แม่นางไม้”
“ข้าเคยได้ยินว่า... มนุษย์โดยเฉพาะบุรุษนั้นร้อยเล่ห์ ไว้ใจมิได้”
ไชยสิงห์พนมมือ หันหน้าไปยังธารน้ำตกที่มีรูปสลักพญานาคแผ่พังพาน “ข้าแม่ทัพไชยสิงห์ ขอตั้งสัจจะวาจาต่อหน้าองค์พญานาคผู้ศักดิ์สิทธิ์ จงรับรู้คำสาบานของข้า ข้ามีใจภักดิ์รักเจ้าเพียงผู้เดียว หากข้าได้มาเป็นแม่เรือน จะรักมิรู้เบื่อ เชื่อมิรู้หน่าย แม้ตายจากข้าก็จักเฝ้ารอทุกชาติภพ หากข้าแหนงหน่ายต่อนางแม้สักเมื่อเชื่อวัน ข้าให้ข้าจงตายใน 3 วัน 7 วันเถิด”
ท้องฟ้าคำรามครืน ดุจดังสับรับฟังคำสาบานของไชยสิงห์
“สาบานต่อหน้าพญานาค ท่านไม่กลัวรึ”
ไชยสิงห์ตอบหนักแน่น “ข้าพูดจริงทำจริง ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว ข้ารักเจ้า รักเสียยิ่งกว่าดวงใจของข้า”
“เท่านี้ก็ข้าก็ซึ้งแก่ใจแล้ว....”
ไชยสิงห์โน้มตัวนาคีลง บรรจงจุมพิตอย่างดูดดื่ม ร่วมอภิรมย์สมสู่กับนางนาคริมธารน้ำตก....