บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 11 หน้า 11
“พอพูดเรื่องจริงเข้าหน่อย หน้าบางขึ้นมาเลยรึไงห๊า! อีตอแหลกระแตวับ”
“เธอพูดเรื่องอะไร”
“ทำเป็นไขสือ ! ก็เรื่องที่มึงแอ่นให้ท่าคุณทศพลจนได้เป็นผัวแล้วยังไง”
คำแก้วตะลึง เข่าอ่อนแทบทรุด ไม่คิดว่าลำเจียกจะรู้เรื่อง“ฉันไม่ได้......”
ลำเจียกแหวสวนขึ้นมา “มึงไม่ต้องมาแก้ตัว กูได้ยินเรื่องชั่วช้ากาลีของมึงหมดแล้ว นังซ่อนกลิ่น นังชบา! จับมันเอาไว้!” ซ่อนกลิ่น ชบาเข้าจับตัวคำแก้วตามคำสั่งลำเจียก ลำเจียกชูมือข้างที่สวมแหวนพิรอดขึ้นมา คำแก้วเห็นแหวนพิรอดก็หนาวๆ ร้อนๆ ไปทั้งตัว “มึงกลัวแหวนนี่ใช่มั้ย ห๊ะ อีคำแก้ว.. กูถามทำไมมึงไม่ตอบ” คำแก้วตาเหลือก สัมผัสได้ถึงอานุภาพของแหวนพิรอด คำแก้วรีบวิ่งหนีเตลิดไป “อีชบา อีซ่อนกลิ่น ไปจับมันมาให้ได้”
ชบากับซ่อนกลิ่นรีบวิ่งตามคำแก้วไปทันที
คำแก้ววิ่งหนีพวกของลำเจียกจนมาถึงท้องร่อง ซ่อนกลิ่นกับชบาวิ่งไล่ตามคำแก้วมาจนทัน ซ่อนกลิ่นกับมะลิยุดแขนคำแก้วเอาไว้
“ปล่อยฉันนะ” คำแก้วพยายามดิ้น
ลำเจียกเข้ามาเอามือบีบคางคำแก้วเอาไว้ “อีหน้าด้านหนังหนาอย่างมึงมันต้องตบล้างน้ำสั่งสอน หนอย...ริอาจใช้มารยาร้อยแปดเล่มเกวียนของมึง แย่งคุณทศพลไปจากกูเหรอ อีแพศยาชิงหมาเกิด...กูอยากจะรู้นัก ว่าหน้ามึงกับฝ่าตีนกูอะไรมันจะหนากว่ากัน”
ลำเจียกใช้มือที่สวมแหวนพิรอดตบหน้าคำแก้วเต็มแรง คำแก้วร้องด้วยความเจ็บปวด ที่หน้าขึ้นรอยไหม้เป็นรอยนิ้วทั้ง 5 รอย จากฤทธิ์ของแหวนพิรอด
“อ๊ายยยย!!!” คำแก้วร้องลั่น
ชบาตกใจเสียงสั่น “ลำเจียก หน้ามัน !!! หน้ามันไหม้ !!!!”
“ดี ! วันนี้กูจะตบมึงให้หน้าแหก ดูซิว่าคุณทศพลจะยังรักยังหลงมึงอยู่มั้ย” ลำเจียกเห็นก็ยิ่งได้ใจ ตบคำแก้วไม่เลี้ยง
คำแก้วถูกตบจนสะบักสะบอม เจ็บร้าวไปทั้งตัว แสบไปทั้งหน้า ปวดแสบปวดร้อนแทบขาดใจ ซ่อนกลิ่น ชบาปล่อยคำแก้ว คำแก้วทรุดฮวบลงไปกองที่พื้น
“กระชากผ้าถุงมันออกมา” ลำเจียกสั่งดังลั่น
“อย่า !!!!”
ลำเจียกไม่ฟังเสียง ตบคำแก้วไม่เลี้ยง และฉีกทึ้งผ้าถุงคำแก้วจนขาด หวังให้ได้อาย “กูอยากจะรู้นัก ผู้หญิงอย่างมึงมีดีอะไร อีดอกกระทือ !”
คำแก้วทั้งเจ็บทั้งอาย ซ่อนกลิ่น ชบา ยืนมองอย่างสะใจ