บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 11 หน้า 13

พายุโหมฮือ สายฟ้าแปลบปลาบ ฟาดเปรี้ยง ทั่วทั้งเมืองมรุกขนครกลายเป็นทะเลบ้า ผู้คนจมน้ำตาย แม่กอดลูกตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนกำแพงคลื่นใหญ่โหมซัดมาจมหายไปพร้อมกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก พลันสายตาขุนวังเห็น “บางสิ่ง” พันอยู่บนเทวาลัยปราสาทหินบนยอดเขาเป็นเงาปลาบกำลังพ่นน้ำลงมา แสงฟ้าแลบสว่างวาบขาวโพลน ขุนวัง ตัวสั่นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเต็มๆ ตา เป็นพญานาคสีขาวเลื่อม

ขุนวังละล่ำละลัก “เจ้าแม่นาคี !”

เจ้าแม่นาคีตาแดงก่ำหันมาเขม้นมองทางหอคำหลวงด้วยความโกรธแค้น เจ้าแม่นาคีกระโจนมุดม่านน้ำ ฟาดหางปั่นป่วนทำให้เกิดกำแพงคลื่นมหึมากระแทกหอคำจวนจะพังทลายลงในไม่ช้า หมู่ปราสาทราชมณเฑียรเอนครืนก่อนจมหายไปในสายน้ำ

ที่หอคำหลวง เสียงนางในหวีดร้องอื้ออึง แม้แต่พราหมณ์ทั้ง 8 ก็ยังไม่อาจดำรงสมาธิ สาธยายมนต์อาลัมพายน์ต่อไปได้

“อย่าหยุด ! สวดมนต์อาลัมพายน์ต่อไป!” เจ้าอินทร์ซึ่งเป็นพราหมณ์หนุ่มที่สุดสั่งพราหมณ์เฒ่าทั้ง 7 เสียงเฉียบ ให้ร่ายมนต์ปัดรังควานต่อไป

ขุนวังวิ่งหน้าตาตื่นมากราบบังคมทูลพระเจ้านิรุทธราชด้วยความร้อนรน “พระบาทเจ้า ! น้ำทะลักเข้าหอคำหลวงแล้ว หนีก่อนเถอะเจ้าข้า”

“ไม่! กูจักอยู่ที่นี่! กูจักสู้กับมันที่นี่ !”

มหาอำมาตย์พยายามเกลี้ยกล่อม “แต่ไม่มีผู้ใดสามารถต่อกรกับเจ้าแม่นาคีได้”

“ต่อให้กูต้องตาย กูก็จักขอเวียนว่าย ตามจองล้างจองผลาญมันทุกชาติทุกภพ !”

พระเจ้านิรุทธราชคว้าธารพระกร หัวครุฑ (ด้ามเป็นงาช้าง หัวรูปครุฑทำจากทองคำ) ขยับจะลุกออกไป

เจ้าอินทร์ร้องห้าม “พระบาทเจ้า ! อย่าออกไปเจ้าข้า !”

พระเจ้านิรุทธราชลังเลเล็กน้อยเหมือนจะเชื่อเจ้าอินทร์ แต่เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของไพร่ฟ้าข้างนอก ก็อดรนทนไม่ได้ ลุกพรวดออกไปจากปะรำพิธีในหอคำทันที

“พระบาทเจ้า !!!” ขุนวัง เจ้าอินทร์ และเหล่าเสนาอำมาตย์รีบตามพระเจ้านิรุทธราชไปทันที

พระเจ้านิรุทธราชออกมาหน้าหอคำ พื้นด้านล่างกลายเป็นทะเลขนาดใหญ่ บ้านเมืองถูกกลืนหาย พระเจ้านิรุทธราชตะโกนแข่งกับพายุฝนท้าทาย “กูอยู่นี่แล้ว มึงออกมาสิ จักมุดหัวอยู่ทำไม อีนาคอัปรีย์”

ทันใดนั้น เจ้าแม่นาคีก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ เบื้องหน้าพระเจ้านิรุทธราช พระเจ้านิรุทธราชยกธารพระกรหัวครุฑขึ้น ฟ้าคำรามเปรี้ยงปร้าง เจ้าแม่นาคีผงะเกรงอำนาจพญาครุฑ เจ้าแม่นาคีพ่นน้ำใส่นิรุทธราช แต่นิรุทธราชยกธารพระกรขึ้นกำบัง แรงกระแทกของน้ำทำให้หัวพญาครุฑหักกระเด็นออกจากด้ามงาช้างลอยไปตามกระแสน้ำ พระเจ้านิรุทธราชตาเหลือกลาน