บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 11 หน้า 15
วัชระปราการอยู่บนตลิ่ง มองบุญส่ง (นิรุทธราช) ล่องแพผ่านไปด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย
งูเขียวฉัตรสุดาเลื้อยเข้ามา ก่อนกลายร่างเป็นคน “ช้าก่อน ท่านวัชระปราการ”
“เจ้าไม่เห็นรึไร ฉัตรสุดา ไอ้นิรุทธราช มันอยู่นั่น”
“เพลานี้ผลกรรมทำให้มันกลายเป็นคนง่อยเปลี้ยเสียขา น่าเวทนายิ่งนัก” ฉัตรสุดามองด้วยความสมเพช
“แต่ก็ยังไม่สาสมกับบาปเวรที่มันก่อไว้กับเจ้าแม่ในอดีตชาติ”
“เหตุใดไอ้นิรุทธราชจึงกลับมาที่นี่อีก” ฉัตรสุดาสงสัย
“ไม่ว่าจักมาด้วยเหตุอันใด มันก็ไม่มีโอกาสได้กลับไปอีก” วัชระปราการกลายร่างเป็นงูใหญ่สีน้ำตาลกระโจนลงน้ำไปทันที
แพถ่อล่องมาตามแม่น้ำโขง บุญส่งนั่งตัวเกร็ง ว่ายน้ำไม่เป็น กอดกล่องใส่พญาครุฑทองคำไว้แน่น “เมื่อไหร่จะถึงเสียที”
“พรุ่งนี้ครับนาย” คนถ่อแพตอบ
“ไม่นึกว่าหมู่บ้านดอนไม้ป่าจะอยู่ไกลปืนเที่ยงขนาดนี้” ป้าอิ่มถอนหายใจ
“เราต้องล่องแพทวนกระแสน้ำขึ้นไป น้ำไหลเชี่ยวแบบนี้ ยิ่งถ่อแพลำบาก ถ้าคุณบุญส่งอยากไปถึงดอนไม้ป่าเร็วกว่านี้ ก็ว่ายน้ำไปเองแล้วกัน” สุภัทรประชด
บุญส่งฮึดฮัดขัดใจ ไม่ค่อยชอบหน้าสุภัทร แต่ก็ต้องมาลงแพลำเดียวกัน ด้านหลังแพ งูใหญ่วัชระปราการว่ายทวนน้ำมา ดวงตาแดงก่ำ จะเข้าไปล่มแพ เงาดำตะคุ่มๆ ของงูใหญ่อยู่ใต้แพไม้ไผ่ ดูน่ากลัว
ป้าอิ่มตกใจ “คุณท่านคะ อิฉันเห็นอะไรบางอย่างอยู่ใต้น้ำ”
“อะไร ?” สิ้นคำบุญส่ง กระแสน้ำไหลเชี่ยวกราก จนแพจะล่มแหล่ ไม่ล่มแหล่
สุภัทรตะโกนสั่ง“ทุกคนหาที่จับไว้ให้แน่น กระแสน้ำแถวนี้ไหลเชี่ยวผิดปกติ”
บุญส่งยกกล่องครุฑทองคำขึ้นมาอาราธนาขอให้คุ้มครอง “ด้วยอำนาจบารมีขององค์พญาครุฑ ได้โปรดคุ้มครองให้ลูกเดินทางไปถึงดอนไม้ป่าโดยแคล้วคลาดปลอดภัยด้วยเถิด”
ครุฑทองคำของบุญส่งเรืองแสงวาบ งูวัชระปราการคล้ายถูกแรงมหาศาลถีบกระเด็นออกไป ก่อนหายวับ กระแสน้ำกลับมาไหลเอื่อยดังปกติ ทุกคนโล่งอก บุญส่งจบพญาครุฑขึ้นจบเหนือหัว ศรัทธาในความศักดิ์สิทธิ์
วัชระปราการกระเด็นมาบนฝั่ง
ฉัตรสุดาเห็นก็เข้าดูด้วยความเป็นห่วง “ท่านวัชระปราการ”
วัชระปราการหัวเสีย “ไอ้นิรุทธราชมันตามมาจองเวรเจ้าแม่ไม่เลิก!”