บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 19 หน้า 12
วัชระปราการยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่ปากถ้ำนครพรหมประกายโลก
ท้าวศรีสุทโธนาคลืมตาขึ้น หยั่งรู้ทุกอย่าง สีหน้าครุ่นคิดอย่างลำบากใจ “วุ่นวายจริงหนอ....” ท้าวศรีสุทโธนาคสีหน้ากังวล ถอนใจหนักๆ
เลื่อมประภัสร์กับฉัตรสุดา เข้าไปรายล้อมร่างเจ้าแม่นาคีที่หมดลมหายใจไปแล้ว “เจ้าแม่เจ้าข้า !”
ท้าวศรีสุทโธนาคปรากฏร่างขึ้น เดินออกมาจากผนังถ้ำ
เลื่อมประภัสอุทาน “ท่านท้าวศรีสุทโธ !!”
วัชระปราการเข้าถ้ำมา ฉัตรสุดายิ้มให้ ดีใจที่วัชระปราการทำสำเร็จ ท้าวศรีสุทโธนาคก้าวเข้ามามองนาคีที่นอนนิ่ง ร่างกายเหวอะหวะเต็มไปด้วยบาดแผล ก็สลดหดหู่ใจ เลื่อมประภัสร์กับฉัตรสุดารีบคุกเข่าขอความเมตตา
เลื่อมประภัสวิงวอน “ได้โปรดช่วยเจ้าแม่ด้วยเถิดเจ้าข้า”
ฉัตรสุดาย้ำ “อาการเจ้าแม่เข้าขั้นตรีทูต มีเพียงท่านท้าวเท่านั้นที่จักช่วยเจ้าแม่ได้”
เลื่อมประภัสร์กับฉัตรสุดามองเจ้าปู่อย่างอ้อนวอน
ท้าวศรีสุทโธนาคมองเจ้าแม่นาคีนิ่งก่อนจะถอนใจ “เพราะความดื้อรั้นของเจ้าแท้ๆ ทำให้ต้องมีสภาพเยี่ยงนี้”
ท้าวศรีสุทโธนาคหลับตาแล้วพึมพำร่ายคาถาอยู่ครู่ ก่อนจะกวาดมือไปเหนือร่างเจ้าแม่นาคีที่นอนอยู่ ลำแสงสีทองอาบไล้ไปทั่วร่างเจ้าแม่นาคี ครู่เดียว เจ้าแม่นาคีก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
“เจ้าแม่ฟื้นแล้ว!!” ฉัตรสุดาดีใจ
“หากเจ้าไม่ใช่หลานข้า ข้าคงปล่อยให้เจ้าตายๆ ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด” ท้าวศรีสุทโธนาคประชด
“เจ้าปู่....”
“เจ้ายังเห็นว่าข้าเป็นปู่อยู่อีกรึ เจ้าก่อเรื่องวุ่นวายให้ข้าต้องมาคอยตามแก้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“เจ้าปู่ออกจากการบำเพ็ญฌานที่พรหมประกายโลกเพื่อมาช่วยข้า ข้าผิดไปแล้วเจ้าปู่...” เจ้าแม่นาคีรู้สึกสำนึกผิด
“ถ้ารู้แล้วก็อย่ากลับไปโลกมนุษย์อีก จงอยู่ถือศีลที่วังบาดาลนี่”
“เจ้าปู่....ข้ารอไชยสิงห์มานับพันปี และตอนนี้ข้าก็ได้เจอเขาแล้ว ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่กับเขา”
“ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ข้าน่าจะสาปให้เจ้าเป็นหินไปชั่วกัปชั่วกัลป์”
“เจ้าปู่สาปข้าได้แต่กาย แต่สาปหัวใจข้าไม่ได้”
“หลานเอ๋ย.... เจ้าอาจจะเคยเป็นเนื้อคู่กันในอดีตชาติ แต่ถ้าเจ้ามัวยึดติดกับอดีตชาติอยู่เยี่ยงนี้ เจ้าจักหาความสุขมิได้” เจ้าแม่นาคีเงียบไป เถียงไม่ออก ท้าวศรีสุทโธนาคมองเจ้าแม่นาคีอย่างทั้งระอาทั้งสงสาร “ถ้ามันทรมานมากนัก ข้าจักลบความทรงจำให้เจ้าเอาหรือไม่”
“ข้ายอมทนทุกข์ทรมานไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติ แลกกับความสุขที่ข้าได้อยู่กับเขาเวลานี้ แค่นี้ก็พอแล้ว”