บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 19 หน้า 15
ลำเจียกลอยหน้าท้าทายเมืองอินทร์
งูวัชระปราการกลายร่างเป็นคน
ฉัตรสุดามาถามด้วยความเป็นห่วง “ท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่ท่านวัชระปราการ”
วัชระปราการรู้สึกหวั่นไหวเมื่อฉัตรสุดาอยู่ใกล้ เริ่มมีใจ แต่ก็ต้องข่มความรู้สึก “พวกมันรู้แล้วว่าเจ้าแม่ยังไม่ตาย ขืนปล่อยไว้ จักเป็นภัยต่อเจ้าแม่”
“ไม่ได้เด็ดขาด ท่านท้าวศรีสุทโธนาคสั่งกำชับข้านักหนาให้พวกเราตั้งมั่นอยู่ในศีล”
“อยู่ในศีลในสัตย์แต่กลับถูกรังควาน เยี่ยงนี้มันไม่ยุติธรรม” วัชระปราการแย้ง
“อีกไม่นานเจ้าแม่ก็จักเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ เพลานั้นจักไม่มีมนตราอาคมใดทำอันตรายเจ้าแม่ได้อีก”
วัชระปราการไม่สบอารมณ์ เดินผละไป ส่วนฉัตรสุดาได้แต่มองตาม
ในความฝันของทศพล ทศพลได้ยินเสียงนาคีดังอยู่ไกลๆ
“ไชยสิงห์ ! ไชยสิงห์ !”
“แม่นางไม้ นั่นเธอเหรอ ?” ทศพลเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อยๆ เห็นร่างของแม่นาคีในชุดแพรเยื่อไม้ยืนย้อนแสง มองไม่เห็นหน้า ยื่นมือมายังเขา “เดี๋ยวก่อน แม่นางไม้ รอฉันด้วย” ทศพลวิ่งตามไป แต่ยิ่งวิ่งตาม ก็เหมือนร่างของนาคีเคลื่อนห่างออกไปทุกที
ทศพลวิ่งตามแม่นางไม้อย่างไม่ลดละ “แม่นางไม้..... รอฉันด้วย....” เจ้าแม่นาคีในชุดแพรเยื่อไม้หยุดรอ ยืนหันหลังให้ทศพล “แม่นางไม้ เธอกลับมาหาฉันแล้วเหรอ”
“ระหว่างข้ากับคำแก้ว ท่านรักใครกันแน่ ?” เจ้าแม่นาคีถามลองใจ
“คุณเป็นแค่นางในฝัน แต่คำแก้วคือคนที่ผมเลือกเป็นคู่ชีวิต หัวใจของผมมอบให้คำแก้วไปหมดแล้ว”
“ถึงแม้ว่านางจักตายไปแล้วน่ะหรือ”
“ไม่ว่าตอนนี้คำแก้วจะอยู่ที่ไหน เธอก็ยังอยู่ในหัวใจของผมเสมอ ไม่มีเธอ ชาตินี้ ผมคงรักใครไม่ได้อีก”
“ข้ารักคนไม่ผิดจริงๆ ไม่ว่าท่านจะเป็นแม่ทัพไชยสิงห์ หรือทศพล หัวใจท่านก็ยังคงเป็นดวงเดิมไม่แปรเปลี่ยน” เจ้าแม่นาคียิ้มบางๆ น้ำตารื้น ก่อนค่อยๆ หายไปเป็นอากาศธาตุ
“แม่นางไม้ เดี๋ยวก่อน แม่นางไม้ !!!” ทศพลจะพยายามไขว้คว้าร่างแม่นางไม้เอาไว้
ทศพลสะดุ้งตื่นจากความฝัน ยังคงไขว่คว้าหาแม่นางไม้ “แม่นางไม้ !!!!” ทศพลรู้ตัวว่าฝันไป ยกมือขึ้นกุมขมับ คิดว่าตัวเองฟุ้งซ่านไป “เราคงฟุ้งซ่านจนเก็บเอาไปฝัน” ทศพลลุกขึ้น ตลบมุ้งอย่างลวก ลุกออกไปข้างนอก