บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 19 หน้า 14
“เจ้าจงไปตามหานังงูผีให้พบ เจอมันเมื่อไหร่ จัดการมันได้ทันที”
พังพอนธนูผงกหัวรับคำเมืองอินทร์ ก่อนกระโจนแผล็วปฏิบัติตามคำสั่งทันที
คำแก้วลืมตาขึ้นรู้สึกตัว พบว่าตัวเองอยู่ภายในเทวาลัย เบื้องหน้ารูปสลักพญานาค คำแก้วมองบาดแผลที่ถูกหมออ่วมฟัน แผลหายเป็นปลิดทิ้ง เพียงแค่ไม่ค่อยมีแรงเท่านั้น “แผลหายแล้ว” คำแก้วยกมือไหว้รูปสลักพญานาคด้วยความศรัทธา เชื่อว่าเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์ของเจ้าแม่นาคี “ถ้าเจ้าแม่นาคีไม่ช่วยลูกไว้ ลูกคงตายไปแล้ว” คำแก้วยันกายลุกขึ้น รีบกลับบ้านไปหาทศพลทันที
คำแก้วเดินทางผ่านชายป่า จะกลับบ้านไปหาทศพล แต่คำแก้วเห็นพังพอนธนูที่เมืองอินทร์เสกมาโผล่เข้ามาขวาง
“พังพอน !!!” พังพอนธนูตาแดงก่ำเหมือนลูกไฟดูน่ากลัว พร้อมโจมตีคำแก้ว คำแก้วกลัวลนลาน รีบวิ่งหนีทันที มีพังพอนวิ่งไล่ตาม
คำแก้ววิ่งหนีพังพอนธนูหัวซุกหัวซุน พังพอนธนูกระโจนเข้าทำร้ายคำแก้ว “อ๊ายยยยยย !!!”
ทันใดนั้น งูใหญ่วัชระปราการก็พุ่งเข้าฟัดกับพังพอนธนูทันที งูวัชระปราการใช้หางรัดพังพอนธนูแล้วชูคอขึ้นแยกเขี้ยวพุ่งเข้าฉก พังพอนธนูพ่ายแพ้หายวับไปในพริบตา
“ขอบใจเจ้ามากนะ”
งูวัชระปราการผงกหัวให้คำแก้วก่อนเลื้อยหนีหายเข้าพงหญ้าไป คำแก้วยังคงใจสั่นเต้นระรัว กลัวพังพอน แต่รู้สึกว่างูเหมือนเป็นเพื่อน
เมืองอินทร์ผงะหงาย เมื่อรู้ว่าพังพอนธนูถูกทำลาย “เจ็บใจนัก ! บริวารนังเจ้าแม่มันมาช่วยเอาไว้ได้ !”
“รู้แล้วใช่มั้ย นังคำแก้วมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”
“เทวาลัยเจ้าแม่นาคี”
“งั้นพ่อหมอก็รีบไปจัดการมันเลยสิ”
เมืองอินทร์เอ็ดใส่ในความเจ้ากี้เจ้าการของลำเจียก “ที่นั่นเป็นอาณาเขตของมัน ทะเล่อทะล่าบุกเข้าไป มีแต่จะตายโหง”
ลำเจียกพึมพำ “นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็กลัวตายเหมือนกันล่ะว๊า”
เมืองอินทร์เงี่ยหูได้ยินไม่ถนัด “เอ็งว่ายังไงนะ นังลำเจียก”
“เปล๊า..... ฉันก็แค่จะรอดู ว่าหมอเมืองอินทร์ที่ว่าแน่ จะปราบนังงูบริวารเจ้าแม่ได้เมื่อไหร่ ฉันจะได้บอกกำนันให้ล้มวัวล้มควายฉลอง”
“อีกไม่นานหรอก ข้าจะถลกหนังมันให้เอ็งเห็นเป็นบุญตา”