บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 19 หน้า 13
ท้าวศรีสุทโธนาคมองหน้าเจ้าแม่นาคีนิ่ง “เจ้าเลือกแล้ว นาคี... เยี่ยงนั้น เจ้าก็จงรอรับชะตากรรมที่เจ้าเป็นผู้เลือกเองเถิด… สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม”
เจ้าแม่นาคีมองสบตาท้าวศรีสุทโธนาคสายตาหนักแน่นแทนคำตอบ
เจ้าแม่นาคีค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากแท่นหิน มีสองบริวารช่วยกันประคอง
ฉัตรสุดาขอร้อง “ร่างกายของเจ้าแม่ยังไม่แข็งแรง พักฟื้นอีกสักหน่อยเถิด”
“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ข้าจักกลับไปหาไชยสิงห์”
“เพลานี้พวกมันมีดาบเหล็กไหลอยู่ในมือ หากพวกมันรู้เข้า ต้องกลับมาทำร้ายเจ้าแม่อีกเป็นแน่”
“ต่อให้ตายข้าก็ต้องไป ไชยสิงห์กำลังรอข้าอยู่ ข้าต้องไปหาเขา ไปเพื่อบอกให้เขารู้ว่าข้ายังไม่ตาย เขาได้หมดห่วง”
เจ้าแม่นาคีพยายามทรงตัวลุกออกไปทั้งๆ ที่ยังไม่หายดี เลื่อมประภัสร์กับฉัตรสุดามองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทัดทานอย่างไร
ทางด้านบุญส่ง กำนันแย้ม กอ หมออ่วม มารวมตัวกันก๊งเหล้าที่บ้านกำนันแย้ม
กำนันแย้มวิตก “งูตัวเมียมันอาฆาตแรงนัก ถ้ามันยังไม่ตาย มันต้องย้อนกลับมาเล่นงานพวกเราแน่”
“นังปีศาจนั่นมันโดนเราทำร้ายไปครั้งนึงแล้ว มันไม่ปล่อยให้เราเล่นงานง่ายๆ เป็นครั้งที่สองแน่” บุญส่งเห็นด้วย
หมออ่วมมุ่งมั่น “ครั้งนี้เราจะพลาดอีกไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าพลาดก็หมายถึงชีวิต”
“ถ้านังคำแก้วยังไม่ตาย มันต้องกลับมาหาผัวมัน” กอมั่นใจ
กำนันแย้มคิดได้หันไปสั่งลูกน้อง “งั้นพวกเอ็งรีบไปเฝ้าที่กระต๊อบนังคำแก้วไว้ ถ้ามันกลับมาเมื่อไหร่ รีบมารายงานข้าทันที”
ลูกน้องกำนันแย้มรับคำแล้วผละไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทุกคนหันมองหน้ากันเครียดๆ อีกครั้ง ครั้งนี้เห็นทีจะเล่นงานเจ้าแม่นาคีลำบากซะแล้ว
ลำเจียกมาหาเมืองอินทร์ที่ป่าช้า
เมืองอินทร์ระบุ “ตอนนี้นังคำแก้วมันต้องกบดานอยู่ที่ไหนสักแห่ง พวกมันไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมนังปีศาจงูหรอก”
“จะตีงูต้องตีให้ตาย ถ้ารอดไปได้ มันจะย้อนมาทวงคืน ตอนนี้มันกำลังบาดเจ็บอยู่ เราต้องรีบชิงกำจัดมันก่อน”
“ถ้ามันไม่โผล่หัวออกมาจากรู เราก็ไม่รู้ว่ารังมันอยู่ที่ไหน”
ลำเจียกโวย “โอ๊ยยยย... แล้วทำยังไงถึงจะรู้ล่ะ ทำอะไรสักอย่างพ่อหมอ ฉันจะคับใจตายอยู่แล้ว”
เมืองอินทร์หยิบดินตรงหน้าปั้นเป็นเป็นรูปพังพอน ร่ายอาคมขมุบขมิบ เป่าพ้วงแล้วปาไปเบื้องหน้า พังพอนปั้น กลายเป็นพังพอนธนู ดวงตาแดงเหมือนลูกไฟทันที
ลำเจียกตาโตด้วยความตกใจ รีบหลบอยู่หลังเมืองอินทร์“พังพอนไฟ !”