บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 8 หน้า 16
“ด้วยน้ำใสใจจริง จงตอบข้า หากข้ามิใช่มนุษย์ เจ้าจักยังรักข้าอยู่หรือไม่” ไชยสิงห์ไม่ตอบ ก้มลงจูบนาคีอย่างดูดดื่ม
นาคีเผลอเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ รู้สึกถวิลรัญจวนถึงไชยสิงห์
ทศพลเรียกชื่อคำแก้ว ให้ตื่นจากภวังค์ “คำแก้ว ! คำแก้ว !”
“คุณเรียกฉันเหรอ ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่เรียกคุณ จะเรียกใคร ผมเห็นคุณยืนมองรูปปั้นตาไม่กะพริบเชียว”
“ฉันเห็น.....” ทศพลจ้องมองคำแก้ว รอฟังว่าเห็นอะไร คำแก้วมองหน้าทศพล อารมณ์ยังค้างจากเมื่อครู่ แล้วซ้อนภาพใบหน้าไชยสิงห์ขึ้นมาแว้บหนึ่ง “ฉันต้องไปเก็บดอกไม้ในป่าแล้ว” คำแก้วพูดจบก็รีบออกจากเถียงนาไป
“นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป” ทศพลมองตามหลัง แล้วยิ้มตาม ส่ายหัวในท่าทีแปลกๆ ของคำแก้ว
ซ่อนกลิ่นเดินตามติดประกิตเป็นเงาตามตัว จนประกิตรำคาญ “โอ๊ยยยยย เมื่อไหร่คุณจะเลิกตามผมเสียที”
“ซ่อนกลิ่นจะตามคุณ จนกว่าคุณประกิตจะยอมถ่ายรูปให้ซ่อนกลิ่น”
“บอกว่าไม่ถ่ายก็ไม่ถ่ายสิ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง”
“ขอร้องเถอะ ถ่ายรูปให้ซ่อนกลิ่นหน่อยนะ รูปเดียวก็ยังดี” ซ่อนกลิ่นเห็นประกิตไม่สนใจ หันมาขอร้องเชษฐ์ “คุณเชษฐ์ ช่วยพูดกับเพื่อนคุณให้หน่อยสิ น๊า....”
“กรรมของใคร ก็เป็นของคนนั้น เรื่องนี้ ผมไม่ยุ่งดีกว่า” เชษฐ์เดินหนี
วันชนะกระซิบเบาๆกับประกิต “ไอ้กิต แกก็หลับหูหลับตาถ่ายๆไปเถอะวะ แม่สองคนนี้จะไปๆ กันซะที”
“ก็ได้ ! แค่รูปเดียวเท่านั้นนะ” ประกิตจำใจ
“หล่อ ! แถมยังใจดีอีกตะหากแบบนี้อีซ่อนกลิ่นรักตายเลย”
ซ่อนกลิ่นโพสท่าถ่ายรูป ประกิตถ่ายรูปให้ซ่อนกลิ่น ชัตเตอร์สว่างวาบ รูปในเลนส์ ที่ด้านหลังซ่อนกลิ่น คำแก้วเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประกิตเงยหน้าขึ้นออกจากกล้อง ก็ไม่เห็นคำแก้วแล้ว ประกิตเกาหัวแกรกๆ
คำแก้วมาหยิบกระจาดจะเอาไปเก็บดอกไม้ในป่า แล้วนึกถึงตอนเห็นภาพนิมิตจากเทวรูปเจ้าแม่นาคี “สิ่งที่เราเห็นมันคืออะไรกันแน่ ? ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้หน้าตาเหมือนฉันนัก” คำแก้วสับสนในใจ หาคำอธิบายไม่ได้
ทศพลสัปหงก งีบหลับใกล้ๆ รูปปั้นเจ้าแม่นาคี พิมพ์พรเดินตามเข้ามาหาทศพล แต่ตาฝาดเห็นทศพลกำลังซบกับคำแก้วอยู่