บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 8 หน้า 18
เจิดนภารีบกระเถิบตัวเข้าหาพิมพ์พรทันที เจิดนภามองรอบๆ อย่างหวาดกลัว “พิมพ์ เธอได้ยินเหมือนกันใช่มั้ย”
“อย่าคิดนะว่าฉันจะกลัวแก” พิมพ์พรไม่ตอบ ยืนนิ่งพร้อมแววตาอาฆาต
กำนันแย้มนั่งหน้าตาเคร่งเครียด ตรงข้ามเป็นหมออ่วมที่นั่งจิบน้ำชาอยู่
“จิตใจข้ามันร้อนรุ่มไปหมด ข้าอยากแก้แค้นให้ไอ้เลื่องลูกข้า ข้าจะไปฆ่านังงูผีอัปรีย์ที่เทวาลัย”
“ใจเย็นก่อนกำนัน ทำแบบนั้นเท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่าๆ”
“ข้าเย็นไม่ไหวแล้ว หมออ่วมบอกข้าทีว่าข้าควรทำยังไง”
“จะปราบเจ้าแม่นาคีและสมุนของมันให้ราบคาบได้ เจ้าต้องใช้ของศักดิ์สิทธิ์”
“ของศักดิ์สิทธิ์อะไร”
“แหวนพิรอดของลำเจียกไง”
“แหวนนั่นช่วยได้จริงเหรอ”
“ถ้าแหวนนั่นไม่ขลังจริง นังลำเจียกคงถูกงูเจ้าแม่เล่นงานไปตั้งนานแล้ว”
กำนันแย้มยอมอ่อนลง แต่ก็ยังไม่หายอาฆาตแค้น “ข้าไม่ยอมให้ลูกข้าตายเปล่า ชาตินี้ข้าจะต้องกำจัดเจ้าแม่อุบาทว์นั่นให้ได้ต่อให้ต้องตายข้าก็ยอม” กำนันแย้มแววตามุ่งมั่น เปี่ยมไปด้วยความแค้นอัดแน่นในหัวใจ
บรรยากาศร่มรื่นของชายป่า ดอกไม้ขึ้นละลานตาไปหมด คำแก้วก้มหน้าก้มตาเก็บดอกไม้ใส่กระจาดจะเอาไปขาย พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นทศพลยืนยิ้มแล้วยื่นกล้วยไม้ป่าช่อสวยมากให้
คำแก้วขัดคอ “กล้วยไม้ป่ากินไม่ได้ เก็บเอาไปขายก็ไม่มีใครซื้อหรอก”
“ผมไม่ได้ให้คุณไปขาย ผมให้คุณต่างหาก”
“ให้ฉัน? ให้ฉันทำไม?”
“กล้วยไม้ช่อนี้เหมาะกับผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณ”
คำแก้วแอบเขิน ทำเป็นไม่สนใจ หันไปเก็บดอกไม้ต่อ ทศพลยิ้มก่อนจะช่วยคำแก้วเก็บดอกไม้อีกแรง
“ฉันได้ยินว่า กำนันให้คนไปซ่อมถนนแล้ว อีกไม่นานคงเสร็จ พวกคุณก็จะได้กลับบ้าน”
ทศพลนิ่งไป จากที่ยิ้มใสเมื่อครู่ กลายเป็นหดหู่ “ผมไม่อยากกลับไปเลย”
“ไม่คิดถึงคนที่บ้านคุณหรือไง”
“ถ้าจะคิดถึงก็คงเป็นแม่อิ่ม แม่นมของผม ส่วนแม่ของผมท่านเสียตั้งแต่ผมยังเด็ก”
“แล้วพ่อคุณล่ะ”
“มีก็เหมือนไม่มี เขายุ่งอยู่แต่กับงาน ขนาดตอนแม่ตายก็ไม่สนใจ ไม่เคยมาไยดี ถ้าผมตายอยู่ที่นี่เขาอาจจะไม่รู้เลยก็ได้” คำแก้วเห็นทศพลทำท่าทางโมโหแต่แววตาเศร้าเสียใจ ก็อยากจะปลอบใจแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่อึกๆ อักๆ ละล้าละลัง ยังไม่ทันได้พูดอะไร ทศพลก็เงยหน้ามองหน้าคำแก้วอย่างจริงจังจนคำแก้วชะงัก “ถ้าคุณไม่ยอมไปกรุงเทพฯ กับผมผมก็จะอยู่กับคุณที่นี่”