บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 8 หน้า 17
พิมพ์พรชะงักเบิกตากว้างอย่างตกใจ แทนสายตาเห็นเหมือนคำแก้วยิ้มเยาะ“นังคำแก้ว !!! อีหน้าด้าน !” พิมพ์พรปราดเข้าไปตบ แต่ทว่าร่างคำแก้วหายไป กลายเป็นเทวรูปแทนที่ พิมพ์พรตบที่หน้าเทวรูปหินอย่างแรง จนเจ็บมือ สะบัดเร่าๆ “โอ๊ยยยยยยย !!!”
ทศพลได้ยินเสียงพิมพ์พรร้องก็สะดุ้งตื่น “พิมพ์ !!! เป็นอะไร !”
“เมื่อกี้พิมพ์เห็นนังคำแก้ว จู่ๆ มันกลายเป็นเทวรูปนี่ได้ยังไง”
ทศพลนิ่งไปครู่ ก่อนจะส่ายหัว “คำแก้วจะมาทำอะไรที่นี่ พิมพ์คงตาฝาดเห็นเทวรูปเป็นคำแก้วไป”
“พิมพ์ไม่ได้ตาฝาด นังคำแก้วมันยิ้มเยาะพิมพ์ มันจะแย่งพลไปจากพิมพ์”
“เหลวไหล ! ใครได้ยินเข้า เค้าจะหาว่าพิมพ์เป็นบ้าเอา”
“พิมพ์อยากจะสับหน้าไอ้เทวรูปนี่จริงๆ”
ทศพลส่ายหน้ากับความไม่มีเหตุผล และเอาแต่ใจของพิมพ์พร ปลีกตัวเดินหนี พิมพ์พรเดินตามไปแต่ก็ไม่วายหันมองรูปปั้นอีกครั้งอย่างไม่ค่อยพอใจ
ทศพลกับพิมพ์พรเดินมาด้วยกัน
พิมพ์พรท่าทางหงุดหงิด “ทำไมพลถึงชอบไปขลุกอยู่ที่นั่นคะ พิมพ์ไม่ชอบเลยรูปปั้นนั่นอีก ไม่เห็นจะสวยเลย น่ากลัวจะตาย”
“มันเรื่องของผม พิมพ์ไม่ชอบก็ไม่ต้องตามผมไป”
“พลไล่พิมพ์เหรอ”
“แล้วแต่คุณจะคิด ผมขอตัวก่อนนะ” ทศพลเดินหนีไป พิมพ์พรได้แต่มองตามไปอย่างหงุดหงิด
เจิดนภาเดินเข้ามาหา มองพิมพ์พรอย่างสงสัย “เป็นอะไร ยัยพิมพ์”
“หงุดหงิด อารมณ์เสียแต่เช้า”
เจิดนภามองตามสายตาพิมพ์พรไป เห็นทศพลเดินอยู่คนเดียว “ทศพลทำอะไรให้อีกล่ะ”
“ไม่ใช่พล”
“ไม่ใช่ทศพลแล้วใคร”
“ผู้หญิง… ในรูปปั้น!”
“เดี๋ยวนะ เธอพูดอะไร ยัยพิมพ์ ฉันไม่เข้าใจ ผู้หญิงที่ไหนนะ”
“ฉันเห็นผู้หญิงอยู่ในรูปปั้นนั่น ผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือนนังคำแก้ว!”
“ตาฝาดหรือเปล่า ยัยพิมพ์”
“ฉันเห็นจริงๆ มันกอดรัดคลอเคลียพลอยู่ พอฉันไปเห็น มันก็หายไป” เจิดนภาอึ้ง พูดอะไรไม่ออก “ฉันอยากรู้ว่า ที่ฉันเห็นมันคืออะไรกันแน่แต่ไม่ว่าจะคนหรือผีก็ไม่มีใครพรากทศพลไปจากฉันได้” พิมพ์พรท่าทางมั่นใจ
ทันใดนั้นมีเสียงหัวเราะของเจ้าแม่นาคีดังแว่วมา พิมพ์พรชะงัก