บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 1 หน้า 11
ทศพลในชุดนอน มองไปที่โทรศัพท์อย่างชั่งใจ ทศพลตัดสินใจยกหูโทรศัพท์หาพ่อ โทรศัพท์ดังสักพักจึงรับสาย
“พ่อเหรอครับ”
“โทรมาเสียดึกดื่น มีอะไร”
“อาทิตย์หน้าผมจะไปออกภาคสนามกับทางมหาวิทยาลัย”
“มีอะไรอีกมั้ย ฉันกำลังยุ่ง”
“เชิญพ่อทำงานต่อเถอะครับ ผมไม่รบกวนแล้ว”
เสียงปลายสายกดวางไปก่อนที่ทศพลจะวางหู ทศพลได้แต่น้อยใจ ที่พ่อไม่สนใจถามแม้กระทั่งว่าจะไปออกภาคสนามที่ไหน
ที่ดอนไม้ป่า คำปองกำลังตำข้าวอยู่
กอเข้ามาเยี่ยมๆ มองๆ ส่งสายตาเจ้าชู้ “เอ็งยิ่งแก่ก็ยิ่งสวยนะ คำปอง” คำปองทำหูทวนลม เหมือนเสียงนกเสียงกา ไม่อยากใส่ใจ กอยังแซวต่อ “ผัวเอ็งก็ตายไปตั้งนานแล้ว อยู่ตัวคนเดียวไม่เหงารึไงจ๊ะ”
“ฉันอยู่กับนังคำแก้ว ไม่เหงาหรอก”
“เอ็งเป็นแม่ม่ายผัวตาย ข้าก็เป็นพ่อม่ายเมียหนี เราสองคนเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก”
“ฉันเคยให้สัญญากับพี่เคนไว้ว่าจะไม่มีผัวคนที่สอง เลิกพูดเรื่องนี้เสียทีเถอะ ถึงยังไงฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ”
“เอ็งก็รู้ว่าข้าหลงรักเอ็งมาตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเป็นเมียเพื่อน ข้าคงจะฉุดเอ็งตั้งแต่ยังสาวๆ” กอเริ่มเล่นบทเจ้าชู้ยักษ์ ดึงมือคำปองมาจับไว้
“อย่ามาทำอะไรรุ่มร่ามในบ้านฉันนะ เดี๋ยวนังคำแก้วมันมาเห็นเข้า”
คำปองดึงมือออก แต่กอไม่ยอมปล่อย “เอ็งนี่แรงดีเหมือนเมื่อตอนสาว ๆ เลยนะ นังคำปอง”
กอยื่นหน้าเข้ามาจะหอมแก้มคำปอง คำแก้วออกจากเรือนมาเห็นเข้าพอดี ดวงตาจ้องกอเขม็งอย่างเอาเรื่อง ทันใดนั้น กิ่งไม้กิ่งใหญ่ ก็หล่นลงมาฟาดใส่หัวกออย่างแรง
“โอ๊ยยยย !!!” กอร้องลั่น คำปองรีบอาศัยจังหวะนั้น หนีออกห่างจากกอทันที กอแหงนมองหาที่มาของกิ่งไม้แต่ก็ไม่พบต้นตอ “ไอ้กิ่งไม้เวรนี่มันมาจากไหนวะ ลมสักนิดก็ไม่มี”
คำแก้วยิ้มระรื่น เดินเข้ามาหากอ “ตายจริง! หัวร้างข้างแตกหรือเปล่าจ๊ะนั่น”
“กิ่งไม้แค่นี้ไม่คณากบาลข้าหรอกโว้ย”
“หนังเหนียวอย่างนี้นี่เอง ลุงกอถึงอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้”
“นังคำแก้ว! ปากคอเราะร้ายนักนะเอ็ง”
“ฉันยังไม่ได้ครึ่งนังลำเจียก ลูกสาวลุงหรอก รายนั้นใบตำแยยังเรียกพี่ท่าทางจะสั่งสอนกันมาดี”
“คำแก้ว!” กอฉุนจัด “ข้ากลับก่อนนะคำปอง ขืนอยู่ต่อ คงถูกลูกเอ็งถอนหงอกทั้งหัว”
คำแก้วลอยหน้า มองกออย่างยั่วโทสะ จนกอต้องขบกราม ระงับอารมณ์