บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 1 หน้า 12
คำปองกางมุ้ง ปูที่หลับที่นอนไปด้วยพลางอบรมคำแก้ว “ลุงกอแกก็อย่างนี้ ชีกอตั้งแต่หนุ่มยันแก่ เอ็งจะไปถือสาทำไม”
“ฉันก็ไม่อยากยุ่งนักหรอก ถ้าลุงกอจะไปทำรุ่มร่ามกับคนอื่น ไม่ใช่แม่ฉัน”
“ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง แม่ไม่เล่นด้วยซะอย่าง แกจะทำอะไรได้”
“ฉันจะหาทางเล่นงานลุงกอให้เข็ดหลาบ ไม่กล้ามาเกาะแกะกับแม่อีก”
งูเขียว 2 ตัวเกาะอยู่ใกล้ๆ ขอบหน้าต่างอยู่ได้ยินก็ค่อยๆ เลื้อยออกไป
“อย่านะคำแก้ว อย่างน้อยแกก็เคยเป็นเพื่อนของพ่อเอ็งมาก่อน” คำปองเอ่ยห้าม
“เพื่อนกินน่ะสิ”
“เอ๊ะ! นังลูกคนนี้”
“ก็จริงนี่นา... ถ้าลุงกอเป็นเพื่อนตาย ก็คงตายไปพร้อมพ่อตั้งแต่ตอนนั้น”
“แต่ก็น่าแปลก! วันนั้นลุงกอก็อยู่พ่อเอ็งด้วย ทำไมแกไม่ยักถูกงูกัดตายเหมือนคนอื่นๆ ก็ไม่รู้”
“ดวงแกคงยังไม่ถึงฆาต!” คำแก้วนึกเจ็บใจที่กอรอดตายมาได้อย่างไม่รู้สาเหตุ
กอนั่งรับลมอยู่นอกชานบ้าน หยิบยาเส้นขึ้นมาจะสูบ งูเขียว 2 ตัวเลื้อยมาตามกิ่งไม้ที่ระอยู่ใกล้ระเบียง ก่อนที่จะกลายร่างเป็นงูทับสมิงคลาทั้งสองตัว งูเลื้อยมาฉกกอ แต่พลาด เป็นจังหวะกับที่กอลุกไปหยิบไม้ขีดไฟพอดี
กอเข้ามาในบ้าน หาไม้ขีดไฟ งูทับสมิงคลาเลื้อยตามไปช้า ๆ ตามกอเข้าไปในบ้านราวมฤตยูเงียบ
ลำเจียกขึ้นบ้านมาพอดี เห็นงู 2 ตัวกำลังจะฉกกอก็ร้องลั่น “พ่อ !!! งู ! งูอยู่ข้างหลัง !!!”
กอตกใจจึงรีบหันหลังมาดู เห็นงูกำลังจะฉกตน “งูทับสมิงคลา !”
กอผงะถอยหลังชนหิ้งไม้ แหวนพิรอดที่วางอยู่ในพานบนหิ้งตกลงมา กอเห็นแหวนพิรอดจึงรีบหยิบเข้ามาสวมไว้ มีแสงสว่างด้วยอำนาจพระพุทธคุณแผ่ออกมาจากแหวน งู 2 ตัวจ้องไปที่แหวนพิรอด ท่าทางขยาด ก็เลื้อยหนีไป ลำเจียกวิ่งไปคว้ามีดอีโต้จะมาฟันงู แต่งูหายไปแล้ว
“มันหนีไปไหนแล้วพ่อ! ลองโผล่มาอีกสิ แม่จะสับให้ยับเลย”
กอยกแหวนพิรอดขึ้นอาราธนาท่วมหัว เหงื่อแตกซิก “ร้อยวันพันปี ไม่เคยมีงูบุกขึ้นมาถึงบนเรือน ถ้าไม่ได้แหวนพิรอดวงนี้ช่วยไว้ ข้าคงถูกมันฉกตายไปแล้ว”
“แหวนเน่าๆ วงเนี้ย กันงูเงี้ยวได้จริงเหรอพ่อ”
“อย่าว่าแต่งูกระจอกๆ เลยโว้ย แม้แต่งูเจ้าแม่ก็ยังต้องยอมสยบ”
“ของศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้ พ่อไปได้มันมาจากไหน”
กอนึกถึงตอนที่กอรับแหวนจากเคนมาดูแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะริบเอาแหวนมาสวมนิ้วของเอง “ท่าจะศักดิ์สิทธิ์จริง งั้นข้าขอก็แล้วกัน ถือซะว่าเป็นค่านายหน้าพาเอ็งมา”