บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 1 หน้า 14
“เอ็งอย่าทำปากดีไป เจ้าแม่นาคีไม่ใช่งูธรรมดา แต่มีฤทธิ์เดช ให้คุณให้โทษได้ทั้งนั้น”
“ไม่เห็นกับตา ฉันไม่เชื่อหรอก”
“คนที่เคยเห็น มักไม่ค่อยรอด เอ็งจะลองเสี่ยงดูมั้ยล่ะ”
ลำเจียกเห็นคำแก้วเดินสวนมา “นั่นมันนังคำแก้วนี่พ่อ ฉันขอไปทักทายมันหน่อย” ลำเจียกรีบเดินเข้าไปขวางหน้าคำแก้วไว้อย่างหาเรื่อง “กำนันแย้มเรียกประชุมก็ไม่ยอมไป เมื่อไหร่แกสองแม่ลูกจะเลิกทำตัวแปลกประหลาดเสียที ห๊ะ”
“ฉันจะไปหรือไม่ไป มันธุระกงการอะไรของเธอ”
“ทำอวดเก่งไปเถอะ เกิดเจ้าแม่นาคีอาละวาดอย่างที่หมออ่วมทำนายขึ้นมาจริงๆ แกคงถูกหักคอเป็นคนแรก”
“เจ้าแม่นาคีน่าจะเอาคนปากเปราะอย่างเธอไปอยู่ด้วยมากกว่า”
ลำเจียกเงื้อมือจะตบคำแก้ว “เอ๊ะ! นังนี่! วอนแดกตีนนักนะ!”
กอรีบปราดเข้ามาห้ามทัพ “พวกเอ็งสองคนจะทะเลาะข้ามหัวข้ากันอีกนานมั้ย”
“ก็ดูนังคำแก้วสิพ่อ ฉันอุตส่าห์เตือนมันด้วยความหวังดี ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปแท้ๆ”
แหวนพิรอดของกอส่องแสงเป็นประกายเข้าตาของคำแก้ว จนรู้สึกแสบตา คำแก้วหน้าซีดเผือด สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างในแหวนพิรอดวงนั้น
“อ้าว ! เอ็งเป็นอะไรวะนังคำแก้ว หน้าซีดเชียว จะเป็นลมหรือไง” กอคว้าข้อมือคำแก้วที่ซวนเซเหมือนจะล้ม แหวนที่กอใส่อยู่ถูกข้อมือคำแก้ว
คำแก้วผงะหนี รู้สึกร้อนเหมือนถูกไฟจี้ รีบเบี่ยงตัวออกมา “ไม่ ! ฉันไม่เป็นอะไร!” คำแก้วพูดจบก็รีบร้อนเดินหนีทันที ปล่อยให้สองพ่อลูกมองตามหลังอย่างงงๆ
“จะรีบหนีไปไหนล่ะ ไม่แน่จริงนี่หว่า” ลำเจียกถกผ้าถุงโวยวายไล่หลัง
กอสังเกตเห็นอากัปกิริยาที่ผิดปกติของคำแก้ว เก็บความสงสัยเอาไว้
คำแก้วเดินลับกอกับลำเจียกมาแล้ว จึงถกแขนเสื้อขึ้นมาดู เห็นข้อมือตำแหน่งที่กอจับ พบว่าเป็นรอยแดงเป็นปื้นเหมือนลมพิษ คำแก้วตกใจ รู้สึกถึงความผิดประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ยังไม่รู้ว่ารอยนั้นเกิดจากอะไร
ที่บ้านทศพล คนขับรถขนสัมภาระพวกเป้สนาม และอุปกรณ์เต็นท์ขึ้นไว้ท้ายรถ เตรียมออกเดินทาง
ป้าอิ่มเอ่ยบอก “ป้าจัดเตรียมกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้าอยู่กระเป๋าใบใหญ่ ส่วนพวกเครื่องใช้กับหยูกยาที่จำเป็นอยู่ในกระเป๋าใบเล็กนะคะ” ทศพลกอดป้าอิ่ม รู้สึกอาลัยอาวรณ์อย่างบอกไม่ถูก “คุณหนูของป้า มากอดเอาใจคนแก่ ต้องมีอะไรแน่ๆ”
“ผมแค่อยากกอดป้าอิ่ม อยากกอดให้นานๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้กอดอีก”
“หื้อ...พูดอะไรอย่างนั้นคะ ไปแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวคุณหนูก็กลับ”