บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 1 หน้า 15
“ป้าอิ่มไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ผมคงหาใครที่รักและห่วงใยผมเท่าป้าอิ่มไม่ได้อีกแล้ว”
“อ้อนป้าเป็นเด็กๆ ไปได้... รีบไปรีบกลับนะคะ ป้าเป็นห่วง”
ทศพลพยักหน้า ก่อนตัดใจขึ้นรถไป มองบ้านที่เคยอยู่เป็นครั้งสุดท้าย รู้สึกใจหายที่ต้องจาก ป้าอิ่มยืนส่งทศพลจนกระทั่งรถแล่นลับตา
ป้าอิ่มยกหูโทรศัพท์โทรรายงานสุภัทรทันที“คุณท่านคะ คุณหนูไปแล้วค่ะ”
ป้าอิ่มคอยเป็นหูเป็นตารายงานให้สุภัทรรู้อยู่เสมอว่าทศพลทำอะไรบ้าง
ทศพลกับเพื่อนผู้ชายช่วยกันขนกระเป๋าสัมภาระขึ้นไว้ท้ายรถจี๊ปที่จอดอยู่ เจิดนภา พิมพ์พร และรัตนาวดีเดินออกมาพร้อมกระเป๋าใบเล็กและใบใหญ่จำนวนมากก
วันชนะเห็นกระเป๋าก็บ่นอุบ“ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงจะไปตั้งรกรากที่นั่นเลยหรือไง ข้าวของมันถึงได้กองเป็นภูเขาเลากาขนาดนี้”
เจิดนภาแย้ง “แหม...มีแต่ของจำเป็นทั้งนั้นแหละ”
“ไหนล่ะของจำเป็น เต็นท์สนาม ถุงนอน ก็ไม่เห็นจะมี” ประกิตขยับดูกระเป๋าแต่ละใบ
พิมพ์พรย้อน “ผู้หญิงเป็นเพศที่ละเอียดอ่อน ข้าวของที่จำเป็นมันก็ต้องมีมากกว่าผู้ชายเป็นธรรมดา”
วันชนะวิ่งไปดึงกระเป๋าใบเล็กใบหนึ่งมาจากเจิดนภา วันชนะกับสมมาตรเปิดกระเป๋าดู หยิบสิ่งของต่างๆ ออกมา วันชนะอึ้ง “อย่างเช่น... เครื่องสำอาง”
พิมพ์พรยืนยันอย่างมั่นใจ“จำเป็นมาก… ไม่แต่งหน้า ใครจะไปอยู่ได้”
“น้ำหอม… “ สมมาตรลองพ่นดู “อื้อมหืมมม... กลิ่นแรงชะมัด”
เจิดนภาย้ำ “นี่ยิ่งจำเป็น… ถ้าตัวไม่หอม ฉันไม่กล้าเจอใครหรอก”
“โรลม้วนผม” วันชนะหยิบขึ้นมา
“ขาดไม่ได้เลยนะ ไม่งั้นผมยุ่งกันพอดี” รัตนาวดีเอามือจับผมสวย
สมมาตรตกใจ “ชุดว่ายน้ำ !!!”
“ก็เผื่อไปเล่นน้ำที่โน่นไง น่าสนุกดีออก” รัตนาวดีแก้ตัว
ทศพลและเพื่อนผู้ชายหัวเราะกันครืน รัตนาวดีเขินหน้าแดง จึงวิ่งเข้าไปตีวันชนะและแย่งกระเป๋าคืนมา
“หลงป่าขึ้นมา ก็เชิญสาว ๆ ยังชีพด้วย “ของจำเป็น” พวกนี้ก็แล้วกัน” ประกิตทิ้งท้าย
“คำพระท่านบอกว่า อัตตาหิ อัตตโนนาโถ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” เชษฐ์เทศน์
เพื่อนๆ พร้อมรับ “สา.... ธุ !!!”
อาจารย์ทัศนัยเดินเข้ามายังกลุ่มของลูกศิษย์ “มากันครบหรือยัง เด็ก ๆ”
“ครบแล้วครับ อาจารย์” ทศพลพยักหน้ารับ