บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 24 (จบบริบูรณ์) หน้า 10

“เสียแรงที่คำแก้วรักพี่ ไว้ใจพี่มาตลอด คำแก้วยอมตายแทนพี่ได้ แต่ทำไมพี่ถึงคิดทำร้ายคำแก้วได้ลงคอ พี่ไม่รักคำแก้วแล้วเหรอ พี่ใจร้าย คำแก้วทำผิดอะไร ทำไมพี่ถึงทำกับคำแก้วอย่างนี้” คำแก้วดิ้นทุรนทุราย พยายามแกะเพชรพญานาคที่หน้าผาก แต่แกะเท่าไรก็แกะไม่ออก

“หมายความว่า...คำแก้วเป็นนางงูผีอย่างที่ชาวบ้านเขาพูดกันงั้นเหรอ” ทศพลช็อค กระถดหนีจนชิดข้างฝา ตัวสั่น ความกลัวเป็นความรู้สึกแรกที่เกาะกุมหัวใจเขา

“ถึงคำแก้วจะเป็นงู แต่คำแก้วก็รักพี่นะ”

“อย่าเข้ามานะ คนกับงูจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง” ทศพลถอยกรูด

คำพูดของทศพล ยิ่งกว่าคมมีดที่กรีดใจคำแก้ว คำแก้วน้ำตาไหลพราก “พี่กลัวคำแก้วขนาดนี้เลยเหรอ คำแก้วรู้แล้ว....รู้แล้ว....คำแก้วไม่ใช่คน เรารักกันไม่ได้ รักแท้มันไม่มีอยู่จริงหรอก ที่เคยบอกว่ารักกันจนตาย มันก็เป็นแค่เพียงลมปากเท่านั้น”

ทศพลได้ฟังค่อยคลายจากอาการหวาดกลัว “คำแก้ว....”

“ฉันขอโทษนะพี่ ที่หลอกพี่มาตลอด ถ้าพี่รู้ว่าคำแก้วเป็นงู พี่คงไม่อยู่กับคำแก้วจนถึงป่านนี้ คำแก้วลาก่อน...”

คำแก้วตัวเริ่มขึ้นเกล็ดเป็นงู ก็รีบวิ่งพรวดพราดออกจากห้องไป

คำปองตำข้าวอยู่ที่ใต้ถุน เห็นคำแก้ววิ่งลงเรือนมา คำปองเห็นคำแก้วตัวขึ้นเกล็ดงูตามตัวเต็มไปหมดก็ตกใจ สากตำข้าวหลุดจากมือ “คำแก้ว !!! ทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ !”

“แม่จ๋า คุณทศพลเค้ารู้ความจริงแล้ว ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว พระคุณของแม่ ฉันขอทดแทนในชาติหน้า ฉันขอลาไปตามทางของฉัน แม่ดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันลาก่อน….ลาชั่วชีวิต”

คำปองตกใจสุดขีด “อย่า ! ลูกแม่ ! กลับมาก่อน !” คำแก้ววิ่งหนีเตลิดไปยังเทวาลัย ทศพลวิ่งตามออกมา หน้าตาเหรอหรา ทำอะไรไม่ถูก “คุณทำอะไรลงไป รู้ตัวหรือเปล่า !” คำปองต่อว่า

ทศพลตาค้าง เหลือกลาน เหงื่อผุดเต็มหน้า ทำอะไรไม่ถูก คำปองวิ่งตามคำแก้วไป

พวกของกำนันแย้มซุ่มแอบมอง เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ บ้านคำปอง ทุกคนอาวุธครบมือ พอเห็นคำแก้ววิ่งร้องไห้ด้วยความขมขื่น เตลิดเข้าไปในดงไม้ก็สะใจ

บุญส่งหัวเราะเหี้ยม “สำเร็จ! ไอ้ทศพลมันเอาเพชรพญานาคติดที่หน้าผากอีคำแก้วแล้ว”

“มันกำลังจะกลายร่างเป็นงู รีบตามมันไปเร็ว !” กำนันแย้มสั่ง

เมืองอินทร์รีบวิ่งตาม “วันนี้กูได้ฆ่าถลกหนังมึงแน่ นังงูขาว”

“มันหนีไปโน่นแล้ว!!” กอชี้ทาง

พวกกำนันแย้มรีบตามคำแก้วไป