บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 9 หน้า 6
“แกคอยดูก็แล้วกัน” ที่ในพงหญ้าได้ยินเสียงสวบสาบ บางสิ่งเลื้อยฝ่าพงหญ้าเข้ามายังอีหัน สมมาตรตื่นเต้น “นั่นไง มันมาแล้ว ตัวใหญ่ซะด้วย!” ไก่ในอีหันถูกลากไปกินหายไป “เสร็จฉันล่ะ ! ไอ้งูยักษ์ ไปดูเร็ว”สมมาตรรีบวิ่งไปดู
วันชนะยื่นหน้าเข้าไปดูในอีหันใกล้ๆ พอเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในเต็มๆ ตาก็แหกปากตะโกนลั่น “เหี้ย !!!”
“อุทานให้มันเพราะๆ หน่อยสิวะ” สมมาตรปราม
“แกก็แหกตาดูสิวะ”
สมมาตรเพ่งสายตาเข้าไปในอีหัน เห็นชัดๆ ว่าเป็นตัวเหี้ยกำลังกินไก่อยู่ “เหี้ย ! เหี้ยจริงๆ !!!”
“โธ่เว๊ย ! เหลวไม่เป็นท่า ! ถ้าจับไอ้งูยักษ์ที่ฆ่าลูกชายกำนันแย้มไม่ได้ คำแก้วก็ยังต้องตกเป็น “แพะ” อยู่สิวะ” วันชนะเซ็ง
สมมาตรหัวเสีย ยังช่วยคำแก้วพ้นจากข้อกล่าวหาของพวกกำนันแย้มไม่ได้
หมู่บ้านดอนไม้ป่า ยามเช้า พระอาทิตย์กำลังโผล่ขึ้นพ้นยอดไม้ หมออ่วม กอ ลำเจียก มารวมตัวกันที่บ้านกำนันแย้ม บรรยากาศวุ่นวาย ลูกน้องกำนันแย้มกำลังช่วยกันหอบฟางมากองไว้ที่ลานหน้าบ้าน เพื่อผูกหุ่นฟางงูตามคำสั่งของหมออ่วม
“เอ้า เร่งมือหน่อยสิวะ เดี๋ยวก็ไม่ทันพิธีกันพอดี” กำนันแย้มสั่ง
ลูกน้องกำนันแย้มรีบลงมืออย่างขะมักเขม้น
กอสงสัย “แน่ใจนะหมออ่วม ว่าวิธีนี้จะได้ผล”
ลำเจียกไม่มั่นใจ “นั่นสิลุงอ่วม กะอีแค่หุ่นฟางจะไปสู้อะไรกับเจ้าแม่นาคีได้”
“ไม่เชื่อก็อย่าเพิ่งลบหลู่ ตำราข้าว่าไว้ไม่เคยพลาด เอ็งคอยดูให้เห็นกับตาเถอะนังลำเจียก” หมออ่วมยิ้มลำพองใจ
กำนันแย้มสัญญา “ถ้างานนี้สำเร็จ ข้าจะตบรางวัลให้หมออ่วมอย่างงามเลย”
หมออ่วมยิ้มรับ “รับรองว่าต้องสำเร็จแน่ ถ้าไม่มีพวกไอ้คนเมืองมาวุ่นวายให้เสียเรื่องเหมือนครั้งที่แล้ว”
“เอ็งไม่ต้องห่วง มันไม่มีทางมาขวางเอ็งได้แน่” กำนันแย้มยิ้มเหี้ยม
คำแก้วช่วยคำปองเอากระจาดดอกไม้มาวางเรียงขายที่แผงในตลาด
“ดอกโสนจ้า ดอกดิน ดอกพะยอมก็มีนะจ๊ะ” คำแก้วร้องขายดอกไม้เสียงดัง
ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่มีใครเข้ามาซื้อแม้แต่น้อย กลับพากันซุบซิบนินทาต่างๆ นานา
“อย่าไปซื้อมัน เกิดกินแล้วกลายเป็นงูตามนังคำแก้วขึ้นมาจะทำยังไง” กระถุ่งซุบซิบ
เม้าเออออ “นั่นสิ หรือดีไม่ดี นังคำแก้วมันเกิดไม่พอใจขึ้นมา พวกเราอาจจะกลายเป็นศพเหมือนไอ้เลื่องมันก็ได้”
คำแก้วได้ยินก็จ้องตาเขียว
“ไปกันเถอะป้าเม้า ! เดี๋ยวนังคำแก้วมันฉกเอา!” กระถุ่งกับพวกชาวบ้านตกใจรีบพากันวิ่งหนีกระเจิง
“คนพวกนี้นี่ยังไงกันนะ ดีแต่พูดจาให้ร้ายคนอื่น” คำแก้วบ่น