บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 9 หน้า 8
อาจารย์ทัศนัยสะพายกระเป๋าเป้สัมภาระ ย่องออกมาที่หน้าบ้าน มองซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร กำลังจะรีบเดินออกไปแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“จะไปไหนครับอาจารย์”
อาจารย์ทัศนัยหันมาเห็นเหล่าลูกศิษย์มากันพร้อมหน้าก็สะดุ้ง หันไปสบตาทศพลเชิงถาม
“ผมขอโทษครับอาจารย์ ผมเป็นคนบอกเรื่องเมื่อคืนกับเพื่อนๆ เอง”
สมมาตรประท้วง “อาจารย์จะหนีไปคนเดียวแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะครับ”
ประกิตเห็นด้วย “ไหนๆ จะได้ค้นพบแหล่งอารยธรรมแห่งใหม่ทั้งที ให้พวกผมได้มีส่วนร่วมใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมา จารึกไว้ให้วงศ์ตระกูลภาคภูมิใจบ้างเถอะนะครับอาจารย์”
เจิดนภาขัดใจ “โธ่เอ๊ย ที่แท้ ก็ห่วงลาภยศสรรเสริญ”
“แล้วที่คุณหนูเจิดนภายอมตามมาด้วย ไม่ห่วงเลยว่างั้น” ประกิตย้อน
“เปล่าซะหน่อย ก็เล่นไปกันหมดแบบนี้ ใครจะไปอยากอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ”
“โธ่เอ๊ย ที่แท้ ก็ห่วงตัวเอง” ประกิตนึกขำ
เจิดนภามองค้อนประกิต
“อาจารย์ให้พวกผมไปด้วยเถอะนะครับ” ทศพลร้องขอ
“ไม่ว่ายังไงพวกเราจะไม่ทิ้งอาจารย์ให้ไปคนเดียวเด็ดขาด” วันชนะเสียงอ่อย “ถึงแม้ว่างูใหญ่ตัวเท่าเสาบ้านนั่นมันจะน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม”
พิมพ์พรยืนยัน “เราเสียยัยรัตน์ไปคนนึงแล้ว เราจะไม่ยอมเสียอาจารย์ไปอีกคนแน่ค่ะ”
อาจารย์ทัศนัยเห็นแววตาของพิมพ์พรและความเป็นห่วงของลูกศิษย์คนอื่นๆ ก็จนใจจำยอม “ก็ได้ งั้นก็ไปกันหมดทุกคนนี่แหละ”
ทศพลและเหล่าเพื่อนๆ ยิ้มดีใจ อาจารย์ทัศนัยและเหล่าลูกศิษย์กำลังจะเดินออกไป แต่กลับเจอลูกน้องกำนันแย้มมาขวางเอาไว้ท่าทางคุกคาม อาจารย์ทัศนัย ทศพล และเพื่อนๆ ต่างงงว่านี่มันเรื่องอะไรกัน
แคร่ใต้ถุนบ้านคำปอง อาจารย์ทัศนัยและลูกศิษย์รวมตัวกันอยู่ โดยมีลูกน้องกำนันแม้นยืนคุมเชิง
ทศพลสงสัย “นี่มันเรื่องอะไรกัน”
วันชนะอึดอัด “นั่นสิ ทำไมกำนันแย้มต้องส่งคนมาคุม ห้ามพวกเราไปไหนมาไหนด้วย”
ประกิตข้องใจ “หรือกำนันแย้มจะระแคะระคายเรื่องที่เราจะไปที่เทวาลัย”
เชษฐ์แย้ง “ไม่น่าใช่หรอก ไม่งั้น คงส่งคนมาเฝ้าพวกเราเอาไว้ตั้งนานแล้ว”
สมมาตรคิดตาม “งั้นแสดงว่ากำนันแย้มต้องมีเป้าหมายอื่นแน่ๆ”
พิมพ์พรโพล่งขึ้น “คงวางแผนหาทางพิสูจน์ความจริงเรื่องคำแก้วเป็นงูเจ้าแม่นาคีอีกละมั้ง”
ทุกคนหันมองพิมพ์พร วันชนะคล้อยตาม “เป็นไปได้ กำนันแย้มคงแค้นเรื่องที่ลูกชายตาย เลยหาทางจะเอาเรื่องคำแก้วให้ได้”