บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 17 หน้า 10

ม.ร.ว.หญิงภาวิดาแม้ไม่กลัว แต่ตอนนี้ไม่มีทวนแล้วก็เหงาๆ “ก็ดีนะ ตารามก็เจ็บตัวอยู่โรงพยาบาล แกนอนเป็นเพื่อนฉันก็ได้”

“ได้ค่ะ จวงไปนอนบนโซฟาละกันนะคะ”

จวงลุกไปนอนบนโซฟาในห้อง...ไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญ

เช้าวันใหม่ เรือนคนใช้ จวงยืนเคาะประตูเรียกอยู่ที่หน้าห้องนอนของปริก “นังปริก สายแล้ว ทำไมยังไม่ตื่นอีก” เงียบ...ไม่มีเสียงตอนรับ จวงหงุดหงิดเลยตัดสินใจลองเปิดประตูห้องนอนดู แปลกใจที่ไม่ได้ล็อก “อ้าว นอนยังไง ไม่ล็อกห้อง...” ห้องนอนของปริกดูรกๆ แต่ไม่มีเจ้าของห้อง บนที่นอนก็ว่างเปล่า เหมือนเมื่อคืนไม่มีคนมานอน จวงสำรวจไปรอบๆ เห็นว่าเสื้อผ้าก็อยู่ครบ ก็ยิ่งสงสัย “นังปริกมันไปไหน เสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบ...” จวงเดินออกไปจากห้องปริกแล้วไปทางโรงครัว

ในโรงครัว สร้อย เฟื่อง น้อยทุกคนกำลังเตรียมอาหารกันอยู่ จวงเดินเข้ามามองหา คิดว่าจะเจอปริกแต่ก็ไม่เห็นเลยถามหา “มีใครเห็นหน้านังปริกบ้าง สายแล้วไม่โผล่หัวไปรับใช้คุณหญิง...ที่ห้องก็ไม่มี...”

“ฉันไม่เห็นมันตั้งแต่เย็นวานแล้ว ไม่เห็นมากินข้าว แต่ก็นะ คิดว่ามันลดความอ้วน เลยไม่ได้สนใจ” สร้อยตอบ

“น้อยก็ไปโรงพยาบาล กลับมาก็ไม่เห็นจ้ะ” น้อยหันไปถามเฟื่อง “ยายล่ะ เจอน้าปริกมั้ย”

“ไม่เจอเหมือนกัน...”

จวงเริ่มกังวลว่าปริกหายไปไหน...ตัดสินใจเดินไปทางตึกใหญ่

ริมรั้วบ้านพรหมบดินทร์ ทวนแอบมองเข้ามา...ด้านในรปภ.เดินตรวจตราอยู่ ทวนรู้จักบ้านนี้ดี เลยหลบมุมซ่อน...พอรปภ.เดินจากไปด้านอื่น ทวนก็ปีนรั้วเข้ามาด้านในได้อย่างสบายๆ แล้วตรงไปทางตึกใหญ่ทันที

ห้องนั่งเล่นบ้านพรหมบดินทร์ ม.ร.ว.หญิงภาวิดานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นร้องเรียกหาปริกที่เคยมาปรนนิบัติแต่วันนี้หายไป “ปริก ปริก...นังปริก อีปริก...” ไม่มีแม้เงาหรือเสียงตอบรับจากปริก...ม.ร.ว.หญิงภาวิดาหงุดหงิดบ่นคนเดียว “อีนี่ชักจะเอาใหญ่ เห็นว่าใจดี อย่าให้เจอ จะตัดเงินเดือนซะให้เข็ด”

จวงเดินหน้าเสียเข้ามาหา ม.ร.ว.หญิงภาวิดาพร้อมรายงาน “คุณหญิงอย่าเพิ่งโกรธนังปริกมันเลยนะคะ มันหายไปตั้งแต่เมื่อวาน ไม่มีใครเห็นเลย เสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบค่ะ”

“งั้นจะมีอะไร ก็คงขี้เกียจ แอบไปหลบอู้งานอยู่ที่ไหนแน่ๆ”

“ถ้ามันทำอย่างนั้น จวงจะจัดการลงโทษมันเองนะคะ คุณหญิง”

ม.ร.ว.หญิงภาวิดาเชิดหน้าคิดถึงทวนแล้วแค้นเลยพูดขึ้น “ไม่ใช่แอบมาหยิบมาขโมยอะไรของฉันไปขายเหมือนคนเนรคุณบางคนนะยะ” ม.ร.ว.หญิงภาวิดาไม่เอ่ยชื่อทวนเพราะเคืองบวกเสียหน้า

จวงรีบถลาเข้าไปประจบเอาใจทันที “อุ๊ย นังปริกมันไม่กล้าหรอกค่ะ ขืนทำเลวๆ อย่างนั้น เดี๋ยวก็โดนเฉดหัวออกไปนอกบ้านเหมือนไอ้ทวน ป่านนี้ก็คงไม่มีที่ซุกหัวนอน ไม่รู้ไปลำบากอยู่ที่ไหน...”