บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 17 หน้า 6
ห้องผู้ป่วยพิเศษ รามนรินทร์นอนอยู่บนเตียงคนป่วย พอเห็นไม่มีใครอยู่ในห้อง รีบอ้อนรสสุคนธ์ทันที “โอ๊ย...”
รสสุคนธ์มองรามนรินทร์ด้วยความเป็นห่วงรีบเข้าไปหา “คุณรามปวดแผลเหรอคะ”
รามนรินทร์ไม่ตอบแต่กลับคว้ามือรสสุคนธ์ไว้ รสสุคนธ์พยายามจะดึงมือกลับแต่รามนรินทร์ก็ไม่ปล่อย ส่งเสียงอ้อน “แค่คุณรสอยู่ใกล้ๆ ผมก็อุ่นใจแล้วครับ”
รสสุคนธ์เห็นว่ารามนรินทร์หลอก เลยแกล้ง “ถ้าเจ็บแผล...ไม่ดีแน่ค่ะ ฉันไปตามพยาบาลให้นะคะ”
“อย่าไปครับ ผมหิวข้าวครับ”
“อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวฉันจะไปหามาให้...แต่คุณต้องปล่อยมือก่อน”
รามนรินทร์เห็นท่าไม่ดี เปลี่ยนแผน “งั้นผมขอเข้าห้องน้ำดีกว่า คุณรสประคองผมหน่อยนะครับ”
รสสุคนธ์เขินเพราะรู้ว่ารามนรินทร์แกล้งอ้อนแต่ก็ไม่อยากขัดใจเพราะตัวเองเป็นเหตุให้ต้องเจ็บตัว “ได้ค่ะ คุณรามค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งนะคะ”
รามนรินทร์ทำตามที่รสสุคนธ์บอก...แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ พอรามนรินทร์ลงจากเตียงคนไข้ได้ รสสุคนธ์ก็ค่อยๆ ประคองให้เดินไปห้องน้ำ รามนรินทร์ยิ้มอย่างมีความสุข
ม.ล.อุณนิษาเดินวนไปวนมา สีหน้าเครียด... ศพของปริกนอนตาเบิกโพลงหมดลมหายใจอยู่ที่ขอบ
สระบัว
รสสุคนธ์ป้อนอาหารรามนรินทร์ที่กินไปอมยิ้มไป มีความสุขมาก “น้ำหน่อยมั้ยคะ” รสสุคนธ์เอาน้ำให้รามนรินทร์ดื่ม...
รามนรินทร์แทนที่จะรับน้ำไปดื่มกลับจับมือรสสุคนธ์ไว้แล้วจ้องตา“แต่ผม ...ไม่ค่อยถนัด...” รสสุคนธ์เข้าใจว่าเจ็บแผลที่ท้องเลยเข้าไปยกน้ำป้อนรามนรินทร์ ตาสบตา ต่างเขิน “ขอบคุณครับ” รสสุคนธ์ป้อนน้ำเสร็จก็ทำท่าจะเลี่ยงไปนั่ง แต่รามนรินทร์กลับอ้อนต่อ “คุณรสจะทิ้งผมไปไหนครับ”
“ไม่ได้จะทิ้งค่ะ ถ้าคุณรามต้องการอะไร ก็บอกได้...”
“ขอแค่คุณรสมานั่งใกล้ๆ ผมก็มีความสุขมากแล้วครับ”
รสสุคนธ์เลยจำต้องไปนั่งใกล้ๆ เตียงรามนรินทร์ ที่เอาแต่ยิ้มด้วยความพอใจ
จู่ๆ จีรนันท์โผล่พรวดเข้ามาในห้องคนป่วยพิเศษโดยไม่เคาะประตู เห็นว่ารสสุคนธ์นั่งอยู่ข้างเตียงของรามนรินทร์ที่ตอนนี้นอนหลับพักผ่อนอยู่ก็ไม่พอใจมาก ที่กันรสสุคนธ์ไว้ไม่ได้ แสดงท่าหึงหวงแทน ม,ล.อุณนิษา “นี่เธอ...ทำไมมาอยู่ที่นี่”
“เอ่อ...” รสสุคนธ์กำลังจะตอบแต่เกรงใจรามนรินทร์ที่หลับ
จีรนันท์ไม่เว้นวรรคให้ตอบ รีบกล่าวหาทันที “เธอทำตัวน่าเกลียดจัง เป็นผู้หญิงมาอยู่กับผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกับตัวเองสองต่อสองได้ยังไง...หน้าด้านอะ”
“คุณรามเป็นเจ้านายของฉัน ฉันแค่ดูแลเจ้านาย น่าเกลียดตรงไหน อีกอย่างคุณชายภาณุกรก็ให้ฉันไถ่โทษที่ทำให้คุณรามบาดเจ็บ ด้วยการมาเป็นพยาบาลค่ะ” รสสุคนธ์ตอบเสียงเรียบ