บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 17 หน้า 8
ในเรือนไม้หอม ผีแม้นมาศที่อยู่ในเรือนไม้หอมสะดุ้งน้อยๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แล้วก็สลายร่างหายตัวไป
ผีแม้นมาศปรากฏตัวที่สระบัว มองไปรอบๆ ไม่เห็น ม.ล.อุณนิษาเพราะไปแล้ว ผีแม้นมาศมองและเดินไปที่สระบัว...เห็นศพปริกนอนอยู่ก้นสระ... “โถ...อีปริก กูว่าจะจัดการมึง แต่มึงดันมาชิงตายซะก่อน ไปที่ชอบที่ชอบเหอะ”
ศพปริกยังนอนนิ่งใต้ก้นสระไม่ตอบโต้อะไร ผีแม้นมาศสลายตัวไป...
กลางคืน ห้องนอนรสสุคนธ์ รสสุคนธ์นอนอยู่บนเตียง...กำลังจะหลับตา เสียงคนร้องไห้โหยหวนน่าสงสารดังเข้ามา...บรรยากาศวังเวงมากเพราะรอบๆ มืดไปหมด รสสุคนธ์เด้งตัวจากเตียงนอน สงสัยว่าใครมาร้องไห้ เข้าใจว่าเป็นน้อย ด้วยความเป็นห่วง รสสุคนธ์ตัดสินใจเปิดไฟ...ลงจากเตียงนอนเดินออกจากห้องไป รสสุคนธ์ไปเคาะประตูห้องนอนน้อยพร้อมถาม “น้อยจ๋าน้อย ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรไปจ๊ะ”
น้อยงัวเงียเปิดประตูห้องออกมา งงๆ “คุณรส มีอะไรคะ น้อยเปล่าร้องไห้...”
รสสุคนธ์เห็นสภาพน้อยก็ดูออกว่านอนไปแล้วถูกปลุกมาตอบ “งั้นเสียงร้องไห้ของใครกัน? น้อยได้ยินมั้ย...”
น้อยเลยเงี่ยหูฟัง...เสียงคนร้องไห้ดังแว่วเข้ามา...บรรยากาศวังเวงยิ่งขึ้น น้อยกลัว...ถลามาเกาะแขนรสสุคนธ์...
“จริงด้วยค่ะ หรือว่าจะเป็นเสียง...ผะ ผี”
“เหลวไหลน่าน้อย”
“คุณรสก็รู้ เราอยู่ที่ไหน เรือนไม้หอม บ้านที่ใครๆ ก็กลัว...” น้อยพูดเสียงสั่น
รสสุคนธ์ส่ายหน้า “แล้วถามจริง ตั้งแต่มานอนที่เรือนไม้หอม น้อยเคยเจอผีอีกมั้ย...”
น้อยรีบเอามือปิดปากห้ามรสสุคนธ์พูดต่อ “คุณรสอย่าพูดสิคะ เดี๋ยวท่านก็โผล่มาหรอก...น้อยกลัวนะคะ”
รสสุคนธ์ไม่ยอมเก็บความสงสัยไว้ ตัดสินใจ “น้อยกลัวก็กลับไปนอนซะ ฉันจะออกไปดูหน่อยว่า ใครมาร้องไห้แถวๆ นี้”
น้อยทำท่าขนหัวลุก แม้จะห่วงรสสุคนธ์แต่ความกลัวมีมากกว่า “คุณรสเนี่ยใจกล้ามาก ไงก็ระวังตัวหน่อยนะคะ เผื่อเป็นคนร้าย...”
รสสุคนธ์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินออกไป น้อยกลัวมาก รีบปิดประตูห้องนอนทันที เสียงคนร้องไห้ก็ยังดังอยู่...
นอกเรือนไม้หอม มืดครึ้มไปทั่วเพราะเป็นกลางคืนที่ไร้ผู้คน...เสียงร้องไห้ยังดังต่อเนื่อง... รสสุคนธ์เดินตามเสียงไปทางสระบัว...บรรยากาศหลอนวิเวกวังเวงสุดๆ... รสสุคนธ์เดินมาใกล้ๆ สระบัว...มีมือมาจับไหล่รสสุคนธ์ รสสุคนธ์สะดุ้งเฮือก...ตกใจ แล้วค่อยๆ ตัดสินใจหันหน้ามามองด้านหลัง
ผีแม้นมาศถามขึ้น... “แม่รส ออกมาเดินทำไมมืดๆ”
รสสุคนธ์โล่งใจที่เป็นผีแม้นมาศ...แต่เสียงร้องไห้ก็ยังดังอยู่... จึงเอ่ยถาม “ย่าเล็กก็ไม่ได้ร้องไห้ แล้วใครร้องกันคะ”
“ใครจะร้องก็ปล่อยไป กลับไปนอนเหอะ ออกมาอย่างนี้ ถ้าไม่เจอผีก็อาจจะเจอคนร้าย ที่ร้ายกว่าผีนะ จำไม่ได้เหรอ...เพิ่งเจอมาหยกๆ”
“แต่...”
ผีแม้นมาศรู้ว่ารสสุคนธ์กำลังสงสัยอยากรู้อยากเห็นเลยปรามอีกรอบ “นิสัยอยากรู้อยากเห็นของแม่รสเนี่ย จริงๆ ก็เหมือนฉันนะ แต่บางครั้ง เราก็ต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามเวรตามกรรมบ้าง”