บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 17 หน้า 7
น้อยเปิดประตูห้องน้ำออกมา ในมือถือผลไม้ที่เอาไปล้างมาด้วยรีบเสริม “แล้วใครบอกว่าคุณรสอยู่กับคุณรามสองคน ฉันก็อยู่ด้วย เราช่วยกันดูแลเจ้านาย อย่ามาหาเรื่อง ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” น้อยไม่พูดธรรมดา แกล้งชูมีดปอกผลไม้ขึ้นมาด้วย
จีรนันท์เจอสองสาวตอบโต้แล้วไม่มีพวกเลยได้แต่โมโหแล้วก็ปึงปังออกไป พร้อมฝากแค้นไว้ด้วย “ฝากไว้ก่อนเหอะ”
น้อยได้ยินก็ตะโกนไล่หลังไป “อย่าฝากนานนะจ๊ะ เดี๋ยวจะยึดไว้เลย...” น้อยแกล้งยั่วจีรนันท์
รสสุคนธ์ปรามน้อยเบาๆ กลัวรามนรินทร์ตื่น “น้อยก็...ไปยั่วเค้าทำไม...”
จีรนันท์ออกมายืนกดมือถือด้วยความโมโหอยู่ที่หน้าห้อง...บ่นไปด้วยขณะรอสัญญาณ “ถือว่าพวกมาก คิดจะรุมเหรอ คอยดูสิ ถ้าคุณนิษารู้ พวกแกจะต้องกระเด็น...”
เสียงมือถือดังขึ้น ม.ล.อุณนิษาได้ยินก็สะดุ้งเฮือกหลอนๆ ตกใจเผลอร้องเบาๆ “ว้าย...” ม.ล.อุณนิษาได้สติว่าเป็นเสียงมือถือ เลยรีบหยิบมาดู พอเห็นว่าเป็นสายจากจีรนันท์ก็กดรับ ถามด้วยเสียงตวาด “ยัยจีจี้ โทรมาทำไมยะ”
จีรนันท์เริ่มฟ้องฉอดๆ ด้วยความโมโห
“คุณนิษาอยู่ที่ไหนคะ”
ม.ล.อุณนิษาอึกอักแล้วตัดบท “ถามทำไม มีอะไรพูดมา...”
“ตอนนี้นังรสสุคนธ์มันมาอ้อนเอาใจเกาะคุณรามเป็นปลิงไม่ยอมปล่อยอยู่ในห้องสองต่อสองอยู่นะคะ” รสสุคนธ์ฟ้องจีบปากจีบคอ
“เธอก็จัดการแยกมันจากพี่รามสิยะ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องมารายงาน ลงมือทำไปเลย หัดมีสมองบ้าง...แค่นี้นะ ฉันยุ่ง” ม.ล.อุณนิษาพูดตัดบทอีกรอบเพราะใจอยู่ที่เรื่องของปริกว่าจะจัดการยังไง…
จีรนันท์วางสายจาก ม.ล.อุณนิษาด้วยอาการจ๋อยๆ เพราะถูกด่า “อะไรวะ โทรมารายงานก็ต้องโกรธต้องด่ากันด้วย...ไม่ยุ่งก็ได้” จีรนันท์พูดจบก็สะบัดก้นเดินเชิดกลับออกไป
ม.ล.อุณนิษาตัดสายจีรนันท์ไปแล้วก็ค่อยๆ ชะโงกหน้าไปมองศพปริกที่อยู่บนขอบสระบัวอีกรอบด้วยอาการหลอนๆ ผวาๆ บรรยากาศรอบตัวแม้จะเป็นกลางวันแต่ก็วังเวงเพราะไม่มีใครผ่านมาแถวนั้นเลย ม.ล.อุณนิษาคิดหนักเดินวนไปมา ใจก็แค้นรสสุคนธ์ที่ทำให้ตัวเองต้องลงมือกับปริกจนกลายเป็นฆาตกร สุดท้าย ม.ล.อุณนิษาหยุดเดิน...คิดแผนการออกว่าจะให้รสสุคนธ์รับผิดชอบเรื่องการตายของปริก “นังรส แกทำให้ฉันต้องกลายเป็นฆาตกร งานนี้แกต้องรับผิดชอบ” ม.ล.อุณนิษายิ้มกับแผนการตัวเองแล้วตัดสินใจถีบศพปริกที่คาอยู่ตรงขอบสระให้ตกลงไปในสระบัว... เสียงศพตกน้ำดังพอสมควร แต่เพราะบริเวณนี้ไม่มีคนกล้าเข้ามา จึงไม่มีใครเห็น ศพปริกค่อยๆ จมลงไปในสระ...ใบบัวและดอกบัวบังจนไม่เห็นอะไร ม.ล.อุณนิษายืนยิ้มมองดูด้วยอาการสะใจ “จุดจบของคนคิดหักหลังฉัน แกสมควรตายแล้ว นังปริก” หญิงสาวสะบัดร่างเดินจากไปอย่างไม่แยแส...