บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 17 หน้า 9

รสสุคนธ์ได้ยินอย่างนี้ก็สังหรณ์ใจว่าต้องมีเรื่องไม่ดีแน่ๆ จึงถามย้ำ “ย่าเล็กพูดอย่างนี้ แสดงว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นใช่มั้ยคะ”

“ก็บอกว่าอย่ายุ่ง...”

“เกิดเรื่องร้ายขึ้นใช่มั้ยคะ รสสังหรณ์ใจแปลกๆ น่ะค่ะ”

“ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะบอก ไปนอนซะ ไป...ฉันจะตามไปส่ง...” ผีแม้นมาศห้ามอีกรอบ

รสสุคนธ์จำต้องเดินกลับไปทางเรือนไม้หอม ขณะที่เสียงคนร้องไห้ก็ยังดังอยู่...

ในห้องนอน ม.ล.อุณนิษา ม.ล.อุณนิษานอนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียงนอน พยายามหลับแต่ข่มตาไม่ลง เพราะอดคิดเรื่องของปริกไม่ได้...ม.ล.อุณนิษาส่ายหน้าพยายามไม่คิดแล้วบอกตัวเอง “ไม่มีอะไรหรอกน่า ที่นี่บ้านเรา ผีหรือคนที่ไหนก็มาทำอะไรไม่ได้” เสียงคนกรีดร้องหลอนๆ ดังขึ้น... ม.ล.อุณนิษามองไปที่หน้าต่าง เห็นเหมือนมีเงาดำแปลกๆ ก็สะดุ้งผวาตกใจพร้อมร้องกรี๊ดขึ้นมาลั่นห้อง “กรี๊ด อย่านะ...ไปนะ” ม.ล.อุณนิษาหลับตาโบกมือไปมาไล่ เหงื่อแตกพลั่กๆ...แต่พอทุกอย่างนิ่งสนิท ก็ค่อยๆ ลืมตา ไม่เห็นอะไร จึงตัดสินใจเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ... ที่อ่างล้างหน้า ใบหน้าของปริกตอนตายตาค้างที่ขอบสระบัวลอยอยู่... ม.ล.อุณนิษากรี๊ดลั่นอีกรอบ พร้อมวิ่งออกจากห้องน้ำปิดประตูแล้วหยิบผ้าห่มมาคลุมโปงบนเตียงนอน มีเงาดำๆ มาทาบทับร่างของ ม.ล.อุณนิษา เหมือนผีจะเข้ามาทำร้าย พร้อมกระชากผ้าห่มออก ม.ล.อุณนิษาเห็นก็ตกใจรีบเอาหมอนขว้าง เอาเท้าถีบไปมาด้วยอาการหอบเหนื่อยหวาดกลัว

“กรี๊ด...ไปนะ ไปให้พ้น...”

หน้าห้องนอน ม.ล.อุณนิษา...ม.ร.ว.หญิงแขไขมายืนเคาะประตูห้องนอน ม.ล.อุณนิษาพร้อมร้องเรียกด้วยความห่วงใย “ยัยนิษาเป็นอะไร ร้องทำไม เปิดประตูให้แม่หน่อย...”

ที่แท้ ม.ล.อุณนิษาหลับแล้วก็ฝันไป พอได้ยินเสียง ม.ร.ว.หญิงแขไขมาเรียกก็สะดุ้งตกใจตื่น “นี่เราฝันไปเหรอ” ม.ล.อุณนิษาเปิดไฟ เหงื่อแตกเพราะความกลัว รีบลุกจากเตียงนอนไปเปิดประตูห้องนอน

ม.ร.ว.หญิงแขไขถลาเข้ามาในห้องนอน พร้อมมองสำรวจไปทั่ว เป็นห่วงลูก “นิษา แม่ได้ยินเสียงร้อง ลูกเป็นอะไร”

ม.ล.อุณนิษากลัวแต่ไม่ยอมบอก พยายามรวบรวมสติแล้วปฏิเสธแม่ไป “เปล่านี่คะ นิษาก็นอนหลับ แล้วคุณแม่ก็มาเรียก ก็ตกใจนิดหน่อย”

ม.ร.ว.หญิงแขไขพยายามสำรวจร่างกายและหน้าตาลูกสาว แต่ ม.ล.อุณนิษากลับไม่ยอมบอกอะไร ม.ร.ว.หญิงแขไขถามต่อ “ไม่เป็นอะไร แล้วเมื่อกี้ใครร้อง”

“คุณแม่หูแว่วไปเองมั้งคะ นิษาง่วง ขอตัวนอนก่อนนะคะ” ม.ล.อุณนิษาทำท่าเป็นหาว แล้วรีบเดินไปที่เตียงนอน ล้มตัวลงจะนอน

ม.ร.ว.หญิงแขไขเดินมาห่มผ้าให้...แล้วก็ปิดไฟ ก่อนจะออกไป ม.ล.อุณนิษาได้แต่ลืมตาโพลงในความมืด กลัวแต่จำต้องเข้มแข็ง

ห้องนอน ม.ร.ว.หญิงภาวิดา เสียงคนร้องไห้ดังแว่วมาถึง ม.ร.ว.หญิงภาวิดาที่เตรียมตัวจะนอน ม.ร.ว.หญิงภาวิดาเข้าใจว่าผีแม้นมาศร้องไห้คร่ำครวญ เลยบ่นแกมรำคาญ“ผีนังแม้นมาศนี่มันป่วนไม่หยุด มันคงคิดว่าแค่เสียงร้องไห้ของมันจะทำให้ฉันกลัวได้...”

จวงที่มาดูแล ม.ร.ว.หญิงภาวิดาก่อนจะไปนอนก็ถามเป็นห่วงนาย “คุณหญิงให้จวงนอนเฝ้าเป็นเพื่อนมั้ยคะ”