บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 2 หน้า 11
ม.ร.ว.หญิงแขไขรีบทำเป็นไกล่เกลี่ย “ใจเย็นค่ะคุณพี่ แขว่าชายกรคงมีเหตุผล จริงมั้ยจ๊ะชายกร”
“ผมตัดสินใจจ้างรสสุคนธ์แล้ว ผมจะไม่กลับคำเด็ดขาด คุณพี่อย่าให้ผมเสียผู้ใหญ่ตอนแก่เลยครับ ผมขอล่ะ”
“ก็ได้ พี่จะรักษาหน้าชายกร แต่สิทธิ์ในการดูแลบ้านนี้เป็นของพี่ พี่จะไม่ยอมร่วมชายคากับมันเด็ดขาด” พูดจบ ม.ร.ว.หญิงภาวิดาก็เดินหนีไป
“ชายกรไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวแขจะช่วยพูดกับคุณพี่ให้”
“ขอบใจนะหญิงแข”
ม.ร.ว.หญิงแขไขเดินตาม ม.ร.ว.หญิงภาวิดาไป ทิ้งให้ ม.ร.ว.ภาณุกรถอนหายใจ เหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของพี่สาว
ศาลาท่าน้ำ บ้านพรหมบดินทร์ ม.ร.ว.หญิงแขไขหันไปถาม ม.ร.ว.หญิงภาวิดาด้วยความอยากรู้ “ถ้าไม่ให้นังเด็กนั่นพักอยู่ที่บ้านนี้ แล้วคุณพี่จะให้มันไปอยู่ที่ไหนคะ”
“เรือนคนใช้ไง ขี้ครอกอย่างมันให้นอนเรือนคนใช้ก็หรูแล้ว”
ม.ร.ว.หญิงแขไขยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับเสนอความคิด “แต่แขว่า...มันไม่เหมาะนะคะ คนของตระกูลเกษมบริรักษ์มาอยู่ด้วยทั้งที เราควรต้อนรับให้สมเกียรติหน่อย”
ม.ร.ว.หญิงภาวิดาชะงักมอง ม.ร.ว.หญิงแขไขด้วยความแปลกใจ “นี่หญิงแขจะให้พี่ทำดีกับมันเหรอ”
“เปล่าค่ะ แขก็แค่ไม่อยากให้คุณพี่ต้องผิดใจกับชายกร...เอาอย่างนี้มั้ยคะ ในเมื่อเรือนไม้หอมยังว่างอยู่ ทำไม
คุณพี่ไม่ให้นังเด็กนั่นย้ายไปอยู่ละคะ”
ม.ร.ว.หญิงภาวิดาชะงักตาเป็นประกายวาว “จริงด้วย พี่ลืมซะสนิทเลย ให้มันไปอยู่เรือนหอผีสิงก็ดี..มันจะได้โดนผีย่าของมันหลอกซะกระเจิง”
“ยิ่งผีนังแม้นมาศเฮี้ยนซะขนาดนั้น นังเด็กนั่นมันจะทนได้ซักกี่น้ำเชียว เดี๋ยวมันก็ลาออกไปเองล่ะค่ะ”
“แค่คิดก็สะใจแล้ว...พี่อยากเห็นหายนะของพวกมันไวๆ จริงๆ”
ม.ร.ว.หญิงภาวิดากับม.ร.ว.หญิงแขไขหัวเราะชอบใจ
เสียงหัวเราะของ ม.ร.ว.หญิงภาวิดากับ ม.ร.ว.หญิงแขไขดังเข้ามาถึงในเรือนไม้หอม ผีแม้นมาศนั่งอยู่หน้าขิมก็หันขวับจ้องไปที่หน้าต่างซึ่งปิดอยู่ จู่ๆ หน้าต่างก็ถูกกระชากเปิดออก ผีแม้นมาศโผล่หน้าพรวดขึ้นมาที่หน้าต่าง จ้องไปทางศาลาในสวนบ้านพรหมบดินทร์ตาเขม็ง
ที่ศาลาท่าน้ำบ้านพรหมบดินทร์ ลมพัดเข้ามาวูบใหญ่ใส่ ม.ร.ว.หญิงภาวิดาและ ม.ร.ว.หญิงแขไขที่กำลังจะเดินกลับเข้าบ้าน
“ว้ายยยย นี่มันลมอะไรค่ะคุณพี่” ม.ร.ว.หญิงแขไขตกใจ