บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 2 หน้า 13

ม.ร.ว.ภาณุกรยิ้มพอใจ เพราะดูออกว่าหลานชายน่าจะเริ่มมีใจให้กับรสสุคนธ์บ้างแล้ว

เรือนไม้หอมยามเช้า ปริกกับสร้อยถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเข้ามาแต่ก็พากันกล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าเข้าเรือน

ไม้หอม

“ฉันว่าบรรยากาศมันหวิวๆ ชอบกลนะพี่” ปริกหวั่นๆ

“นั่นสิ..มันจะมีผีออกมามั้ยวะ” สร้อยก็กลัว

จวงกับทวนดูใจกล้ากว่าคนอื่น จวงว่า “กลางวันแสกๆ จะมีผีที่ไหน พวกเอ็งนี่กลัวขึ้นสมองแล้ว”

“ข้าว่ารีบๆ เข้าไปทำเหอะวะ รีบทำรีบกลับ” ทวนเร่ง

ปริก สร้อย จวง ทวนรีบพากันเข้าเรือนไม้หอม ที่ประตูบ้านมีเงาของผีแม้นมาศผ่านมามอง ประตูกระแทกปิดดังตึง ปริกสะดุ้งเฮือกหันไปมองก็ไม่เห็นใคร จึงรีบวิ่งตามทุกคนขึ้นชั้นสองไป

พวกคนใช้ช่วยทำความสะอาดไปก็ผวากลัวผีไป สร้อยกับจวงกำลังใช้ไม้ขนไก่ปัดฝุ่นออกจากโต๊ะและชั้นต่างๆ

สร้อยกำลังยกของลงจากชั้น แต่ก็ถึงกับต้องชะงักเมื่อเห็นหัวของผีแม้นมาศตั้งอยู่ สร้อยหวีดร้องเสียงหลง จวงรีบเข้ามาดูแต่ก็ไม่เห็นมีอะไร สร้อยยกมือท่วมหัวไหว้ด้วยความกลัว

ปริกกำลังรื้อผ้าม่านผืนเก่าออก แต่ก็มีมือผีแม้นมาศมาจับผ้าไว้ “มันติดอะไรวะ” ปริกขยับขึ้นไปจับดูก็ชะงักเมื่อสัมผัสได้ว่ากำลังจับมือใครอยู่ ปริกเห็นมือขาวซีดเต็มไปด้วยน้ำเหลืองก็หวีดร้องลั่น ล้มกลิ้งลงมาด้วยความกลัว

รามนรินทร์กับเฟื่องได้ยินก็รีบเข้ามาดู “ปริก..เป็นอะไร”

“ผี...ผีหลอกปริกค่ะ”

“เหลวไหล ผีมีที่ไหน เธอจะหาเรื่องอู้ใช่มั้ย” เฟื่องเอ็ด

“เปล่านะคะ ปริกพูดจริงๆ”

รามนรินทร์หน้าเครียด

ในห้องนอน ทวนยกขิมออกไปวางไว้นอกห้อง แล้วหันไปปัดกวาดต่อ พอหันกลับมาอีกทีขิมก็มาวางไว้ที่เดิม

ทวนชะงัก “ใครแกล้งวะ” ทวนก้มจะไปยกขิมต่อ แต่แล้วแจกันที่ตั้งอยู่ก็ตกลงมาแตก ทวนชะงักตกใจ

บ้านถูกทำความสะอาดใกล้เสร็จแล้ว เปลี่ยนผ้าม่านใหม่แล้ว จวงกำลังถูพื้นอย่างหวาดระแวง แต่แล้วจวงก็

เห็นรอยเท้าใครบางคนเหยียบน้ำเดินย่ำอยู่ที่พื้น จวงชะงักกึก แล้วใช้ผ้าเช็ดรอยเท้าอย่างไม่มีทีท่าจะกลัว

ที่ห้องนอน รามนรินทร์เอาแจกันดอกไม้มาตั้งที่โต๊ะ ให้ห้องดูสดชื่น มองยิ้มอย่างพอใจ

ปริกเห็นอาการรามนรินทร์ก็เข้าไปกระซิบถามจวงด้วยอารมณ์อยากเม้า “ดูท่าทางคุณรามสิพี่จวง อารมณ์ดี๊ดี ยังกับเจ้าบ่าวมาจัดเรือนหอรอรับเจ้าสาวเลย”

“ปากเสีย เดี๋ยวคุณหญิงมาได้ยินเข้า เอ็งจะได้ฟันร่วงหมดปาก” จวงเอ็ด