บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 2 หน้า 15

ม.ร.ว.ภาณุกรมองดูสภาพเรือนไม้หอมที่ถูกรื้อแล้วหันไปถามรามนรินทร์กับเฟื่องที่ยืนอยู่ “แล้วนี่รู้ตัวคนทำหรือเปล่า”

“ไม่ครับ คุณนิษาบอกว่ามาถึงสภาพก็เป็นแบบนี้แล้ว” รามนรินทร์บอก

“แล้วหนูนิษาเป็นไงบ้าง”

“ก็แค่ตกใจนิดหน่อย ตอนนี้มีจวงกับปริกคอยอยู่เป็นเพื่อนแล้ว”

เฟื่องหันไปเห็นทวนวิ่งหน้าตื่นเหมือนกลัวอะไรเข้ามาก็เรียกไว้ “นายทวนเป็นไงบ้าง เจอตัวคนร้ายมั้ย”

“เจอๆ” ทวนพูดไม่ออก

“อ้าว...เจออะไรก็บอกคุณชายกรกับคุณรามไปสิ” เฟื่องซัก

“ผะ...ผมเจอผีเจ้าที่ที่บ้านสวนด้านหลังครับ” ทวนตอบสีหน้าหวาดกลัว

“ผีอีกแล้วเหรอ” รามนรินทร์อุทาน

ม.ร.ว.ภาณุกรยุติ “เอาเหอะ แกจะไปไหนก็ไป แล้วบอกคนในบ้านด้วย อย่าไปยุ่งย่ามที่บ้านสวนด้านหลังอีก”

ทวนผงกหัวแล้วรีบออกไปทันที

“นี่มันเรื่องอะไรกันครับ มีเรื่องผีไม่เว้นวัน ผมว่าเราน่าจะหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนคุณรสสักคนดีมั้ยครับ” รามนรินทร์เสนอ

“น้าก็คิดเหมือนราม เฟื่อง...เดี๋ยวเฟื่องบอกยัยน้อยให้มาอยู่เป็นเพื่อนหนูรสด้วยนะ”

“ได้ค่ะ ถ้าวันนี้ยัยน้อยกลับมา เฟื่องจะให้มันย้ายมานอนเฝ้าเรือนตั้งแต่คืนนี้เลยค่ะ” เฟื่องรับคำ

“คุณรสกับน้อยอายุก็ไล่เลี่ยกัน ผมว่าน่าจะเข้ากันได้ดีนะครับ” รามนรินทร์ได้ยินก็ยิ้มออก โล่งใจขึ้นมาทันที

เรือนไม้หอมยามค่ำคืน ลมพัดโหมกระหน่ำ ร่างของผีแม้นมาศเคลื่อนตัวจากสระบัวขึ้นมาหยุดที่หน้าบ้าน

ที่ประตูเรือนถูกลมกระชากเปิดออกอย่างแรง ผีแม้นมาศเคลื่อนพุ่งเข้าไปในบ้าน มองบ้านตาขวาง ม่านที่ติดใหม่ปลิวไสว ข้าวของลอยกลางอากาศ “ที่นี่เป็นบ้านฉัน...ใครหน้าไหนก็มาอยู่ไม่ได้” ผีแม้นมาศหวีดร้องตาขาวโพลง

--- จบบาปบรรพกาล ตอนที่ 2 ---