บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 2 หน้า 14

ปริกรีบหุบปากทันที หันไปช่วยจวงใส่ผ้าม่านที่หน้าต่างในห้องนอนต่อ

ที่ด้านนอกห้อง ม.ล.อุณนิษายืนแอบฟังอยู่ ม.ล.อุณนิษากัดฟันกรอดกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ

ม.ล.อุณนิษาเดินลงมาชั้นล่างมองเรือนไม้หอมที่ถูกทำความสะอาดจัดตกแต่งใหม่อย่างหมั่นไส้ “นังรสสุคนธ์ แกคิดจะมาเสวยสุขในนี้เหรอ อย่าหวังเลย...” ม.ล.อุณนิษาเข้าไปปัดข้าวของตกกระจาย ถีบเก้าอี้ผลักโซฟาล้ม ตาดำโผล่ผ่านด้านหลัง ม.ล.อุณนิษามองจ้องตามเขม็ง ม.ล.อุณนิษาชะงักแล้วหันกลับไปมองแต่ตาดำก็หายไปแล้ว “นั่นใคร...ใครอยู่ตรงนั้น” ม.ล.อุณนิษาเดินหาแต่ก็ไม่มีใครอยู่ จึงหันขวับไปที่ผ้าม่านแล้วกระชากผ้าม่านออก ม.ล.อุณนิษาไล่กระชากผ้าม่านทิ้งทีละบานอย่างเมามันสะใจ จนมาถึงบานสุดท้าย เมื่อกระชากผ้าออกก็เห็นตาดำที่ดวงตาปูดโปนยืนจ้อง ม.ล.อุณนิษาตาเขม็งอยู่นอกหน้าต่าง

“เลว...ออกไปให้พ้นบ้านฉันเดี๋ยวนี้” ตาดำพุ่งเข้าทุบหน้าต่างอย่างแรง

ม.ล.อุณนิษาผงะตกใจหวีดร้องเสียงหลง “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”

ด้านบนชั้นสองรามนรินทร์และคนใช้ได้ยินเสียงร้องพากันชะงัก รามนรินทร์รีบวิ่งออกจากห้องทันที เฟื่อง จวง ทวน ปริกและสร้อยตามไป

รามนรินทร์ลงมาเห็น ม.ล.อุณนิษายืนตัวสั่นอยู่ ข้าวของในห้องกระจัดกระจายก็ตกใจ “คุณนิษา เกิดอะไรขึ้น”

“พี่ราม...นิษากลัว” ม.ล.อุณนิษาโผเข้ากอดรามนรินทร์แน่น

ปริกเห็นข้าวของกระจายก็หวาดกลัวรีบเข้าไปเกาะแขนจวง “ผี..ต้องเป็นผีมือผีแน่ๆ เลยพี่”

เฟื่องดุ “เหลวไหล ผีที่ไหนจะออกมากลางวันแสกๆ”

“ก็ผีอีแม้นมาศไง มันเฮี้ยนจะตาย” จวงตอบ

“นี่มันฝีมือคนชัดๆ น้าทวนออกไปดูสิ มันคงหนีไปไม่ไกล” รามนรินทร์สั่ง

“ครับคุณราม” ทวนรับคำแล้วรีบวิ่งออกไปทางหลังเรือนไม้หอม

ทวนวิ่งตามหลังตาดำเข้ามาจนถึงบ้านสวนร้างติดกับที่ดินด้านหลังบ้านพรหมบดินทร์ “หยุดนะโว้ย ฉันบอกให้หยุด” ทวนตะโกนบอก แต่พอมาถึงตาดำก็หายไปแล้ว

ทวนยืนมองอยู่หน้าบ้านร้างที่ดูวังเวงน่ากลัว เสียงหมาหอนดังเกรียว ทวนชะงัก ทวนเดินสำรวจด้านนอกบ้านก็ไม่มีเงาใคร แต่แล้วตาดำก็โผล่พรวดออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ตาปูดโปน ใช้ฝ่ามือทุบเข้าที่ต้นคอทวน ทวนเซล้มลง

ตาดำพุ่งพรวดเข้าไปบีบคอทวนแน่น ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ดูหลอนๆ“ไสหัวออกไปจากที่กู ไม่งั้นมึงตาย”

ทวนเห็นใบหน้าของตาดำก็ตกใจคิดว่าเป็นผีเจ้าที่ก็ร้องขอชีวิต “กลัวแล้วๆ อย่าฆ่าฉันเลย” ทวนหายใจไม่ออก ตาดำทุบหัวทวนไปอีกทีหนึ่งแล้วพุ่งตัววิ่งหายเข้าไปในบ้านสวนร้าง ทวนมึน พอมองอีกทีตาดำก็หายตัวไปแล้ว “ผีหลอกๆ” ทวนตาลีตาเหลือกรีบวิ่งเผ่นออกไปแทบไม่ทัน

ตาดำโผล่ออกมายืนมองที่หน้าต่าง แสยะยิ้มดูน่ากลัว