บทละครโทรทัศน์ บาปบรรพกาล ตอนที่ 2 หน้า 12
“นังแม้นมาศ..นังผีบ้า..ฉันไม่กลัวแกหรอกนะ” สิ้นคำพูด ม.ร.ว.หญิงภาวิดา ฟ้าผ่าก็เปรี้ยงใส่กิ่งไม้หักตกลงมา ม.ร.ว.หญิงแขไขหวีดร้องลั่น โชคดีที่กิ่งไม้เฉียดไป
“หึหึ” เสียงหัวเราะของผีแม้นมาศดังหลอนๆ
ม.ร.ว.หญิงภาวิดาเป็นพวกจิตแข็งไม่เชื่อเรื่องผีแล้วไม่เคยเจอจังๆ เลยไม่กลัวพูดขึ้นเสียงเข้มท้าทาย “เก่งได้แค่เนี้ยเรอะ อย่าไปกลัวหญิงแข ไป...เข้าบ้านกัน” ม.ร.ว.หญิงภาวิดาพา ม.ร.ว.หญิงแขไขเดินเข้าบ้านไป
เรือนไม้หอม ผีแม้นมาศหัวเราะแล้วเคลื่อนตัวไปนั่งตีขิม สบายอารมณ์ ลมพัดหน้าต่างที่เปิดอยู่ปิดตึงตามเดิม
โต๊ะอาหาร บ้านพรหมบดินทร์ ม.ร.ว.ภาณุกรตกใจหันมอง ม.ร.ว.หญิงภาวิดาที่นั่งยิ้มตักอาหารเข้าปากอย่างสบายใจ “คุณพี่จะให้รสสุคนธ์พักที่เรือนไม้หอมเหรอครับ”
“ใช่...ทำไมเหรอ หรือว่านังเด็กนั่นรังเกียจที่จะอยู่เรือนหอของย่าตัวเอง”
“รสสุคนธ์ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกครับ” ม.ร.ว.ภาณุกรแก้ตัวแทน
“ใช่ครับตอนคุณรสเดินหลงไปที่เรือนไม้หอม เธอก็ไม่ได้แสดงท่ารังเกียจอะไร แถมเหมือนจะชอบด้วยนะครับ” รามนรินทร์ช่วยเสริม
“งั้นก็ดี จวง...ปริก พรุ่งนี้แกสองคนเกณฑ์คนในบ้านไปทำความสะอาดเรือนไม้หอมด้วยนะ” ม.ร.ว.หญิงภาวิดาสั่ง
ปริกรู้สึกกลัว “จะดีเหรอคะ”
ม.ร.ว.หญิงภาวิดาตวาดทันที “ดีสิ แกมีปัญหาเหรอยะ”
จวงขยิบตาบุ้ยใบ้ให้ปริกหยุดพูด ปริกเลยรับคำอ่อยๆ “ได้...ได้ค่ะ คุณหญิง”
“เอาตามนี้นะชายกร” ม.ร.ว.หญิงภาวิดาพูดยิ้มๆ หยิบผ้ามาเช็ดปากแล้วลุกขึ้นอารมณ์ดีแล้วเดินออกไป จวงกับปริกรีบตามออกไป
ม.ร.ว.ภาณุกรอึ้งได้แต่พูดไม่ออก รามนรินทร์เลยพูดปลอบใจ “อย่าห่วงไปเลยครับ คุณรสเป็นคนรุ่นใหม่ ไม่เชื่อเรื่องผีหรอกครับ”
เฟื่องอดห่วงรสสุคนธ์ไม่ได้ สีหน้าร้อนใจ “เรื่องบางเรื่อง...ถึงเราจะพิสูจน์ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีจริงนะคะคุณราม”
“ยังไงน้าก็ฝากน้องด้วยนะ” ม.ร.ว.ภาณุกรไหว้วานรามนรินทร์
“ได้ครับ...”
“งั้นรามช่วยไปรับหนูรสที่บ้านเพชรบุรีด้วยได้มั้ย”
“ครับ น้า” รามนรินทร์รับปากอย่างเต็มปากเต็มคำ เพราะใจแอบปิ๊งรสสุคนธ์เพียงแต่ต้องรักษาฟอร์มขรึมไว้ก่อน