บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 2 หน้า 10
ปราณนต์เข้าไปหาแม่ ถอดผ้าพันคอมาคลุม “เดี๋ยวผมมานะครับแม่..ฝากแม่ด้วยนะครับป้า” เขาวิ่งออกไป
ชายหนุ่มวิ่งฝ่าฝนเพื่อกลับไปยังสถานพยาบาล หน้าตาแทบร้องไห้ แยกไม่ออกระหว่างฝนกับน้ำตา วิ่งเร็วสุดชีวิต
ที่สถานพยาบาล ปราณนต์วิ่งเข้ามากระหืดหระหอบรื้อค้นหายาที่อาจจะมีเหลืออยู่ตามลิ้นชักและตู้ยาต่างๆ ปราณนต์ไม่เจอยาที่ต้องการ ยิ่งร้อนรน “ไม่มี..ทำไมไม่มี..” ปราณนต์ไปรื้อๆ เปิดดูที่ปฏิทินการทำงานของแม่ มีการเขียนบันทึกไว้ในช่องนึงว่า “ไปไปรษณีย์รับยาจากGLS”
“ยามาเมื่อวาน..ก็ต้องมีสิ อยู่ไหนๆๆ” ปราณนต์รีบไปที่โทรศัพท์ กดโทรศัพท์ด้วยมือสั่นเทา รีบพูด“พ่อ..ยา..ยาที่แม่ขอ..พ่อมาให้แล้วใช่มั้ย” ปราณนต์ฟังคำตอบแล้วช็อก อึ้งไป ทำอะไรไม่ถูก “เพิ่งส่งมาวันนี้..”
เสียงของพสุวัฒน์ยังคงดังมา “วันๆ ชั้นต้องประชุมตั้งกี่เรื่อง คิดว่าชั้นว่างมากเหรอ”
ปราณนต์ค่อยๆ นั่งทรุดลงกับพื้น เอามือกุมหัวแล้วร้องไห้โฮ
ภายในภัตตาคารหรู บนดาดฟ้าโรงแรม ปราณนต์นั่งคงนั่งจมอยู่กับความหลังฝังใจของตน บริกรเอาเมนูมายื่นให้ ปราณนต์พยายามสลัดความคิดในอดีตออกไป เลือกอาหาร เปิดเมนูมาเห็นรูปภาพอาหารที่น่ากินก็ตาโต ตื่นเต้นกับภาพอาหาร
ขณะเดียวกันที่โต๊ะด้านในสุด คือโต๊ะของภัทรินและธนาฒน์ บรรยากาศขรึมๆ เพราะภัทรินหน้ามุ่ย ไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว
ภัทรินเหลืออด จะถามให้หายข้องใจ “ธนาฒน์..ภัทไม่เข้าใจ..”
แต่มือถือธนาฒน์ดังขึ้นมาก่อน ธนาฒน์มองเบอร์แล้วท่าทีรีบร้อน ขอตัว “ผมขอตัวแป๊บนะครับ”
“ไม่ค่ะ อย่ารับ” ภัทรินร้องห้ามอีกฝ่าย แต่ธนาฒน์รีบลุกออกไปเลย “ธนาฒน์คะ ธนาฒน์!!” ภัทรินนั่งกระแทกพนักพิงหลัง ห่อเหี่ยว หน้างอน กระฟัดกระเฟียด
อีกมุมหนึ่ง ปราณนต์สั่งอาหารเสร็จ ยื่นเมนูคืนบริกร
“ถ้าอีกสักครู่มีอะไรไม่สะดวกต้องขออภัยด้วยนะครับ”
“หือ?”
เสียงภัทรินดังขึ้น ปราณนต์หันไปมอง “น้องคะ..ฝากบอกผู้ชายที่มากับพี่ด้วยว่าพี่กลับแล้ว” ภัทรินหยิบกระเป๋า ปึงปังจะออกจากร้าน แต่อยู่ๆ ไฟที่ร้านดับพรึ่บ
“แพตคะ” ภัทรินชะงักเมื่อได้ยินเสียงธนาฒน์ หันกลับไปมองหาต้นเสียง แต่ไม่เจอใคร พอหันกลับมา ก็พบว่าบริกรสองคนถือไอแพดยืนขวางตรงหน้า ที่หน้าจอเป็นคลิปวิดีโอที่ธนาฒน์อัดไว้
“แพตจะหนีผมไปไหนคะ” ธนาฒน์ในคลิปเอ่ยถามขึ้น
“แพตไม่รักผมแล้วเหรอ” แล้วธนาฒน์ในไอแพดก็ร้องไห้กระจองอแง