บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 2 หน้า 9
“ผมไม่ให้คุณไป”
“พสุคะ..ชั้นรักคุณนะ..ชั้นเข้าใจในเจตนาดีของคุณ ที่อยากสร้างอาณาจักรทางการแพทย์ เพื่อช่วยยกระดับระบบสาธารณสุขของประเทศ..แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ชั้นต้องการ”
“ปริยา..ผมขอร้อง..อยู่ที่นี่กับผม”
“ชั้นก็อยากขอให้คุณไปกับชั้นเหมือนกัน”
พสุวัฒน์ได้แต่ฮึดฮัด รู้ว่าห้ามไม่ได้ และก็ไม่คิดจะไปด้วย แต่ทำอะไรไม่ได้
หลังจากนั้น ปริยาลากกระเป๋าออกมานอกบ้าน ปราณนต์กับปราณวิ่งตามมา
“แม่!!!” ปราณนต์กับปราณรีบวิ่งไปเกาะแขนปริยาเอาไว้ ไม่อยากจากกับแม่ ปริยาทิ้งกระเป๋ากอดลูกทั้งสองด้วยความรักสุดซึ้ง
พสุวัฒน์ตามออกมา “ลูกต้องอยู่กับผม!”
“ปราณ..ณนต์.. ลูกสองคนอยู่กับพ่อที่นี่ดีกว่านะ..ที่ที่แม่จะไปลำบากมาก ไม่มีทีวี ไม่มีขนมกับของเล่น..ลูกไม่ชอบหรอก”
“ไม่เอา ณนต์ไม่ให้แม่ไปๆๆ”
“แม่ไปไม่นานหรอก แล้วแม่จะกลับมาเยี่ยมนะ” ปริยาเอ่ยสัญญากับลูกๆ
“แม่ต้องกลับมาบ่อยๆนะครับ” ปราณบอก
“จ้ะ”
“ปราณ มานี่!” พสุวัฒน์เรียกลูกชาย ปราณเดินย้อนกลับไปหาพ่อ
ปราณนต์ยังคงกอดแม่แน่น ไม่ปล่อย “ไม่เอา ณนต์จะไปกับแม่ๆๆๆๆ”
“ณนต์..” ปริยาทำท่าลำบากใจ
“ณนต์ มาหาพ่อ” พสุวัฒน์จะเข้าไปดึงปราณนต์ออกมา แต่ปราณนต์เกาะแม่เป็นปลิง ไม่ยอมหลุด ไม่ยอมปล่อยเลยจนพสุวัฒน์ได้แต่ยืนมอง ไม่รู้จะทำยังไง
เวลาผ่านไป จนกระทั่งปราณนต์อายุ 18 ปี ที่บนดอยบ้านพักของปริยา บรรยากาศในป่าฝนตกหนักมาก ปริยาใส่เสื้อหนาวนอนห่มผ้าอยู่หลายชั้น แต่ยังคงนอนหนาวสั่น เนื้อตัวเหลืองซีด โดยมีชาวบ้าน 2 คนคอยดูแลข้างๆ
ปราณนต์วิ่งพรวดเข้ามา หอบผ้าห่มมาเพิ่มอีก “ผ้าห่มครับแม่”
ชาวบ้าน 2 คนรีบเดินถือขันน้ำและผ้าขนหนูเข้ามาจะช่วยเช็ดตัว “ทำไมคุณหมอไข้ไม่ยอมลดลงเลยล่ะลูก”
“แม่คงเป็นมาลาเรีย.. ไข้ป่าน่ะครับ..”
ปริยาพยายามจับมือลูกเอาไว้ “ณนต์..แม่รักลูกนะ”
“อย่าพูดอย่างนั้นครับแม่..แม่ต้องไม่เป็นอะไร..“
“ไอ้หนู ไปเอายามาให้แม่สิ” ชาวบ้านเตือน