บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 2 หน้า 7
พสุวัฒน์เดินเข้ามาอยู่อีกมุมหนึ่งของสระน้ำ ใบหน้าเรียบเฉย “มากรุงเทพทั้งทีไม่คิดจะมาเจอหน้าพ่อหน่อยเหรอ!” ทั้งปราณและปราณนต์หันไปทางที่มาของเสียงพร้อมๆ กัน ปราณนต์ที่ร่าเริงอยู่ก็หน้าสลด เครียดลงไป
อีกด้านหนึ่ง ภัทรินกับธนาฒน์กำลังดินเนอร์ด้วยกัน ธนาฒน์หั่นสเต็กกิน ท่าทีปกติ หญิงสาวมองท่าทีของชายหนุ่มอย่างสงสัย ข้องใจว่าจะไม่มีเซอร์ไพรส์อะไรพิเศษกว่านี้เหรอ
“อาหารไม่อร่อยเหรอคะแพต”
“เปล่าค่ะ”
“หรือไม่ชอบทาน”
“เปล่าค่ะ” ภัทรินวางมีด จิบแชมเปญ
“อ้าว อิ่มแล้วเหรอ”
“เปล่าค่ะ”
“แพตเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ธนาฒน์นั่นแหละ”
“ผม?”
ภัทรินเซ็งที่ธนาฒน์ไม่รู้ใจตนเอาซะเลย วางผ้าซับปาก นั่งทิ้งตัวกระแทกพนักเก้าอีกอย่างขัดใจ
ที่สระว่ายน้ำ พสุวัฒน์ค่อยๆ เดินเข้ามาหาปราณนต์และปราณ
ปราณนต์ยกมือไหว้ “สวัสดีครับพ่อ”
“ไหว้ทัก หรือไหว้ลาล่ะ” พสุวัฒน์ย้อนถาม
“ทั้งสองอย่างครับ. “ ปราณนต์หันไปบอกปราณ “ผมกลับก่อนดีกว่า..”
“เฮ้ย..เดี๋ยวสิ” ปราณรีบห้ามน้องชาย
พสุวัฒน์เสียงดัง “จะรีบไปไหน อยู่คุยกับพ่อก่อนไม่ได้เหรอ”
ปราณหันไปปรามปราณนต์ด้วยสายตา
“ครับ” ปราณนต์ตอบแบบจำใจ
“โรงพยาบาลที่โน่นเป็นยังไงบ้าง..” พสุวัฒน์ถามขึ้น
“เหมือนเดิมครับ เครื่องไม้เครื่องมือมีเท่าที่มีคนบริจาค ยาก็มีเท่าที่รัฐจะจัดส่งมาให้ หมอก็มีสองคนเท่าเดิม ช่วยๆ กันไป” ปราณนต์อธิบาย
“แต่แกก็มีความสุขดี..”
ปราณนต์ตอบเกือบจะทันที “ใช่ครับ..ผมมีความสุขมาก..พ่อล่ะครับ ยังสุขสบายใจดีอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า”
“ก็..” พสุวัฒน์อึกอักไม่รู้จะเอ่ยอย่างไร
ปราณนต์ชิงตอบ “ก็ต้องดี..ผมไม่น่าถาม เจ้าของจีแอลเอส มีทั้งยาและเครื่องมือครบครัน จะไม่สบายดีได้ไง”