บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 2 หน้า 6
อีกด้านหนึ่งบนดาดฟ้าโรงแรม บริกรกำลังรินแชมเปญให้ทั้งกับธนาฒน์และภัทริน ชายหนุ่มยิ้ม กระแอมเบาๆ หยิบแก้วของตนมาชู ชวนให้ชน ภัทรินหยิบแก้วมาชูตอบอีกฝ่าย
“for love sake สำหรับความรัก ที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุกวัน” ธนาฒน์เอ่ยคำหวาน
“ว้าว..โรแมนติกจัง..สำหรับความรัก ที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุกวัน”
ทั้งสองชนแก้วกัน แล้วภัทรินกำลังจะดื่ม
“เดี๋ยวก่อนครับ..แพ็ท..” ภัทรินงง “เรามาแลกแก้วกันดีกว่า”
“แลกแก้ว..ทำไมคะ ธนาฒน์”
“ผมขอร้อง..”
“ก็ด้ะ” ภัทรินยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ว่ามีอะไรแน่ๆ ทั้งสองแลกแก้วกัน ภัทรินจะยกแก้วดื่ม แล้วเหล่มองที่ก้นแก้ว เพราะคิดว่าต้องมีแหวนแน่ๆ แต่พอไม่เห็น ก็แปลกใจ “ทำไมไม่มี”
“คะ?” ธนาฒน์ย้อนถามอีกฝ่าย
“ก็..อยู่ๆมาขอแลกแก้ว..มันก็ต้องมีอะไรในแก้วสิ..ไม่ใช่เหรอคะ” ธนาฒน์อมยิ้ม ที่ภัทรินตามเกมไม่ทัน “ใช่มั้ยคะธนาฒน์”
ธนาฒน์ยิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่ตอบ ภัทรินฮึดฮัด ข้องใจ
บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรมหรู ปราณนต์ยื่นถุงกระดาษถุงใหญ่ออกมาจากเป้แล้วยื่นให้ปราณ
“ไส้อั่วกับน้ำพริกหนุ่ม..คราวนี้จะเอาอะไรอีก” ปราณเอ่ยถามคนเป็นน้อง
“แน่ะ รู้ทัน”
ปราณทำท่าทาง และสีหน้าน่าสงสารล้อเลียนปราณนต์ “เด็กๆ ชาวเขาตั้งใจทำไส้อั่วให้พี่ ได้โปรดบริจาคยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ให้เด็กๆ ด้วยเถอะครับ”
“โอ้โห..เป๊ะเลยพี่..อ้ะ ผมแถมน้ำพริกหนุ่มให้อีกกระปุก..” ปราณนต์ยื่นกระดาษให้ ไนี่ลิสต์รายการของที่ผมต้องการ..ช่วยส่งไปรษณีย์ไปที่ดอยผาหมอกให้ด้วยนะครับ..ขอบคุณครับ”
ปราณรับลิสต์รายการของมาพิจารณา “เคยมีสักครั้งมั้ยที่นายมา แล้วไม่ขอบริจาคยา”
ปราณนต์ยิ้มกว้าง ขยับเข้าไปตบไหล่พี่ชายเบาๆ 2 ที “ตอบอย่างลูกผู้ชายเลยนะพี่..ไม่มี”
“นายนี่มัน..”
“โธ่ พี่..วิน-วินน่า”
“แล้วคืนนี้จะนอนที่ไหน”
“เดี๋ยวเดินๆ หาเอา โรงแรมถูกๆแถวนี้เยอะ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวชั้นเปิดห้องที่นี่ให้”
“พี่โคตรใจป้ำเลย” ปราณนต์จะโดดกอดจูบอีก