บทละครโทรทัศน์ เงาใจ ตอนที่ 8 หน้า 5
แตเองก็เช่นกัน “นั่นดิ เสียดายนะถ้าตอนเจอกันครั้งแรกไม่ทะเลาะกัน ป่านนี้พวกเราได้เพื่อนดีๆเพิ่มอีกคนแล้วเนอะ”
วารินนิ่งคิดตาม “แกว่ามันสายไปเหรอที่พวกเราจะเป็นเพื่อนกับไมตรี”
“ไม่สายมั้งแก ครั้งแรกเจอกันทำเขาขายของไม่ได้” ฝ้ายย้อนอดีต
“ครั้งที่สองเล่นซะเกือบติดคุก บ้านเขาต้องเสียเงินเยอะแยะ” แตเสริม
ฝ้ายตอกย้ำ “ครั้งล่าสุดโดนไล่ออกจากห้องเชียร์ไปวิ่ง แต่แกก็เป็นลมจนต้องแบกแกจากสนามกีฬากลางมาที่ตึกพยาบาล”
วารินจ๋อย “โห...ฟังดูแล้วฉันก็ไม่น่าเป็นเพื่อนเขาจริงๆอ่ะเนอะ”
แต / ฝ้ายเห็นด้วย “ ใช่!!!”
วารินคิดหนักว่าจะเอาไงดีต่อกับชีวิต
กุ้งพาอังกูรพาเดินดูบ้านและรีสอร์ท พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เมทินีแอบนึกถึงรุทรที่คอยอยู่ที่บ้านบ้าง อังกูรเห็นเมทินีสีหน้าเริ่มกังวล ก็พาเปลี่ยนเรื่อง พาเดินดูนู้นนี่นั่นดึงความสนใจ
รุทรนั่งกินข้าวกลางวันกับกินรี กินรีรู้สึกเซ็งกินไม่ลง
“เยี่ยมลูกค้าอะไรกันใช้เวลาเป็นครึ่งค่อนวันแบบนี้” กินรีบ่นอย่างหงุดหงิดจนรุทรสงสัย
“เธออารมณ์เสียเรื่องอะไรน่ะนรี”
“แล้วคุณวาทิตไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอที่เมหายไปกับคุณกูรแบบนี้”
“ถ้าพี่กูรกับเมบอกว่าไม่มีอะไรมันก็คงไม่มีอะไรหรอก” รุทรสรุปตัดบท แต่ในใจนั้นก็ไม่ได้เชื่อตามที่พูดไปสักเท่าไหร่เหมือนกัน
กุ้งพาอังกูรกับเมทินีเดินเข้ามาดูห้องพักในรีสอร์ท “เดี๋ยวคุณอังกูรกับคุณเมเดินชมรีสอร์ทกันไปก่อนนะคะ พี่ขอตัวไปเตรียมอาการกลางวันก่อน” กุ้งเดินออกไป
อังกูรกับเมทินีเดินเข้าไปดูห้องพักของรีสอร์ท เมทินีมองห้องพักอย่างชื่นชอบในการตกแต่ง อังกูรมองเมทินีแล้วยิ้มมีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน และคิดแผนแกล้งรุทรขึ้นมาได้
เมทินีเดินเข้าไปในห้อง อังกูรเดินตามและกดโทรศัพท์มือถือหารุทรแต่ไม่พูด เอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เพื่อให้รุทรได้ยินเพียงแค่เสียง
รุทรรับสายอังกูร ”ฮัลโหลครับพี่กูร พี่กูร” แต่อังกูรไม่พูดอะไร รุทรจึงรอฟังการสนทนาของอังกูรกับเมทินี
รุทรขบกรามแน่นด้วยความโกรธ