บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 9 หน้า 5

บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 9 หน้า 5
Entertainment Report_1
4 พ.ย. 60
3M
บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 9
14 หน้า

ในที่คุมขัง ทหารอูซอนั่งก้มหน้าเครียดอยู่ในห้องคุมขัง เจ้านางเรืองระยับเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องขัง เจ้านางเรืองระยับจ้องทหารที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องขัง  สายตาดุ มีอำนาจ จายส่วยกับจายคำหวั่นเกรงในอำนาจของเจ้านางเรืองระยับ จำต้องเปิดประตูห้องขังให้ เมื่อประตูห้องขังถูกเปิดออก ทหารอูซอเงยหน้าขึ้นมองเจ้านางเรืองระยับก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เหนือร่างของเขา ทหารอูซอดีใจ “เจ้านางมาช่วยผมใช่ไหม”

เจ้านางเรืองระยับจ้องมองทหารอูซอด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

 

โถงรับแขกในหอคำ หลาวเปิง แพรนวล ซานแปง เจ้านางตองริ้ว ครูบุญสิงห์ พันตรีประกิต นายต่วน กำลังดื่มน้ำชา รับประทานของว่าง และพูดคุยกัน หลาวเปิงคุยกับพันตรีประกิตและครูบุญสิงห์ แต่คอยลอบมองแพรนวลที่ยิ้มแย้มพูดคุยกับนายต่วน แอบหวงเงียบ ๆ  เจ้านางเรืองระยับเดินเฉิดฉายนำทองเพ็งและนางในหอยกชุดน้ำชาอีกชุดมาเสิร์ฟให้ทุกคน

“ฉันชงชาดำมาให้ค่ะ เป็นชาชั้นดีที่ชนชั้นสูงในอังกฤษชอบดื่ม”

บุญสิงห์ เกรงใจ “เจ้านางเรืองระยับให้เกียรติชงชาด้วยตัวเองเลยเหรอครับ”

“อยากรู้เหมือนกันว่าชาอังกฤษจะหอมสู้ชาดอกลั่นทมของหอคำได้รึเปล่า”

“อยู่ที่คนดื่มชอบแบบเข้มข้น” เจ้านางเรืองระยับปรายตาแขวะแพรนวล “หรือจืดชืด”

เจ้านางเรืองระยับยิ้มหวานให้พันตรีประกิตกับครูบุญสิงห์ แล้วนั่งลงร่วมจิบน้ำชากับทุกคน ทหารเวียงขินรีบร้อนเข้ามาหาหลาวเปิงด้วยความตื่นตระหนก “จายหลาวเปิงครับ”

“มีอะไร ?” ทุกคนมองทหารด้วยความสงสัย

 

ที่คุมขัง  หลาวเปิงและพันตรีประกิตย่อตัวสำรวจร่างไร้วิญญาณของทหารอูซอนอนอยู่บนแคร่ไม้สำหรับหาม ก่อนจะคลุมผ้าสีขาวปิดใบหน้าและร่างนั้น ทั้งสองลุกขึ้นมองตามทหารทั้งสี่หามศพออกไป เจ้านางตองริ้วขยับตัวไปหลบอยู่ข้างซานแปงตกใจเมื่อเห็นศพ  ต่างจากเจ้านางเรืองระยับที่ยืนนิ่งไม่แสดงความรู้สึก  หลาวเปิงสบตาพันตรีประกิต ซานแปง ครูบุญสิงห์ นายต่วนสีหน้าเคร่งเครียดมาก

“คนของอูซอไม่ได้ฆ่าตัวตาย ไม่มีร่องรอยถูกทำร้าย เหมือนหัวใจหยุดเต้นไปเฉย ๆ”

“เป็นไปได้ยังไง” เจ้านางตองริ้วงง

พันตรีประกิตเห็นด้วย “นั่นแหละที่ผมสงสัย” หลาวเปิงหันขวับไปหาจายส่วยกับจายคำที่เฝ้าหน้าห้องขัง จ้องมองอย่างต้องการคำตอบ จายส่วยระล่ำระลักบอกหลาวเปิง


14 หน้า