บทละครโทรทัศน์ เจ้าเวหา : ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า ตอนที่ 21 หน้า 10

ช่อฟ้าเดินออกจากห้อง แต่งตัวจะออกจากบ้าน

"ไปส่งบุศยาเหรอ" อุบลเอ่ยถามหลานสาว

"ค่ะ แล้วจะออกไปธุระต่อด้วย" ช่อฟ้ามองดูอุบล ชั่งใจเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น "ช่อมีนัดกับผู้พันน่ะค่ะ"

อุบลเงียบไป มองไปที่บุศยาที่เก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว นั่งรอช่อฟ้าอยู่  "อืม...ถ้าไงก็ชวนผู้พันมาทานข้าวเย็นด้วยกันก็ได้นะ บอกเขาว่ามาเยี่ยมย่ามั่ง ไม่เห็นหน้านานเลย ย่าคิดถึง" ช่อฟ้าแปลกใจ "เรื่องของหมอพิธานมันทำให้ย่า...เอ่อ...เปลี่ยนความคิด  ชีวิตคนเรามันไม่แน่ไม่นอน ขึ้นอยู่กับบุญกรรม ของแต่ละคน จะหมอหรือทหาร สุดท้ายแล้วก็เหมือนกัน ชีวิตคือความไม่แน่นอน" อุบลถอนใจเบาๆ

บุศยามาถึงที่ทำงาน  ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินเข้ามาหา "คุณหมอบุศยา"

"สวัสดีค่ะ ผ.อ." บุศบยาเอ่ยทักทาย

"ทำไมไม่พักก่อนล่ะครับ คนไข้ของคุณผมให้พยาบาลจัดใฝห้คุณหมอท่านอื่นดูแลแล้ว ไปพักก่อนดีกว่า"

"ขอบพระคุณค่ะท่าน แต่ว่าบุศขอทำงานดีกว่าค่ะ บุศยืนยันว่าบุศมีสติดีพร้อมจะทำงานค่ะ" ผู้อำนวยการ มองบุศยางงๆ "การตั้งใจทำงานจะทำให้บุศไม่คิดเรื่องที่ไม่ควรคิดค่ะ"

ผู้อำนวยการพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ถ้างั้นก็ตกลง...ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกเลยนะ"

“ขอบคุณมากค่ะ"

บุศยาตรวจคนไข้ ท่าทางปกติ ช่วงพักเที่ยงหญิงสาวนักพักอยู่ในห้อง ข้างตัวเป็นถุงใส่ข้าวของของพิธาน ที่ตำรวจให้เธอ บุศยาหยิบออกมาดู  มีกระเป๋าสตางค์ พวงกุญแจ  ปากกา นาฬิกา บุศยาเปิดกระเป๋าสตางค์ ยังมี รูปถ่ายคู่ของเธอกับเขา บุศยาจะร้องไห้อีกแต่ก็ฝืนเอาไว้ บุศยาเห็นกระดาษพับเก็บไว้ บุศยาหยิบออกมาคลี่ออกดู พอบุศยารู้ว่ามันเป็นจดหมายที่พิธานเขียนหา เธอบุศยาก็มือสั่น บุศยาอ่านจดหมายนั้น

"ถึงบุศยา...ดวงผมคงถึงฆาตใครก็หนีไม่พ้นเชิงตะกอน

ต่อให้เป็นหมอก็ไม่สามารถ

การตายคืออิสระได้เป็นไท

ได้เป็นหมอ ถือว่าเกิดมาไม่เก้อ

พุทธองค์เคยบอก

วัตตตีโลโก กัมมุนา

ผมรักบุศด้วยชีวิน"

บุศยาอึ้งไปครู่หนึ่ง"แต่งกลอนไม่ได้เรื่องเลยเธอนี่"  บุศยาพับจดหมาย แนบไว้กับอก ยิ้มเศร้าๆ