บทละครโทรทัศน์ เจ้าเวหา : ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า ตอนที่ 21 หน้า 6

ที่โรงพยาบาล บุศยากำลังอ่านตำราแพทย์อยู่ในห้องทำงาน มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น บุศยาเงยหน้าขึ้นมอง เจอตำรวจยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง โดยไม่ได้เข้ามา

บุศยาอึ้งไป "มาพบใครคะ"

"คุณบุศยาใช่ไหมครับ"

"ค่ะ"

“คุณรู้จักคุณพิธานใช่ไหมครับ"

"ค่ะ...” บุศยาดูสีหน้าตำรวจก็รู้ว่าเรื่องอะไร บุศยาเข่าอ่อน “ไม่นะ...ไม่..." ตำรวจหลบสายตา บุศยาร้องลั่น "ไม่!”

ช่อฟ้ามาเป็นเพื่อนบุศยาที่โรงพยาบาลชุมชน ตำรวจนำบุศยามาเพื่อยืนยันร่างของพิธาน ที่นอนอยู่บนเตียง มีผ้าคลุม เจ้าหน้าที่เปิดผ้าให้บุศยาดู บุศยาร้องไห้โฮ กอดศพพิธานโดยไม่รังเกียจ ช่อฟ้าหันหน้าไปทางอื่นแล้วร้องไห้ออกมาเช่นกัน

หน้าห้องเก็บศพ เจ้าหน้าที่ตำรวจมีสีหน้าเคร่งขรึม นำเอกสารมาให้บุศยาเซ็น บุศยาเซ็นรับทั้งๆ ที่ร้องไห้ ตำรวจยังนำถุง ใส่สมบัติ ส่วนตัวของพิธานมาให้

ช่อฟ้าพาบุศยามานอนที่บ้านเธอ ช่อฟ้ากับอุบลช่วยกันปลอบบุศยาที่เดินเหมือนคนไม่มีแรง ร้องไห้อยู่ตลอดเวลา อุบลอยู่ห่างออกมาพอสมควร มองบุศยาด้วยความสงสาร

ภายในห้องนอนของช่อฟ้า ช่อฟ้านอนหลับอยู่ข้างๆ บุศยา บุศยาพยายามข่มใจตัวเองให้นอนหลับ แต่ไม่สามารถทำได้ ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ช่อฟ้าตื่นมาปลอบโยนเธอ บุศยานอนร้องไห้ในอ้อมแขนของช่อฟ้าจนหลับไป

ที่ห้องทำงานบุศยาในโรงพยาบาลที่ปิดไฟมืด มีเงาจางๆ ของพิธานยืนอยู่ สีหน้าเศร้าหมอง เขาดูโบรชัวร์ท่องเที่ยวเอื้อมมือหยิบแต่หยิบไม่ได้ โบรชัวร์หลุดจากพาร์ทิชั่นหล่นลงบนโต๊ะ พิธานได้แต่ยืนมอง น้ำตาไหลแล้วเงาร่างของพิธานจางหายไป

คืนนั้น บุศยาฝันเห็นตัวเองในชุดนักศึกษาแพทย์เฟรชชี่ยืนรอรถเมล์อยู่ที่ป้าย แล้วระหว่างนั้นก็เผลอถอย มาชนพิธานที่อยู่ในชุดนักศึกษาเช่นเดียวกัน

"ขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ" ทั้งสองเงียบกันครู่หนึ่ง ดูเขินๆ

"คุณบุศยาใช่มั้ยครับ"

"ค่ะ...เอ่อ..."