บทละครโทรทัศน์ เจ้าเวหา : ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า ตอนที่ 21 หน้า 8

มาดกลับมามาที่รังไทเกอร์เก่า พบว่าที่นี่ก็รกร้าง ไม่มีใครอยู่เช่นกัน เจอพวกขายของเก่ากำลังรื้อๆ ค้นๆ ข้าวของอยู่ “เฮ้ย ถามอะไรหน่อย ทำไมที่นี่ไม่มีคนอยู่เลย"

"ผมไม่รู้ ได้ข่าวว่าโดนตำรวจบุก"

“โดนจับไปหมดเลยเหรอ"

“ไม่มีใครโดนจับซักคน เหมือนมันรู้ตัวก่อน ตำรวจจับได้แต่ลม" คนขายของเก่าหัวเราะชอบใจ มาดเดินจากมา

มาดยืนมองซ้ายขวาด้วยความสับสน  ทางกว้างแต่ไม่รู้จะไปไหน

ที่โรงพยาบาล นาวินเข้ามาในห้องก๋ง ก๋งนอนหลับอยู่ ในห้องมีสร้อยมณีอยู่ด้วย

"สวัสดีครับแม่"

“จ้ะ"

"ก๋งเป็นไงบ้างครับแม่"

"ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ หมอบอกอีกไม่กี่วันคงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ" นาวินยิ้ม "แล้วลูกล่ะเป็นไง หมู่นี้สีหน้าดูไม่ดีเลย ดูเครียดๆ"

"ก็...มันมีอะไรให้ต้องคิดน่ะครับ"

"เรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัวล่ะ"

"เรื่องงานผมไม่ค่อยเครียดครับ ยากแค่ไหนผมก็หาทางออกได้ แต่เรื่องบางเรื่องนี่น่ะสิครับ ไม่รู้จะออก ทางไหนดี"

"เรื่องของหัวใจสินะ ถึงทำให้นักรบจนมุมได้"

"แม่พูดซะผมเขินเลย"

"อย่าเปลี่ยนเรื่อง สรุปว่าใช่ไหมล่ะ"

"ก็ทำนองนั้นแหละครับ" สร้อยมณีลูบศีรษะนาวินด้วยความเอ็นดู "แม่ ผมถามหน่อยสิครับ"

"ว่าไงจ๊ะ"

"จริงๆ แล้วแม่อยากให้ผมเปลี่ยนอาชีพไหมครับ"

"ทำไมถามแบบนั้นล่ะ"

"ที่บ้านเราถูกยิงจนทุเรียนตาย ก๋งบาดเจ็บ เพราะผมไปจับผู้ร้าย ถ้าผมเปลี่ยนอาชีพซะก็คงไม่มีเรื่องแบบนี้"

"แม่ไม่เคยคิดให้ลูกลาออกจากทหารเพราะเรื่องแบบนี้หรอกนะ"

"แล้วแม่ไม่กลัวพวกคนร้ายเหรอครับ" นาวินย้อนถาม

"กลัวสิ...แต่ถ้ากลัวจนขอให้ลูกลาออกจากทหารล่ะก็ เท่ากับแม่เป็นคนขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวที่สุด" นาวินเงียบไป "แม่พอเข้าใจละ...ลูกกลัวว่าการทำหน้าที่ทหารของลูก มันจะทำให้คนใกล้ตัวเดือดร้อนใช่ไหม"

“ครับ"

"นาวิน ลูกอย่าคิดแทนคนอื่นสิ"

"หมายความว่ายังไงครับ"