บทละครโทรทัศน์ เจ้าเวหา : ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า ตอนที่ 21 หน้า 7

"ผมจำคุณได้ตอนเมื่อกี้ที่พี่เค้าให้น้องใหม่แนะนำตัวน่ะครับ"

"ขอบคุณค่ะที่จำชื่อบุศได้ คุณพิธาน" พิธานอึ้ง บุศยายิ้มให้เขินๆ ทั้งสองยิ้มให้กัน

ในฝันหญิงสาวพิธานกลายเป็นพิธานในชุดสูททักซิโด้ ส่วนตัวเองอยู่ในชุดราตรีสวยงาม

"เต้นรำกับผมนะครับ"

"ยินดีค่ะ" พิธานกับบุศยาเต้นรำกัน

"บุศ"

"คะ"

"เอ่อ ปะ เป็นแฟนผมนะครับ" บุศยาเขิน ก่อนจะยิ้มพยักหน้า

พิธานกลายมาอยู่ในชุดทำงานเสื้อผ้าตัวเดียวกับที่เสียชีวิต บุศยาอยู่ในชุดนอน

"บุศ" เสียงอ่อนโยนของพิธานเรียกขึ้น

"พิธาน..."

"ขอบคุณมากนะ สำหรับช่วงเวลาที่สวยงาม"

"มันจะสวยได้มากกว่านี้ นานกว่านี้..."

"ผมขอโทษ แต่ผมต้องไปแล้ว"

"พิธาน"

"คุณต้องเข้มแข็งนะ ทำใจยอมรับให้ได้นะ"

"ไม่..."

"เพื่อผม...นะ" พิธานจับมือบุศยา บุศยาทำท่าจะร้องไห้ แต่สายตาของพิธานที่มองเธอทำให้เธอชะงัก พิธานส่ายหน้าทำหน้าเหมือนดุเด็ก ไม่ให้ร้องไห้  บุศยาพยายามกลั้นน้ำตา "เก่งมาก" บุศยาพูดไม่ออกได้แต่มองพิธาน "ผมรักคุณ" แล้วร่างของพิธานก็เลือนหายไป

บุศยาหลับตา ก้มหน้าจะร้องไห้แต่กลั้นน้ำตาไว้ พูดโดยไม่ลืมตา "ฉันก็รักคุณ..." บุศยากลั้นน้ำตาจนตัวสั่น หญิงสาวลืมตาขึ้น ก็พบว่าเช้าแล้ว ช่อฟ้านอนหลับข้างๆ เธอ "ลาก่อนค่ะ" บุศยามองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้ากว้างไกลที่เริ่มสว่าง

มาดมาที่บ้านเธียรชัย แต่บ้านเธียรชัยกลายเป็นบ้านร้าง ไม่มีใครอยู่ มีป้ายขายติดอยู่ หน้าบ้าน มาดเข้าไปคุยกับคนแถวนั้น "คนในบ้านหลังนี้ไม่อยู่แล้วเหรอครับ"

"หายไปไหนก็ไม่รู้"

"มีเรื่องอะไรรึเปล่า"

"เปล่านี่ อยู่ดีๆ ก็หายไปเฉยๆ รู้จักกันเหรอ"

มาดไม่ตอบ เดินจากมา