บทละครโทรทัศน์ เจ้าเวหา : ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า ตอนที่ 21 หน้า 9

"อย่ามัวแต่คิดแทนว่าคนอื่นเขาจะกลัวความเดือดร้อน คนบางคนอาจจะยอมยืนหยัดทำเรื่องที่ถูกต้อง ถึงจะได้รับอันตรายก็ตาม ดีกว่าอยู่อย่างปลอดภัยแต่ต้องหลบหนีแบบคนขี้ขลาดตาขาว" นาวินอึ้งไปเมื่อได้ยิน เหตุผลของมารดา "นาวิน ฟังแม่ให้ดี ไม่ใช่แค่ทหารนะ คนธรรมดาก็มีความกล้าหาญได้"

"ครับ" นาวินเงียบไป คิดตามคำพูดของสร้อยมณี

ที่บ้านของช่อฟ้า หญิงสาวออกมาจากห้องของเธอ เดินหาบุศยาด้วยความเป็นห่วง แล้วก็เห็นบุศยา นั่งอยู่ตรงระเบียงบ้าน ช่อฟ้าโล่งอก เช้านี้บุศยาดูสงบลงเยอะ "บุศ"

บุศยากำลังมองอออกไปข้างนอก คิดอะไรเพลินๆ หันกลับมา "สวัสดีค่ะพี่ช่อ"

“เป็นไงบ้างจ๊ะ นี่ จะออกไปไหนเหรอ"

"จะกลับบ้านแล้วค่ะ อาบน้ำแต่งตัวแล้วไปทำงานต่อ"

"อยู่ที่นี่ต่อก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ช่อฟ้าเดินมาหาบุศยา จับมือบุศยาไว้ "เมื่อคืนเขามาหาบุศ"

"พิธานน่ะเหรอ" ช่อฟ้าอึ้งไป

“ค่ะ เขาบอกให้บุศเข้มแข็ง บุศก็รับปากเขา บุศไม่อยากให้เขาจากไปแบบมีกังวล ต้องคอยห่วงใยบุศ อยากให้เขาไปแบบโล่งๆ...เพราะฉะนั้น บุศจะไม่ร้องไห้อีกแล้วค่ะ"

"ดีมากจ้ะ เข้มแข็งมากจ้ะบุศ"

"ไม่ต้องห่วงบุศหรอก เห็นมั้ย" บุศยายิ้มให้ช่อฟ้า มองไปบนฟ้า ช่อฟ้ามองดูบุศยาแล้วยิ้มเล็กน้อย

อุบลมองไปที่บุศยาที่กำลังเก็บข้าวของ ขณะที่ช่อฟ้ากำลังจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่ใกล้ๆ กัน

"สงสารเขาจังเลยนะ" อุบลเอ่ยขึ้น

"ค่ะ คุณย่า เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดฝันเลย ช่วงที่พิธานหายตัวไป บุศเค้าก็นึกว่าคงไปทำมือถือหาย หรือไม่ก็มีภารกิจติดพัน ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้"

"เฮ้อ อยู่ดีๆ แท้ๆ...แล้วตำรวจรู้รึยังว่าฆาตกรเป็นใคร"

"เขาก็สงสัยคนไข้นิรนามคนนั้นนั่นแหละค่ะ แต่ไม่รู้จะไปสืบยังไง ไม่มีใครรู้จักชื่อ นามสกุลที่แท้จริง ของเขา"

"ถ้าจริง มันก็เลวผิดมนุษย์ หมอเขาช่วยชีวิตมันไว้แท้ๆ" อุบลเอ่ยอย่างสลดใจ

"นั่นน่ะสิคะ"

"ขอให้จับคนร้ายให้ได้ด้วยเถอะ"

ที่ลานจอดรถในโรงพยาบาล นาวินนั่งอยู่ในรถคิดอะไรอยู่ สักพักก็หยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออก "สวัสดีครับคุณช่อ..."