บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 29 หน้า 10

ที่พักแรม  นายฮ้อยเคนหน้านิ่งเข้ม ท่ามกลางทุกคนที่พยายามถามเอาความจริง

“ว่าจังได๋ล่ะนายฮ้อย..เหตุผลอีหยัง !!?? นายฮ้อยถึงมั่นใจว่าคนซั่วๆถึงกลับโตกลับใจได้”

ทุกคนมองอย่างต้องการคำตอบ นายฮ้อยเคนอยู่ในสถานการณ์ที่หนักใจจนกระทั่ง

“ย่อนว่านายฮ้อยผีคือพ่อแท้ๆ ของข้อย” ทุกคนชะงักอึ้ง หันไปเห็นคำแก้วเดินเข้ามาโดยมีแสงโสมช่วยประคอง

“คำแก้ว !!??” นายฮ้อยเคนรีบเข้าไปรับคำแก้วมาประคองเอาไว้ คำแก้วยิ้มให้นายฮ้อยเคน

“ข้อยดีขึ้นแล้วอ้าย..อ้ายบ่ต้องหนักใจแล้ว ข้อยสิบอกความจริงกับทุกคนเอง”

“คำแก้ว…”

คำแก้วหันไปบอกทุกคน “ซุมเจ้าอย่าไปว่าอ้ายเคนเลย อ้ายเคนเป็นนายฮ้อยที่ดี เป็นผูนำที่บ่เคยเอาเฮื่องส่วนโตมาเฮ็ดให้ผูอื่นต้องหนักใจ แม้ว่านายฮ้อยผีสิเคยฆ่าครอบครัวของ เพิ่น แต่เพิ่นก็ยังใช้สติ ใช้คุณธรรม ป๋าให้เวรกรรมเฮ็ดหน้าที่ของมันไป แล้วยังปกป้องข้อย บ่ให้ผูอื่นรังเกียจที่ข้อยมีพ่อเป็นคนซั่วๆ อีก “

“ข้อนั่นข้อยก็พอเข้าใจนายฮ้อย แต่เจ้านี่ล่ะ..ซุมข้อยงงกันเบิ่ดแล้วคำแก้ว”

“นั่นสิคำแก้ว..ตอนที่เฒ่าโสมตาย พวกข้อยฮู้แต่ว่าเฒ่าโสมพยายามบอกว่าไผคือพ่อเจ้า แต่บ่คึดว่ามันสิเป็น…..”

“ข้อยเองพอได้ฮู้ก็ยังบ่อยากเซื่อเลยผูซอย แต่มันคือความจริงอีหลี” คำแก้วมองที่นายฮ้อยเคน “และคึดว่าที่อ้ายเคนตั้งใจพานายฮ้อยผีมา ก็ย่อนว่าต้องการให้ข้อยเป็นผูตัดสินใจ”

“แม่นแล้วคำแก้ว นี่คือชะตาซีวิตเจ้า เจ้าควรเป็นผูตัดสินเอง บ่แม่นผูอื่น”

“ขอบคุณอ้าย..ได้ฮู้ความจริงแล้วก็ดี ข้อยสิได้ตัดสินใจถูก”

คำแก้วยิ้มอ่อนให้นายฮ้อยเคน ด้วยสีหน้าเหมือนยอมรับ แต่ภายใต้รอยยิ้มจางๆ กลับมีบางอย่างซ่อนเอาไว้

ที่พักแรม กลางคืนเดือนมืด นายฮ้อยเคนพยุงนายฮ้อยผีที่ไอโขลกๆ ออกมาจากกรงไม้ไผ่มานั่งข้างกองไฟ

“ขอบใจนายฮ้อยเคน”

“เจ้าควรขอบใจคำแก้วหลายกว่า ที่ซอยเว้าให้ทุกคนยอมไว้ซีวิตเจ้า”

“สภาพข้อยจังซี้..คั่นคึดฮ้ายกับซุมเจ้าอีกหลี ข้อยก็คงบ่พ้นถืกเจ้าฆ่าตายอยู่ดี” นายฮ้อยผีไอโขลกๆจนตัวโยน

“คั่นยังพอทนไหวอยู่ก็ทนให้ได้แล้วกัน อย่าฟ้าวตายมื้อนี่ ย่อนว่ามื้ออื่นตำรวจสิมาฮับโตเจ้าให้ไปชดใช้เวรกรรมในคุก”

“ตอนที่ฮู้ว่าเจ้านำทัพควายออกเดินทางเถื่อนี่ ข้อยมั่นใจว่าความทุกข์ยาก ความแตกแยกต้องเฮ็ดให้เจ้าทนถูกคุณไสยครอบงำบ่ได้ แต่สุดท้าย..เจ้าก็ยังรักษาคุณงาม ความดี ยังเป็นผูนำที่แข็งแกร่งได้” นายฮ้อยผีไอโขลกๆ