บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 29 หน้า 8

นายฮ้อยเคนกระซิบบอกคำแก้วข้างๆ หูแล้วหอมหน้าผากอย่างอ่อนโยน คำแก้วขยับตัวรับแล้วยังหลับต่อ

นายฮ้อยเคนยิ่งมองคำแก้วหลับ แล้วก็ยิ้มชอบใจในความน่ารักของคำแก้ว

“เวลาเจ้าหลับบ่ฮู้หยังนี่เป็นตาฮักหลาย ย่อนว่าเจ้าบ่เถียงอ้ายฉอดๆ นี่ล่ะคำแก้วเอ้ย”

นายฮ้อยเคนยิ้มมีความสุขลูบแก้มคำแก้วเบาๆ แล้วมองทอดออกไป

“การเดินทางเถื่อนี่..โจรหน้าไหนก็ปล้นอ้ายบ่ได้ เว้นก็แต่เจ้านี่ล่ะที่ปล้นหัวใจอ้ายไปเบิ่ด ทั้งสี่ห้องหัวใจ”

นายฮ้อยเคนมองคำแก้วแล้วอดคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เริ่มรักกันไม่ได้

อดีต ทุ่งหญ้าสวยงาม นายฮ้อยเคนกับคำแก้วร้องเพลงอาการฮักจีบกัน ตอกย้ำความรักของนายฮ้อยเคนที่มีต่อคำแก้วอีกครั้ง

นายฮ้อยเคนยังดูแลคำแก้วเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้เบาๆ ก่อนจะได้ยินเสียงแสงโสมเข้ามาตาม “นายฮ้อย”

“มีหยังล่ะแสงโสม”

“อาการเอื้อยเป็นแนวได๋แน”

“ดีขึ้นหลาย แต่ยังบ่ตื่น..อ้ายก็เลยให้นอนพักไปหลายๆ บ่อยากปลุก”

“แสดงว่าอาคมของนายฮ้อยผีซอยเอื้อยได้อีหลี”

นายฮ้อยเคนพยักหน้ารับ ส่วนแสงโสมสีหน้าดูกังวลจนนายฮ้อยเคนสงสัย “มีหยังอีกล่ะแสงโสม”

“ก็เฮื่องนายฮ้อยผีใช้อาคมไล่คุณไสยซอยซีวิตเอื้อยคำแก้วได้นี่ล่ะนายฮ้อย..กำลังเฮ็ดให้ หมู่เฮาผิดกันใหญ่โต” นายฮ้อยเคนมองแสงโสมด้วยสีหน้าสงสัย

นายฮ้อยเคนยืนอยู่ท่ามกลางทุกคน

“มันต้องเป็นแผนของนายฮ้อยผีแนนอนนายฮอย มันฮู้โตว่ากำลังป่วยสู้นายฮ้อยบ่ได้ เลยให้ลูกน้องบักคำแสนมาลอบเล่นงานคำแก้ว แล้วมันก็ใช้อาคมซอยให้นายฮ้อยตายใจ”

“ผูซอยถึก !! ข้อยว่าเจ้าระแวงไปไกลแล้ว เว้าจังซั่นเท่ากับว่านายฮ้อยตามมันบ่ทัน” อาจารย์เม้าค้าน

“คนมันเจ้าเล่ห์ นายฮ้อยอาจสิพลาดท่าก็ได้ ที่ผ่านมาคนของมันที่เฮาพ้อมาแต่ละคน ก็เจ้าเล่ห์เทิ้งนั่น มันก็ต้องฝึกมาจากหัวหน้ามันนี่ล่ะ” เฒ่าอ่วมว่า

โทนสรุป “พวกข้อยถึงลงความเห็นกันมาตลอดว่านายฮ้อยต้องฟ้าวจัดการมัน ก่อนที่มันสิพาบัก คำแสนมาจัดการเฮาเบิ่ด”

“พวกเจ้าคึดผิดแล้ว..นายฮ้อยผีกลับโตกลับใจแล้ว”