บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 29 หน้า 6
“กู..กูหิว”
“หา !! แค่หิวเองเบาะ..โธ่เอ้ย..ข้อยก็นึกว่าสิเป็นหยังหลาย”
“จังซั่นลูกพี่ถ่าข้อยคาวเดียว เดี๋ยวข้อยไปเบิ่งให้ว่ามีหยังเอามาให้ลูกพี่กินได้แน”
กะปอมจะลุกไป แต่คำแสนจับข้อมือรั้งไว้..หมับ !! สายตาเกรี้ยวกราดดุดันจนน่ากลัว
“ของที่กูอยากกิน บ่แม่นของที่พวกมึงกินกัน”
“ลูกพี่อยากกินอีหยังที่มันแปลกพิศดารล่ะ เดี๋ยวข้อยไปหามาให้ก็ได้”
“ของที่กูอยากกิน..มึงต้องไปหามาให้กูเดี๋ยวนี่ !!”
“หยังล่ะลูกพี่” คำแสนมองหน้าลูกน้องด้วยสายตาอันน่ากลัว
ในกระท่อม กะปอมกับกาเหว่าพาตัวหญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่ง ในสภาพถูกมัดมือมัดปากเข้ามา หญิงสาวหวาดกลัวหน้าตื่นร้องอู้อี้ขอชีวิตสุดฤทธิ์ ส่วนคำแสนมองเขม็งด้วยสายตาหิวกระหายน่าขนลุก
“เฮาย่านว่าลูกพี่สิถ่าโดน เลยไปดักฉุดมาให้ได้แค่ผูเดียว หน้าตาบ่ได้งามเถาะได๋ พอแก้ขัดไปได้บ่ลูกพี่”
“กูบ่สนหน้าตามันดอก..ซำนี่ก็ดีแล้ว”
กาเหว่ากระซิบกะปอม “สงสัยลูกพี่สิเข้าญาณฝึกวิชาโดนหลาย เลยหงุดหงิดงุ่นงานอยากปล่อยของแล้วแก้เก้อกับเฮาว่าหิวว่ะ..ฮ่าๆๆ” คำแสนหันขวับมองลูกน้องตาเขม็งดุดันมาก กะปอมกับกาเหว่าชะงักหน้าจ่อยยิ้มแหะๆ
“ข้อยขอโทษ..จังซั่นข้อยบ่อยู่กวนเวลาหิวๆโหยๆของลูกพี่แล้ว..เฮาสิไปถ่านอกกระท่อมกันเด้อ”
กาเหว่ารีบดึงกะปอมพาออกไป ทิ้งคำแสนให้มองหญิงสาวเหยื่อชะตาขาดที่กำลังกลัวจนร้องไห้ตลอดเวลา
คำแสนยิ้มร้ายน่าขนลุกมากๆ “หึๆๆๆๆ”
ที่นอกกระท่อม กะปอมกับกาเหว่าออกมารอช้างนอก กะปอมหัวเราะคิกคัก
“มึงหัวขวัญอีหยังวะบักกะปอม”
“เอ้า..มึงบ่อยากหัวลูกพี่เบาะ เฮ็ดเป็นว่าหิวหลาย แต่ความจริงโหยหลายอยู่ต่างหาก”
“เอออีหลีว่ะ..ฮ่าๆๆๆ”
ระหว่างนั้นเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังออกมาจากในกระท่อม
“อย่าเข้ามา..ซอยข้อยแน..ซอยข้อยแน...กรี๊ดดดดดดด”
เสียงกรีดร้องดังลั่นอย่างโหยหวน ก่อนจะนิ่งเงียบไป ทำให้กะปอมกับกาเหว่ายิ่งหัวเราะชอบใจ
“ป๊าดดด..มึงได้ยินบ่ เงียบเสียงไปแล้ว”
“คงสมใจลูกพี่กูอีหลีอีหลอแล้ว..คงสิโหยหล้ายยยย..หลาย หน้าตาบ่งามก็ยังบ่จ่ม”